Auteur: Egbert Jan van der Scheer

Licht van liefde en erbarmen


Licht dat ik overal zie schijnen
licht dat zelfs straalt in de nacht
licht dat nooit zal verdwijnen
licht dat over de horizon naar ons lacht.

Licht dat vertelt van liefde en gena
licht dat het kwade van ons weert
licht dat schijnt voor onze voet waar ik ga
licht dat steeds het juiste pad ons leert.

Helder licht blijf ons ons leven nabij
zodat wij niet op duister pad gaan dwalen
blijf een vaste steun aan onze zij
zodat wij ongehavend het einddoel halen.

O, licht van eindeloos erbarmen
U ziet hoe zondig dat wij zijn
wil toch onze koude hart verwarmen
voedt ons kille hart met brood en wijn

Wereldtoekomst


Leven wil ik niet voor glitter en glorie
ik hoef niet altijd “haantje-de-voorste”zijn
mijn haan kraait ook al is ’t geen victorie
voor mij bestaat geluk niet uit schone schijn.

Leven is voor mij rust, vriendschap en vrede
samenleving van mensen die elkaar verstaan
mensen die elkander niet haten zonder rede
maar als het moet voor elkaar door vuur zullen gaan.

Dan zie ik een wereld waarin iedereen is te vertrouwen
zonder wereldleiders enkel uit op roem en macht
wereldmachten waarop ieder mens kan bouwen
eindelijk een wereld waar ieder mens op wacht.

Toch


Zo nu en dan
waait een nieuwe bries
door de beslotenheid
van mijn innerlijk.
Wakkert weer mijn geest
en hartstocht op
doet weer het vuur
in mijn brein oplaaien
en wijst mij de weg
naar het doel waarheen
ik moet gaan.

Dan besef ik
dat achter gindse horizon
het licht schijnt
waarnaar ik steeds
meer en meer verlang.
Naar die rust aan dat strand
langs die glazen zee.

Zijn rentmeesters


De sterren hebben gestraald
de maan is ter ruste gegaan
de zon heeft ons uit huis gehaald
gewekt door ’t kraaien van de haan.

De nieuwe dag straalt ons toe
ingeluid door vogelkoren
vol beloftes, nooit lovensmoe
dankbaar dat wij tot Zijn schepping horen.

Een aarde vol schoon voor ons geschapen
en wij daar geplaatst als scheppingskroon
Hij schonk ons de liefde als wapen
en wij, Zijn rentmeesters, vinden dat zo gewoon.

’t Laat me koud


Nee, ik houd niet zo van literaire schrijvers
van woorden door geen mens begrepen
mijn versjes zijn waarschijnlijk geen blijvers
van hetgeen ik schrijf kan men het meeste strepen.

Nee, ik schrijf geen literaire woorden
geen hoog dravende zinnen
en met klankrijke schone akkoorden
zou ik niet weten wat ik moet beginnen.

Maar laat mij stoeien met begrijpelijke taal
zodat geen lezer zijn of haar hersenen hoeft kraken
en voor de rest denk ik; “Ach, barst ook allemaal!
Met kritiek zul je mij toch niet raken.”

Hoop, liefde en gena


Zal ooit de vrede op aarde komen
die ons reeds twintig eeuwen is beloofd
waar onze voorouders van droomden
die in onze God hebben geloofd.

Zal ooit die vrede op aarde wezen
die geen gewoon mens ooit bereiken kan
op aarde waar steeds verschillen rezen
tussen volk en volk, tussen man en man.

Een aarde die ooit geschapen is voor vree
waar schoonheid, liefde en vrede woonde
voor mens en dier, ter land ter lucht en ter zee
waar onze God dagelijks Zijn gunst vertoonde.

Zo waarlijk geloof ik dat God eens terug zal komen
Hij komt, als immer, Zijn belofte te na
daarvan heeft zo menig al van durven dromen
Hij schenkt Zijn schepping, voor eeuwig, Zijn gena.

Dagen op aarde


Geen dag als deze
de vraag is
hoe het morgen zal zijn.
Hoe gisteren was
zijn wij snel vergeten
het goede was groot
het verkeerde klein.

Zo gaat het leven
van dag tot dag voort
tot het laatste uur slaat
en in de verte
de eeuwigheid gloort.

Dan zien wij het zonlicht
stralen over de glazen zee
zitten wij op blanke stranden
koesteren in warmte
van de Liefde en de vree
voelen Zijn beschermende handen.

Dan vragen wij niet naar morgen,
is gisteren verleden tijd,
dan zal Hij nog voor ons zorgen
aan wie alles in de schepping
is gewijd.

