Vrije Geest

Geweerd door tralies mijn schoon verleden
verweerd als jaren in vergeten roem
zoals ook de woorden van heil en doem
nog steeds symbool waarom ouden streden.

Die geest nog steeds gehuld achter hekken
verborgen in menig beslotenheid
heeft zich door dichte ramen niet verbreid
en kan zo vele slapenden niet wekken.

Doch is Mijn Geest niet gesloten achter steen
en laat zich achter muren niet vangen
maar breekt zelfs door de dikste wallen heen

maakt zich kenbaar in daden en gezangen
dus is het leven nog niet verloren
en uit haar blijdschap in blijde koren.

Onbezorgde vreugde van een kind


Als zang en dans is mijn leven
vreugde iedere dag Uw kind te zijn
in licht en ruimte mij gegeven
genietend Uw warme zonneschijn.

Laat mij zingen in het ochtendgloren
van Uw grootheid, liefde en genade
samen met de vroege vogelkoren
voor U, één loflied, één serenade.

En de hele dag wil ik U loven
volgen Uw zacht en nodend woord
waardoor wij steeds mogen geloven
dat ieder schepsel tot U behoort.

Liefdevol leven

Gevoelig leven,
slechts door geven,
in waarde gevest,
in nemen ’t lest.

In leven en denken,
aan anderen schenken,
wat jezelf ontbeert,
aandacht die niet bezeert.

In stilte verlangen,
zonder eigenbelangen,
geluk voor mensen,
steeds vrede wensen.

Genieten van mensen
die niet meer wensen
dan jouw naasten te zijn
in Gods liefdeslijn.

Fotografischgeheugen en digitale tegenspraak


Scherpe scharen trekken diepe voren
in ruwe brakke grond als lange verse
wonden waarin onderste naar boven komt
en vogels als zwarte schimmen landen met
scherpe klauwen en rijten met kromme
snavels laatste leven uit de wond.

Als wonden zich weer sluiten tot glad en
effen vlak waar gevoel en leven stromen
in nieuw toegedekt verzorgd geheel
en schimmen zijn vertrokken, zangvogels
weer zingen gaan, zal waar eens pijn van
wonden voelde, een zee van bloemen staan.

1 Korintiërs 13; 1-13

De liefde is de grootste eis
hoe graag zou ik die volbrengen
zodat ik tijdens mijn hele levensreis
geen vreugd met leed zal vermengen

dat ik geen jaloezie zal kennen
met afgunst zie wat van mijn naaste is
en als de minste zal wennen
aan minder zijn zonder gemis

laat mij niet haten wie mij knechten
maar dienen met een opgewekt gemoed
mij aan beloning enkel niet hechten
maar overtuigd zijn, wat ik doe is goed,

over mijn daden wil ik niet snoeven
daarmee doe ik wellicht anderen pijn
ik wil graag hen helpen naar behoeven
zodat we dan samen sterker zijn

niemand wil ik ook minder achten
omdat ik misschien wat beter ben bedeeld
maatschappelijke pijn wil ik verzachten
waar dat geestelijke noden heelt.

En begrijpt men niet mijn streven
om een goed mens en christen te zijn
blijf ik toch de liefde geven
ook al doet men mij zo’n pijn.

Zomaar blij op een dag


Toen ik opstond deze morgen
zong mijn hart zo’n vrolijk lied
voelde ik ook gans geen zorgen
wat ’t was dat weet ik niet.

Blijdschap stroomde in mijn bloed
ook al was de hemel zwaar bewolkt
maar heel mijn leven voelde goed
door een zang die liefde vertolkt.

Nu mag ik loven heel mijn leven
Hem die alles voor mij geven wil
van kinds af bij mij is gebleven
Hem wil ik danken, eerbiedig en stil.

