Lopend door de wereld
door tijd en eeuwigheid
in gedachten verzonken
van platonische zekerheid
geen vaste aarde zal dragen
wind nog wolkenband
dan waarheid en het visioen
van woord of gedachtebestand
onwaarheid brengt de kern
van eeuwigheid ten val
het aards bestaan bedrijgend
en zelfs de kosmos schaden zal
door tijd en eeuwigheid
gebonden aan de waarde
van waarheid en zekerheid
bevestigt het bestaan der aarde.
In lijnen loop ik mijn weg
over deze aarde
zoekend de rechte baan
maar kom mijzelf dikwijls tegen
daar paden in cirkels gaan
volg mijn leven in hoeken
donker uit het licht
blijf stug in schaduw zoeken
naar zonneschijn en evenwicht
geen wegen lopen recht,
noch krom door vlakten of bergen
en langs de waterkant
kan niet de stroom verbergen
dat diepte energie bepaalt
ik loop mijn weg in lijnen
’t zij recht of krom
dwars door licht of duister
en volg de aarde zo het komt
maar lief energie van ’t water.
Dagen rollen als golven
over ‘t strand van de tijd
spoelen zand en schelpen
tot vloedlijn voor ‘t duin
van vele jaren
slijpen in uren het land
tot vlakte en heuvel
overleven de bergen
en keren terug
naar de zee.
Soms zet ik jaren van gedachten
in enkele gebrekkige zinnen
in hoop dat men ze begrijpt
zomaar soms wat losse woorden
geen specifieke filosofie
of diepzinnig bedoeld
zomaar om wat van me af te schrijven
mijn overtuiging open te geven
en mijn brein te ontlasten.
Gewoon dus,
om er maar zomaar
wat tegenaan te zeuren.
Er is geen einde aan verhalen
gedachten vinden nooit een stop
ook bergen zijn niet zonder dalen
en toch reikt alles eens ten top
in stijgende of dalende spiraal
rijgen woorden saam tot beeld
in vormen zacht of hard als staal
voegend tot één of zeer verdeeld.
Oneindig zo het universum strekt
ruimte tussen eindeloze einden
in reis die geen verwachting wekt
en tijden niet verblijden.
Een gang tussen sterrenstelsels
als in weergaloze ontreddering
waar geen limiet gesteld wordt
tussen vertrek en aankomst.
Daar zwevend als verloren wezen
een wereld zonder keus van baan
zo is daar een ster verrezen
en ook reeds eeuwen weer vergaan.
Zo blijft het universum leven
als zou het eeuwig bestaan
en tussen angst en hoop zweven
dat het eens als die ene ster zal vergaan.
Het is mogelijk terug te gaan
Naar de plek waar je bent geboren
Naar vrienden waar je mee speelde
Maar dezelfde vogels
Zul je daar niet meer horen.
Het is mogelijk terug te gaan
Naar je ouderlijke huis
Waar je kibbelde met broers en zussen
En als het te erg werd
Kwamen je ouders er steeds tussen.
Het is mogelijk je vrienden
Van toen nog weer te spreken
Maar ze blijken net als jij
Zoveel ouder, de tijd
Staat niet stil is wel gebleken.
Het is niet mogelijk de tijd terug te gaan
Dagen gaan onvermurwelijk
Als tellen in de tijd voorbij
Al kun je het bijna niet geloven
Nooit keert de stroom het tij.
Schimmig lijkt de wereld in een witte nevel
Onzichtbaar bijna iedere boom of plant
Een bries strijkt door kruinen met zachte prevel
En golvend gaat ‘n wade over ’t wijde land
Maneschijn bedekt de wereld als met zirkoon
Beschijnt bedauwde takken als van kristal
En tekent aan hemelkoepel een boog als icoon
Boven alles stralen sterren in ’t groot heelal
Wat is dan nog een mens in zo’n universum
Een stofje verloren in de aardse mist
Niet zo hij denkt, een grootheid, een unicum,
Hij is verdwenen nog voor hij het zelf wist.
Dikwijls zoek ik langs de wegen
Zonder te weten wat ik zoek
Ergens zal ik toch ooit vinden
Dat wat er ook werkelijk is
Anders zou ik ’t zoeken beter staken
Want missen zal ik het dan ook niet
Toch blijf ik steeds zoeken
Ook al weet ik nog niet waarnaar
Misschien zoek ik ook wel
Mijzelf….!
Ik ben uniek
in veel dingen
kent men mij
zelfs aan
mijn schaduw
maar als men
mijn schaduw
niet meer kent
hoe uniek
zal ik dan
nog wezen?
Wie acht zich beter
in het rijk
waar goden heersen
oppermachtig
boven elke sterveling
zal nooit of te nimmer
buigen voor wie
naast hem ging
schoner dan Apolo
waarbij Adonis
in het niet verzonk
onsterfelijker
dan Achilles leek
wijzer zelfs
dan Athene
verheven boven
Suez
alle Almacht
zelfs tartend?
Ik zal mij
niet meten,
doch hen
verre mijden.
Heb zee van mijn hart
in gedachten gesloten
in woorden van branding
als tijden van eb en vloed
over vlakte de kim begroet
deinend in regelmatig ritme
weer en wind brengen beide
roep naar de toekomst aan
als slanke witte vogels
die zweven over de golven
nader komen om te rusten
daarna ook weer verder gaan.
Luisteren naar rust
in akkoorden van muziek
adem van instrumenten
die ritme brengen
in balans en lijnenspel
vanuit evenwichtig denken
dat noodzaak hierin ligt.
Horen hoe het leven
niet altijd metrum aanneemt
voor evenwicht zo goed
maar in eenzaamheid zoekt
naar kromme noten
die de tonen breken
waar de noodzaak in ligt.
Door venster tekent het licht
een kruis van bintwerk
op overliggende muur
schets door sprankeling
van zonneschijn en warmte
uitgebeeld op koude beton.
Symbool van last en pijn
dragend de verschillen
van leven in één ruimte
op één en hetzelfde moment
want waar licht niet is
kan schaduw niet zijn.
In wezen ben ik niet anders
dan welk mens ook
wezen zal of ooit is geweest
één schepsel
uit schepping van duizend
bewoner van planeet
die aarde heet
maar als elk individu
leeft met eigen keuze
en eigen standpunt
in overtuiging bepaalt
overtuigd van het goede.