Geleid door een engel


Op een dag, toen ik de weg niet wist
sprak een schone vrouw mij aan
“Kom, volg mij, ik weet beslist
langs welke paden jij moet gaan”.

Ze nam mij bij de hand
en leidde mij langs onbekende wegen
zo kwamen wij in paradijselijk land
zo schoon als niet op aard gelegen.

“Hier heerst,” zo sprak de vrouw,
“enkel liefde, enkel vree,
ook hier heerst rust voor jou
op het witte strand aan de glazen zee”.

Plotseling was de vrouw verdwenen
en stond ik alleen daar in dat vreemde land
maar voelde desondanks vredige rust
daar ik was geleid door liefdevolle hand.

Dankbaar leven


Waarom die dagelijkse zorgen
dat zwoegen en dat sloven
dat opzien naar een nieuwe morgen
niet in Gods steun geloven.

Alleen bouwen op eigen krachten
geen rust noch duur
liefst werken, dagen en nachten,
tot het eind van ons levensuur.

Wij geloven niet in de zegeningen
van Hem ontvangen van dag tot dag
van rust en zingen
van vrolijk wezen en een lach.

Wij moeten zwoegen, zweten
alsof wij slechts Zijn slaven zijn op aarde
terwijl Hij zorgt voor ons eten
Hij houdt ons als Zijn rentmeesters in waarde.

Wij mogen zingen, dansen
voor alle zegeningen dankbaar zijn
iedere dag opnieuw met vreugd begroeten
het leven vieren met brood en wijn.

Open de ogen


Deze dag is weer het wonder
het wonder van het licht.
Het wonder van het nieuwe leven.
Alsof ons het vanzelf gegeven.
Een wonder als een nieuw gedicht.

Een wonder waarop,
nieuwe bloemen bloeien
en kleuren berg en dal
waar watervallen hen besproeien
het lijkt of heel de wereld
een paradijs weer worden zal.

Ach was het dat de mensen ook herleefden
in nieuw geschapen beeld
door vrede en vriendschap
in eenheid niet verdeelt.

Ach wilden wij naar één voorbeeld leven
die een voorbeeld was voor ons allemaal
en waarover vele woorden zijn geschreven
maar wij veronachtzamen die massaal.

Eigen schulden afschuiven


Op vele stenen,
vele namen
vanuit verleden tijd,
die mensen niets zeggen
uit vergeten strijd.

Velen die voor onze vrede streden.
Voor elk een gedenksteen,
maar ook veel zonder naam,
vriend of vijand rusten nu
in vrede hier tesaam.

Verward loop ik hier tussen de kruisen
mij afvragend; “Waarom?”.
Wie offert zoveel jong leven
alleen voor eigen eer, roem en rijkdom?.
Heeft hiervoor de Heer Zijn leven gegeven”?.

Lied van hoop


Dikwijls vindt het brein
niet de juiste woorden.
Dikwijls vindt de geest
niet de juiste akoorden,
voor een toerijkend lied.

Een lied waarin vrede klinkt
en dank voor al het goede
melodiën zoals iedere vogel zingt
dank voor alles waarmee
de Schepper ons voedde.

Maar eens horen wij daar boven
het danklied dat in Bethlehem klonk
door engelen die Hem daar loven
onder de hemel waar ook Zijn grote ster
ter meerdere glorie voor Hem blonk.

Ode aan jou


Als een tropische vis
in vergulde aquarium
beweeg jij door massa’s.

Als exotische vogel
in tropische wouden
tussen smaragdgroen blad.

Je gratie beweegt
als hinde
over uitgestrekte savanne.

Je ogen glinsteren
als twinkelende sterren
vanaf diep blauwe hemelkoepel.

Iedere dag zweef je
als veel kleurige vlinder
tussen bloemen in mijn tuin.

Jij bent jij
ik zou je nooit
kunnen missen.

Zo even, zo even


De tijd staat niet
zomaar even stil.

Niet zomaar
zonder enige rede.

De wereld
draait,
totdat de aarde
stil blijft staan.

En ook onze tijd
niet verder gaat.

Ach, waarvoor?

’t Was allemaal
maar zo even.

Rustige ochtend


De horizon
verlicht en badend
in nevel.

Schimmen van hoeven
omgeven door
populierenkruinen.

En met stilte
ben ik omringd
door aanstormende warmte
van komende dag.

Traag begint het koor
der zingende bomen
dat mij inspireert
tot schrijven van een vers.

Dit wordt een dag
zoals ieder.