Dankbaar verblijden


Ook deze morgen heb ik mij afgevraagd
waarom ik zo vrolijk licht heb ontvangen
gewekt door zonlicht aan de kim gedaagd
uitgerust en met ‘t hart weer vol verlangen

geef mij een loflied deze dag te zingen
een dag die ik weer ontvang in Uw gena
laat mij zien al Uw liefde en zegeningen
de rede die enkel is dat ik besta

heel deze dag wordt weer feest tot Uw eer
waarin wij in al Uw goedheid verblijden
maar gedenken dan ook telkens weer
dat wij dit alleen danken aan Uw lijden.

Blij met iedere dag


Geschenken in overvloed gedeeld
in dagelijkse mooie zaken
een zonnestraal die ons warm streelt
een kinderlach die zo blij kan maken.

Vogelzang in schone ochtendstond
een veld met kleurige bloemen
een akker graan op vruchtbare grond
te veel om alles op te noemen.

Schoonheid van schepping in natuur
voor niets aan ons gegeven
gevormd in zo veel verschillend creatuur
en het mooiste geschenk is ons leven.

Lied der liefde


Niet vaak genoeg kan men het lied ontvangen
het lied van liefde, het lied van onze Heer
dan hoort men vol geluk het troostwoord weer
in wondere tonen van schone lofgezangen

lied van liefde over heel de aarde verspreid
heerlijke zang in stilte zonder woorden
bovenaards gezongen hemelse akkoorden
vreugde en blijdschap alleen aan God gewijd

komt allen en zing dan die zang der zangen
die ons de moed weer geeft steeds door te gaan
ons elke keer weer vult met meer verlangen

vat dan onvermoeid de zware reis weer aan
al is het pad smal en dreigen vele dingen
wij gaan en zullen het lied der liefde zingen.

Mijn ware Herder


Mijn leven hier op aarde
hoe weinig het ook is
het is van grote waarde
voor mijn Heer, dat is gewis

Hij leidt mij alle dagen
als schaapje uit Zijn stal
wil mijn belagers verjagen
voor ik in hun strikken val

bij Hem voel ik me veilig
Hij behandelt mij o zo teer
voor Hem ben ik heilig
mijn Herder is de Heer.

Naam langs de wolken


Tranen sprongen in mijn ogen toen ik dat lied weer hoorde
Dat lied wat ik dikwijls met mijn opa zong
Op zijn schoot, samen gezellig bij de kachel
Het lied wat mij zoveel vertelde over troost en liefde
Over dat wat mijn leven zo bepaalde
Wat ik toen nog niet begrijpen kon of kende
Dat lied ving mijn twijfels op en nam ze mee
’t Ging over de Naam die zo velen nu nog niet kennen
Die Naam, die ruist langs de wolken voor alle volken.

Ochtendvrede


Na donk’re nacht en ochtenddauw
Zijn velden bekleed met parelenpracht
Als zilver weerkaatsend ’t hemelsblauw
De wereld als bruid die op de bruigom wacht

En elke boom draagt een kruin
Met blinkend smaragd en diamant
In glans en kleur als een bloementuin
En voile afgezet met schone kant

Met gouden lijst kleurt de horizon
Het beeld van rust en vrede
Daar waar de dag stralend begon
De mens in dank begon met stille bede.

Plek om te wensen

stranden-kreta-320x200
Ik wil daar zijn
waar geen nacht
de dag opvolgt
geen traan
een lach wegspoelt.

Waar geen wolk
de zon verduistert
geen koude
het hart bevriest
en ‘t zijn zalig voelt.

Daar waar zon
en maan en
sterren samen
zich vormen tot een boog
van liefde en licht.

Waar woorden klinken
die nooit een mens
zullen pijnigen
maar ’t feest vieren
in een mooi gedicht.

Uitgelaten

Strooi gedachten als vlinders
tussen bloemen en over velden
in kleuren van regenbogen,
lichte vleugelslagen als engelen.

Laat ze horen als vogelzang
tussen weeld’rig groene bomen
met warmte van zonnestralen
in niet te componeren lied.

Zwevend op thermiek
tussen witte schapenwolken
tegen Pruisisch blauwe lucht
in een uitgelaten vrije vlucht.