Echo van jouw lach


Vanuit de verte
Klinkt de echo
Van jouw lach
Jouw lach die mij streelt
Als een lentebries
Terwijl wij rusten onder het tere lover

Bijna schaamteloos
Adem jij aan mijn borst
En wij drinken dauwdruppels
Van de twijgen
Heffen het glas vol wijn der liefde

En terwijl jij lacht
Hoor ik vanuit de verte
De heldere echo
Die blijft hangen in het dal

Sonnet met passie


Laat mij dageraad aan je voeten werpen
en met licht beschijnen je pad
mijn diensten wil ik aan je onderwerpen
liefste zo ik jou altijd heb liefgehad

bloemenkransen om je haren hangen
jou kleden als schone vestaalse maagd
benaderen met al mijn verlangen
en liefde zo het jou alleen behaagt.

Ach, de wereld is anders dan men wenst
zag ik toch je ogen vrolijk blinken
je naderend in verwachtingsvol begeren

en zou je mij niet telkens weren
zodat we op de liefde kunnen klinken
voordat voorgoed ons geluk verflenst.

Verstrengeling


Misschien zijn mijn woorden
Als blokken ijs in de winter
Bevroren water in een teil
Maar ze zullen smelten voor de zon
Van jouw liefde die komt als de lente
En geeft kleur aan ontluikend blad
Tooit tuin en veld met bloemengeur
Wolken in blauw met zilver omvat

Vergeet dan mijn woorden
Als ijsblokken zo koud
Ze zijn in jouw liefde gesmolten
En leven in kleuren en geuren
Die jij als lente draagt
Ook al is het nog winter

Liefdesdromen


Ach laat mij ook bij helder daglicht dromen
van maanverlichte nacht dat wij samen zijn
genietend van elkaar in zachte maneschijn
met fantasie mijn verwachting omzomen

jouw beeltnis zien als bedwelmd met zoete wijn
voelen de streling van je zachte handen
om daardoor in extase te ontbranden
jou aanbiddend als een schone cherubijn

laat ons in de hemel van liefde belanden
en deze nachten enkel minnend elkaar
omstrengelen in teder woord en gebaar

elkander begroeten aan morgenstranden
waar nieuwe zonneschijn ons weer verwarmt
tot volgende nacht de liefde ons weer omarmt.

Natuur tekent mij …

young woman uses laptop computer and work at the cafe

De zon brengt mij je warmte
de wind draagt je stem
vogels doen mij de groeten
bomen ruisen jouw haar

bloemen geven je geuren
de hemel kleurt je ogen
en in een kleine waterval
hoor ik je zachte stem

in glans van heldere beken
weerschijnt je slank figuur
door de regen klinkt je lach
jij bent één en al natuur.

Vierentwintig uur


Deze morgen heeft de nieuwe dag gekust
door de ochtendnevel in een zachte gloed
gelijk een schone bruid haar liefste ook doet
hun toekomstig zijn en samenzijn bewust

tezamen één in ’t vuur van liefde en lust
zoals een verbonden echt met hart en bloed
in schijnend licht lieflijke hartstocht ontmoet
tot de dag vermoeid in schemerlicht berust

duister wiegt de dag in zachte sluimering
de nacht ontfermt zich over het stervend licht
leven zwijgt buiten hoort men slechts fluistering

een bries door de kruin van bomen als gedicht
deze avond heeft de nieuwe nacht gekust
en nu wenst ze haar liefste een goede rust.

Liefste, mijn liefste


Ach liefste, mijn liefste
Eens zijn de velden met
Parelen weer bedekt
Over de smaragden dekens
Bekleed met saffieren en zirkonen
Beschenen door gouden licht
Ach liefste, mijn liefste, wanneer

Ach liefste, mijn liefste
Zal in de kruinen der bomen
Tussen het weelderig struweel
De zang der vogels ons weer lokken
Zullen wij in de schaduw weer dromen
Rustend van het lieven en minnekozen
Ach liefste, mijn liefste, wanneer

Ach liefste, mijn liefste
Wanneer zullen wij weer zitten
Daar aan de oever van dat gladde meer
En zien het vee daar vredig grazen
Ach liefste, ooit komt dat weer
Maar Liefste, mijn liefste, wanneer

Wanneer ….. wanneer?

Lentekolder

Loving couple taking selfie at cafe

Laat mij de stoere wachter wezen
die jouw dagen met vreugd vult
in deze tijd door zon verguld
die aan de oostkim is gerezen
jou omhelzend als daaglijk licht
met zingende liefdesakkoorden
verwarmen met minnewoorden
voor jouw charme ben ik gezwicht

ach, verwacht geen stoere wachter
slechts een slungelige schlemiel
die als blok aan je voeten viel.
Op een kussen, dat was zachter.

Als een briesje


Mijn muze is als een zuchtje wind
Zo iel en teer en zo doorzichtig
Een schoonheid zo je haast nergens vindt
Zo benader ik haar steeds voorzichtig

Haar stem klinkt als nachtegaal of viool
Warmte als zon straalt uit haar ogen
Heel haar wezen zo schalks zo frivool
Haar lach zo puur en opgetogen

Één melodie is haar vrolijke lach
Haar beweging die van een hinde
Ze is de mooiste die ik ooit zag
De schoonste die ik ooit beminde

Ze is mijn steun als ik niet verder kan
Samen zijn we best een goed span

Nog eenmaal


Laat me nog eenmaal
jouw verlangen kennen
zoals je me in stilte zei
niet met woorden
maar door daden
passievol en vrij.

Leen me nog eenmaal
jouw warmte
in tijden van kou
aan jouw boezem
zoen mij hartstochtelijk
uit liefde en trouw.

Streel nog eenmaal
door mijn haren
fluister zacht mijn naam
blijf nog even
op mij wachten
dan gaan wij verder weer saa’m.

Eeuwig zeker


In de zachte schemer
tussen rumoer en doodsheid
van een kille avond
waarin schaduwen verweven
tot spelonken van donker
na een dag van troosteloosheid

kom je zachtjes liggen
tegen mijn schouder en verwarmt
met de uitstraling van je liefde
geeft de stilte betekenis
door de fluister van je stem
ik weet dat je eeuwig zult zijn.