In holst van middernacht
in stilte van eenzaamheid
duister die satanisch lacht
brengt ieder benauwdheid.
In holst van middernacht
waar de stilte zegeviert
donkerder dan men dacht
geen ster een hemelbed versiert.
Daar in holst van middernacht
als ik mijn ogen sluit en luister
hoor ik jouw stem teder en zacht,
liefde in nachtelijk gefluister.
Dan is de nacht niet eenzaam meer
dan voel ik weer jouw hartslag
jouw adem streelt mij zacht en teer
jouw lippen vormen lieve lach.
Was het een roos
een lely die ik zag
een bloem die schitterde
een pronkstuk
in de borders van mijn tuin?
Of was het jij
met je stralende lach
die als een vlinder
tussen de perken zweefde
zomaar op
een door de weekse dag.
Elke wolk loste op
de zon scheen als nooit tevoor
een merel zong
zijn hoogste lied.
En ik kon
slechts sprakeloos
aan de grond genageld staan.
Zoveel moois
had ik zelden gezien.
Geen tijd mijn muze te bezoeken
geen tijd haar taille gade te slaan
al wil ik elke hoek doorzoeken
verder dan dit ondermaanse gaan.
Helaas, waar zal ik haar ooit vinden
hoor ik straks haar wonder schone lied
kan ik haar pronken bij mijn vrinden
hen de ogen steken wie haar ziet.
Ik wil door de straten flaneren
mijn aller schoonste muze aan mijn zij
iedere man zal mij vereren
elke jaloerse blik maakt mij blij.
Maar nu zal ik haar moeten vinden
vóór al die kerels haar verslinden.
Iedere ochtend als de horizon weer licht
en de wereld zich baadt in het zonnegloren
verheug ik mij weer bij het zien van jouw gezicht
en verlang ik weer jouw stem vol zang te horen.
Een dag zonder jou is een dag zonder zon
een kleurloze hemel met wolken bedekt
geen groen veld geen blauw bos tot de horizon
geen vrolijke kleuren zover ons zicht strekt.
Eens zal ik je toch weer ergens ontmoeten
misschien wel daar op diezelfde plek als toen
zullen we daar elkaar met vreugde begroeten
samen omarmen in eeuwig durende zoen.
Dan wordt ons leven weer licht en zonnegloren
en onze liefde schijnt weer als herboren.
Zo zoek ik in ’t verlengde van de dagen
alleen nog maar jouw liefde warmte en licht
wat zou ik ook om groter schatten vragen
jij bent immers mijn passie en gedicht.
Jij, mijn ware schone muze, zang en dans
dat mijn oog op jou valt begrijpt vast elk mens
geef mij daarom, eenvoudig dichter, een kans
daarin ligt mijn adoratie, heel mijn wens.
Voor jou wil ik duizenden woorden schrijven
zingen schone liederen vol van passie
teksten die je eeuwig bij zullen blijven
voor jou gezongen in schoonste melodie.
Weet dan, voor jou zal mijn pen nooit rusten
mijn geluk begon toen wij voor ’t eerste kusten.
Waarom ontbreekt mij steeds weer het talent
tot ontdekking van een nieuwe eigen stijl
met zwierige woorden en nieuwe trend
al schrijf ik mijn gedicht met botte bijl.
Ach wat maakt het uit welke keuze ik doe
mijn inspiratie komt alleen uit jou
najagen naar nieuwe methodiek maakt moe
noodzaak van geeigend schrift maakt mij trouw.
In mijn hoofd houden woorden vaste orde
leiden mij tot frustratie en wanhoop
als een boeket bloemen dat verdorde
en nergens zijn verse ideeën te koop.
Maar jou beeld blijft als een bos bloemen bloeien
altijd fris en vers en altijd boeien.
Ik liep door mijn tuin
tussen bloemen en rozen
een merel zong in eikenkruin
een vlinder had een plek
op mijn schouder gekozen.
De nachtegaal sloot
bij de merel aan
een duet wie ’t mooist floot
even ben ik hierbij
stil blijven staan.
Die vlinder is nooit weggevlogen
hij vloog rechtstreeks in mijn hart
en is met wat lag in zijn vermogen
de liefde tussen ons gestart.
Altijd wil ik met jou samen zijn
samen genieten tussen rozen
een vluchtige zoen en dan blozen
fladderend als vlinders in zonneschijn.
Luisteren naar warme vogelzang
van kleine vogel in hoge eik
samen met jou in de tuin maakt rijk
zonder jou duurt de tijd zolang.
