Dromend zit ik zomaar ergens heen te staren
naar plekken ik weet niet waar,
stil is het om huis, alleen de storm woedt
en verwaait de kruinen van de berken
zelfs binnen klinkt het loeien van de wind.
Koude dringt door dichte kieren
geen warmte houdt hier ook stand
zelfs bloemen zijn als ijs bevroren
verleppen kleurloos voor het raam
klokken laten alleen in de verte van zich horen.
Geen hart
een steen
geen vriend
altijd alleen.
Een hart
een mens
gevoel
en vrede
een wens.
Vergeet woorden die ik sprak
en die je niet bevielen
vergeet mijn onnadenkendheid
mijn ego dat jou kwetste
denk niet meer aan mijn doen
of verkeerde houding
waarmee ik ongewild
jou aanstoot gaf
vergeef mij mijn vele fouten
doorzie mijn goede wil
dan zal ik jou die ene fout vergeven
die jij nooit bekennen wil.
Jan Haak schrijft gedichten,
meestal heeft hij wel in de maak,
’t zij zware of ‘t zij lichte
’t is allemaal werk van Jan Haak.
Jan Haak is een kei in schrijven
ernstige zaken of vermaak
altijd zal ’t duidelijk blijven,
dit is een vers van Jan Haak.
Jan Haak schrijft heel romantisch
echte liefde van hem lees je vaak
niet vulgair of te erotisch,
nee, dat is niks voor Jan Haak.
Jan Haak mag ik graag lezen
zijn gedichten altijd raak
je hoeft niet anders te vrezen
ze zijn gewoon van Jan Haak.
Jan Haak is een echte dichter
schrijven ziet hij als zijn taak
als je het leest voel je je lichter
’t is allemaal typisch.. Jan Haak!
Niet altijd het woord wat spreekt
niet de stilte die steeds zwijgt
maar het hart wat het gevoel draagt
in de hiaten tussen woorden
en holten vult in het zwijgen
echo weerspiegelt in de blik
maar in woorden ondersteunt
de stilte het brein
laat de hartslag dubbel horen
hoe in zwijgend refrein
ware liefde is geboren.
Als ik stil ben, laat me dromen,
dromen van wat ik zou willen zijn
even aan werkelijkheid ontkomen
even leven zonder zorg en pijn.
Laat me in mezelf opgesloten
rusten van alledaags gejacht
even van de wereld afgesloten
ver weg van verwijt of klacht.
Slechts een moment waarin ik droom
van stilte en alleen mijzelf zijn,
zwijgend gevoel als zachte stroom,
een heerlijk ontlasten van je brein.
Vaag tekent eind van ’t jaar
in stijgende nevels bij dagen
wolken hangen moe en zwaar
om laatste tijd te dragen.
Alsof elk afscheid somber is
storten ze bittere tranen
in scheiding zonder gemis
of zich verloren te wanen.
Het jaar verdwijnt met dagen samen
in nevels van vergetelheid
welke plannen wij ook beramen
toekomst gaat verder in nieuwe tijd.
Niets is groter genot
dan poëzie
bij piano en viool
klanken horen
die in tekst
niet zijn te evenaren.
Luisteren naar inspiratie,
zien nevel, stoom,
als mist over velden
weten van schoonheid
verborgen
maar toch aanwezig.
Binnen oogleden breekt spiegelglas
en in duister van de nacht
worden scherven geruimd
in stilte van gehoor en luchtledigheid
achter ruggen van zwijgende massa.
Verschrikt veer ik op
bij voelen van scherven in mij nek
rinkelen van brekend glas
vergruisd, vertrapt op de grond,
zien van bloed waar ik net nog stond.
Mijn dagen zijn mij kostbaar
Nu mijn uren zacht heengaan
Tijden die ik draag in mijn hart
Vanaf mijn jeugd en kindzijn
Mijmerend tot het heden
Herinneringen uit nog
Niet eens zo’n ver verleden
Als men de tijd in universum telt
Korte tijd is de mens beschoren
In een leven van stille aard
Dikwijls in eenzaamheid verloren
En ergens hangt de hoop
Dat toekomst eeuwig zal duren
Waarin vrede en liefde
Pijn angst en haat doen vergeten.
Nergens warmer haard dan in eigen huis
al is het ergens anders nog zo gezellig
heerlijk bij het knetterend vuur
de benen op tafel genieten bij de buis
onder handbereik een sprankelend glas
rust genieten tot in het late uur
nee nergens is de haard warmer dan in eigen huis.
Sombere gedachte
is een donkere wolk
aan blauwe lucht
hij laat zich willoos
meevoeren
is koud
grillig
ongrijpbaar
alleen door warmte
op te lossen.
ook al begint
een dag somber en grijs
hij zal beslist
een zonnestraal bevatten
De wereld staat op z’n kop
iedereen roept “Móórd! en Brààànd!!”
loopt te kakelen als kip zonder kop
je vraagt af “Wat is er aan de hand?”
Oom Hoekstra keert z’n portefeuille om
maar stort alleen gebakken lucht
lange Mark loopt van zorgen krom
heel Nederland slaakt een diepe zucht.
Het enigst wat men aanschouwt
zijn lange gezichten vol rimpels
dat krijg je als je op luchtkastelen bouwt
en nergens straten vol met wimpels.
Toch loop ik vrolijk in de zonneschijn
te feesten, dansen en springen
voor mij niet ál dat chagrijn
d’r zijn nog zóveel mooie dingen.
Zwijgend sta ik wat terzijde
van dagelijks gebeuren om mij heen
tracht stil een beeld te vormen
van alledaags verlangen
van liefde en geluk
alles wat mensen zo belangrijk vinden
goederen en rijkdom en geld
of gewoon de vriendschap
waarin iedereen weer telt
begrip voor elk in daagse leven
een glimlach een streel
een vriendelijk woord
wat moed wil geven.
