Categorie: vertrouwen

Hoe zou ik kunnen geloven
dat er een God is die de aarde schiep
die leven schonk aan mens en dier
die vergeving schenkt voor alle zonden
ook voor alle leed en wonden
die men Hem toebracht aan het kruis.

Laat mij geloven in Zijn vergeving
Zijn bescherming dag en nacht
vertrouwen op Zijn gena en ontferming
Zijn liefde is wat ik van Hem verwacht
maar waar Hij is, daaraan twijfel ik
’t is allemaal zo onwaarschijnlijk
zo lang geleden, zo ver van mijn bed vandaan.

En toch… zie ik iedere dag Zijn glorie
door het licht in de ochtendstond
het bloeien van de bloemen
dan weet ik dat Hij op aarde naast ons staat
en verdwijnt mijn ongeloof en twijfel
en weet dat Hij ondanks alle zonden
ons als Zijn kinderen aanvaard.

Hemelse Vader naar Uw woord
zal eens over heel de aarde vrede komen
een belofte van U op Uw erewoord
jongeren zullen gezichten zien, ouderen dromen.

Heer wij bidden dat U Uw schepping spaart
U als schepper van alle leven op aarde
hebt reeds dikwijls tegen rampen ons bewaart
schonk ons gaven van hemelse waarde.

Heer, Schepper van aarde, hemel en heelal
machtig heerser aller Goden
eens komt alle kwaad voor U ten val
verlost U Uw koninkrijk van alle noden.

Dan zal niemand nog van oorlog weten
dan zijn vriend en vijand broeders van elkaar
dan hebben alle mensen genoeg te eten
dan zijn al Uw beloftes en woorden waar.

Zien wij achter ons het helder verleden
voor ons ligt de toekomst in nevel gehuld
achter ons de waarschuwing wat wij misdeden
fouten of misdaden door geen sluiers verhuld.

Open daarom onze ogen voor gevaren
op wegen die wij in de toekomst nog gaan
help ons die rechte koers te varen
waar wij vanaf het begin voor hebben gestaan.

Laat ons dan ook aan het verleden niet denken
alleen op de toekomst ons oog gericht
ieder die ons schuldig is vergiffenis schenken
dat wij niet door haat of wrok worden ontwricht.

Dan zien wij de toekomst niet in nevel gehuld
maar gaan tesamen in het volste vertrouwen
en over de horizon zien wij het leven verguld
een nieuwe wereld om op te bouwen.

Misschien wil niemand het lezen
mijn gedichten die ik met liefde schrijf
aangeboden aan het Opperwezen
gebeden en dank voor ziel en lijf.

Mijn dank dat ik vanmorgen mocht ontwaken
dat ik het licht van de zon weer zag
de schone schepping en alle volmaakte zaken
in het licht van weer een nieuwe dag.

Eens zullen mijn dagen voorbij zijn gegaan
dan zal er een nieuwe zon weer schijnen
in warmte en liefde van nieuw bestaan
dan zal alle pijn en verdriet voor eeuwig verdwijnen.

Als de scherpe scherven
van gebroken spiegelglas.
Als de spetters van een zeepbel
spattend in de open lucht.
Of dovend zacht kaarslicht
uitgeblazen door zwakke zucht.

Ergens ver over de einder
waar geen mens ooit is geweest
worden alle stukken weer gelijmd
ziet men boven aardse chaos
helder licht der gouden zon
warmen mensen in de gena
van Hem die alles overwon.

Als de scherpe scherven
van gebroken spiegelglas.
Als de spetters van een zeepbel
spattend in de open lucht.
Of dovend zacht kaarslicht
uitgeblazen door zwakke zucht.

Ergens ver over de einder
waar geen mens ooit is geweest
worden alle stukken weer gelijmd
ziet men boven aardse chaos
helder licht der gouden zon
warmen mensen in de gena
van Hem die alles overwon.

Eens zullen wij allen koning zijn
nadat wij over kronkelig paden zijn gelopen
en verzadigd door brood en wijn
op liefde, rust en vrede mogen hopen.

Dan zullen wij in kort resterende tijd
verder gaan door tijd beladen
in Gods genade en goedheid
tot wij voor Zijn gouden troon in liefde baden.

Dan zijn wij daar in ’t eeuwig leven
en zullen wij alles wat wij hebben gekregen
weer in scheppers handen moeten geven
als dank voor Zijn liefde en zegen.