Kom terug dat we tussen bloemen
de vlinders weer kunnen bekijken
en samen bijen horen zoemen.
Dan horen we vogels in de eiken
genieten samen van het leven
als vlinders tussen bloemen zweven.
Ik wil je vrijheid geven
maar houd je toch steeds vast
vrijheid, samen in het leven
naast elkaar maar niet tot last.
Een liedesspel om saam te spelen
een spel tot genot van jou en mij
samen weten dat we ’t geluk delen
ik laat jou en jij laat mij vrij.
Toch blijven wij met elkaar verbonden
want liefde smeet eeuwig een verband
ook bij vershillen vormt ongesschonden
de winst in het hart boven het verstand.
Geef mij houvast
daar waar ik twijfel.
Geef mij steun
daar waar ik val.
Wijs mij de weg
daar waar ik ronddool.
Bemoedig mij
zodat ik voortgaan zal.
Aanvaard de liefde
die ik wil delen.
Wees een twee-eenheid
in ons leven.
Laat mij nooit
eenzaam staan.
Laten wij de rechte weg
altijd samen gaan.
Ach, niet altijd
zijn wij vast verbonden.
Echt, geen dagelijkse
hartsvrienden van elkaar.
Maar nooit hebben
wij de trouw geschonden.
Zoals verwacht mag
van een liefdespaar.
Het is de reuk van je warmte
die mij ’s morgens aan mijn sponde bindt
het geluid van je rustige adem
de deining van je borst en buik.
Jouw zijn geeft mij zekerheid voor nieuw dag
voor leven in trouwe verbinding
samen één, één samen leven met elkaar.
Een dag door van morgen tot avond
samen genieten van zon en geluk
geen uren, dagen tellen maar weten
dat jij er bent voor mij en ik voor jou.
Altijd weer samen.
Ach, mocht ik eeuwig naast jou lopen
hier in ’t groen door kronkelpad
en stiekem zou ik hopen
dat ik voorgoed jouw hart bezat.
Waar zou ik zijn zonder muze zoals jij
waar zou ik dan de woorden vinden
zolang reeds wens ik jou aan mijn zij
maar wil jou ook niet aan mijn grollen binden.
O schone, die mijn hart op hol doet slaan
gelijk een slanke hinde lichtvoetig
dartel jij door de hoge bomen laan
jong, lief en af en toe iets balsturig.
Maar dat zij jou vergeven schone fee
jij robijn uit het groene woud
want jij draagt de onschuld met je mee
dat is ook waarom ik van je houd.
Geen schoner gedichten die ik schrijf
of glansrijker odes uit mijn ziel
enkel versjes voor de vrouw waar ik voor viel
slank van taille schoon en recht van lijf.
Haar lieve ogen bruin en zacht
geen poëtisch schrijven zou toerijkend zijn
haar lippen roder dan Bourgondische wijn
de wereld danst wanneer zij lacht.
En zij, zij danst door het groene woud
over de paden als de hinde, als een ree
zij is een legende, een wonderschone fee
een schilderij gevat in een lijst van goud.
Geen muze is grazieuzer dan zij
haar stem klinkt als een echo tussen de bomen
een wondere vogelzang om alleen bij te dromen
als ik haar hoor of zie wordt ik blij
ze is van mij.
Laat mij je charme en gratie beleven
klanken vol leven en fantasie
liefde die alleen jij kunt geven
die ik alleen in de ogen van jou zie.
Voer mij mee in jouw schone klanken
de fibratie van jouw wonder schone stem
nooit zal ik jou daarvoor kunnen danken
jouw woorden vol warmte zo adrem.
Jouw kan ik alleen bezien in stille adoratie
tussen perken met lely’s en rozen
jij vervult mijn brein steeds met nieuwe concentratie
voor elk beeld heb ik alleen jou gekozen.
Kom, vlieg met mij naar warme landen
waar wij hand in hand
onder wuivende palmen stranden.
Al genietend groeien de dromen als bloemen
en leven de menselijke fantasieën
koesteren de dagen zich in licht en zonneschijn
tot ’s avonds de maan samen met sterren
de hemelkoepel bezaait met beeldend romantiek.
En vanaf de vroege ochtend zingt een kleine vogel
en maakt de dagen tot een feest vol muziek
samen met jou wordt het leven een dans
tussen de dromen als geurende bloemen
vanaf de vroege ochtend tot het licht der maan en sterren.
En het laatst van alles zingt nog steeds de nachtegaal.
