Stil is soms het veld waarin ik woon
de weide die mij moet voeden
met het verse klaverblad van de dag
dan hoor ik niet de bijen zoemen
of zie zelfs geen vlinder gaan
ver is dan het malse groene gras
aan andere zijde van het water
maar in die weiden vol zonneschijn
die vol klaverbloesem staan
mijn soortgenoten volop gedijen.
Veel woorden op geduldig papier
geen tegenwerping duldend
slechts eigen waan is meester
en in alle rust krijgt men gelijk
de blinde pen vormt meedogenloos
letters tot regels zonder zinnen
waar geen eind begin opvolgt
of noodzaak een doel te winnen
alleen woorden in eigen belang
vullen klakkeloos ’t papier
om wanneer men ze werkelijk leest
als waardeloze prop te eindigen.
Wind fluit hol
tussen muren van ruïnes
waar schimmig licht
in hoeken verdwijnt
slechts stof beweging brengt
door vlagen opgejaagd
stil zit ik te turen
naar brokkelige muren
waar nog kleine lichtstraal
gebroken in schervig glas
wazige schaduw tekent
van wat ik eens was.
Het is stilte die mij treft
al verlang ik ook daarnaar
rust van het alleen zijn
met eigen gedachten
mijn eigen droom
en als ik eenzaam
mijmer over alledaagse zaken
voel ik onrust
en verlang naar mensen
dan is het stilte die mij treft.
Zoveel verschil van dagen
door herfstlicht beschenen
’t is of kleur van bladeren
de uren doet verstrijken
in het bleke zonlicht
en over velden weeft een deken
van witte nevelige schijn
doet de horizon verbleken
vanwaar de hemel in melkwit
aarde niet meer schijnt te bereiken.
Mijn gedachten zwerven
naar de groene lentetijd
toen onder blauwe hemelkoepel
de einder zo wijd en zijd
nog geen gedachte gaf aan sterven.
Zacht zal ook de wind
vandaag weer strelen
zoals ook het leven
zijn gang weer gaat
’t zij met zon of regen
In eigen regelmaat.
Stil het water rimpelend
tussen begroeide oevers
met zacht wuivend riet
spiegelende wolken drijven
als zeilschepen in de lucht
witte zeilen door het blauw.
Is het echo van verdriet
dat klinkt door nauwe stegen
langs muren van beton
waar kinderen slecht astma lijden
niet bruinen door licht van zon?
Alleen door smalle opening
schijnt flauw azuren blauw
ontsnapt geen kwade damp
kan nauwelijks frisse wind
in weldaad binnen stromen.
Een statiespiegel sierde de hal
in mijn ouderlijk huis
van top tot teen zag men zichzelf
ik was de gelukkige die hem erfde
ik heb in mijn hal een kleine foto
alleen mijn gezicht staat er op
ik kijk er vaker naar
dan in die spiegel
hij toont mijn ware spiegelbeeld.
Overal is leven hetzelfde
in stille straten,
uitgestorven velden
zicht tot horizon
beneveld
waar de dag begon.
Iedere dag, ieder uur
eigen eentonig ritme
gebonden aan seizoen
straling van de zon
leven met de wind
van ver over de horizon.
De schijn van overrulen
is niets anders
dan het licht
van schijnwerpers
achter een muis
zodat de schaduw
op tegenover liggende wand
groter lijkt
dan een olifant.
Zachter dan gesproken
zijn woorden geschreven
stiller dan adem
waren gedachten
verder dan de kim
achter verre oorden
dreef zachte fantasie
in stille dromen
door roze wolken
met liefelijk blauw
van tijden die komen.
Ooit hebben de rozen gebloeid
die wij nu alweer zijn vergeten
of weet je nog dat mensen
ons verwelkomden langs de paden
ken je nog de vrienden
die op het schoolplein stoeiden
vaag schijnt nog de zon
over het veld waar wij speelden
en eens zullen op de plekken
waar de rozen hebben gebloeid
weer nieuwe, andere rozen staan.
Ondanks gerijpter leeftijd
heb ik soms mijzelf niet in de hand
zelfs veel ervaring ten spijt
ontbreekt mij nog wel overleg
of inzicht naar goed verstand
kan dan wel vele woorden schrijven
over verstandig handelen
of voorbeeld willen zijn voor anderen
toch zal het steeds een dilemma blijven
om het goede pad te bewandelen
ik zoek dan ook niet slechts naar buiten
maar ook innerlijk mijn rust en vree
zonder mij in mijzelf op te sluiten
vrijheid voor hart, ziel en lichaam
uiteindelijk kom ik daar het verste mee.
Het meest bevreemdende recht
dat wij ons toe-eigenen
is het onrecht op beloning
bij normaal gebruik van onze gaven
die we uiteindelijk zelf
voor niets hebben ontvangen.
Ik zal de takken zagen
die zijn gesnoeid.
Tot brandhout in de haard
kloven in barrels
en vergeten
dat er ooit
vruchten
aan konden groeien.