Schimmen door duistere nacht
wachtend op het ochtendgloren
sinistere geluiden klinken zacht
laten zich slechts in dromen horen.

En bij rijzen van de zon
veranderen dromen in luchtkastelen
wijken schimmen naar de horizon
gaan illusies met verlangen delen.

Dan ontspringt de kans
dat dromen uit de nacht
zich hullen in heldere glans
van rust en vree waar ieder op wacht.

Eens zal droom en illusie
samen vormen tot de hoop
in een onuitgesproken litanie
de mens ooit belooft in de doop.

Oneindig is het universum
waarin de horizon verloren gaat
oneindig summa summarum.
Gevuld met sterren en manen
met duizenden geheimen overal
een schauwspel op zwart fluweel.

Daar in dat oneindig heelal
moet ergens de vrede bloeien.
Daar heerst eeuwigheid bovenal
daar alleen kan de liefde groeien.
Daar heerst geen ziekte of pijn
daar zal elk mens gelukkig zijn.

Verloren over velden lopend
Niet wetend waarheen te gaan
Geen richting noch doel
Meest fluitend, dan weer slopend
Steeds voorwaarts niet blijven staan

Ginds licht de vroege horizon
Naar daar loopt ’t smalle pad
Van daar schijnt het licht in brede banen
Daar in de verte schijnt de levensbron
Een kern van warmte in goud gevat

Dit pad is mij generaties lang gewezen
Het is een pad dat de hoop ons leidt
Hier hoeven wij geen gevaren te vrezen
Het is het pad aan vrede geweid
Aan het eind wordt ons de liefde bewezen

Mijn huis is een kasteel
Een burcht, een onneembare veste
Gebouwd op vaste grond en rots
Omringd door gracht en muren

Een kasteel waar poorten open staan
Mensen worden genood binnen te komen
Beschermd door grachten en muren
Verzocht op vaste grond en rots te staan

Mijn huis bestaat uit warmte en liefde
Toegankelijk voor ieder mens
Geen macht zal ooit mijn huis bedreigen
Het is een burcht gebouwd op vaste rots

Eens zal alles anders wezen
Anders dan wij zijn gewend
Dan zullen wij over vrede lezen
En niemand die nog oorlog kent

Eens wordt heel de aarde
Weer een vredig paradijs
Goud en edelsteen niet van waarde
Is slechts vriendschap nog een prijs

De vraag is wanneer dat zal komen
Een leven zonder angst of pijn
Is het waar of zijn het dromen
Dat de wereld weer een paradijs zal zijn

Wie gelooft in waarheid en vertrouwen
In wat ons in vroegere tijd is beloofd
Zal op deze belofte blijven bouwen
En zijn hoop wordt nooit gedoofd

Wie kent mijn stille uren,
mijn onverwerkt verdriet?
De bitt’re stroom van tranen,
wie is het die ze ziet?

Ik lach en maak zelfs grapjes,
terwijl mijn hart soms huilt.
Het kind dat niemand waarneemt,
heel kwetsbaar in mij schuilt.

Toch weet ik dat er Één is,
die door mijn lach heenkijkt
en als ik mij alleen voel,
zacht door mijn haren strijkt.

‘k Heb dan een onderonsje,
een tweespraak met mijn Heer
en zonder zware woorden
legt Hij Zijn liefde neer.

Ik ben van Hem gaan houden,
omdat Hij mij bemint,
de avond met mij afsluit,
de dag met mij begint.

In al mijn stille uren
zie ik Zijn beeltenis.
Is het geen wonder dat Hij
er telkens voor mij is?

Lang is het traject
over dat enkelspoor
twee lijnen uitgestrekt
lopen tot de verte door

eenzijdig parallel
lijken saam te komen
maar lopen evenwel
als zijn het dromen

tezamen naar de horizon
waar overheen zij stromen
naar ’t licht der zon
waar wij ook hopen te komen.

Ik zie licht als door helder glas
spiegelend in zonnestralen
hoor wind in glazen schalen
zingen als engelenzang
bij klanken van zuivere snaren
geluid van harpen en violen

en zacht ruist de wind
de tweedracht weg
laat vrede dalen over golven
strijkt het buigende gewas
en heelt onzichtbaar
het gebroken glas.