Als een schelp is mijn gedachte
slechts ik hoor hem in mijn oor
in hoge tonen en in zachte
als ruisen der zee steeds door
een schelp eens door oester bewoond
nog hoor ik zachte golfslag ruisen
als een zang met award bekroond
die tot branding aan komt bruisen
als ik eenmaal ben heengegaan
leg dan mijn oorschelp op het zand
als herinnering aan mij bestaan
dan hoor ik nog mijn gedachten aan ’t strand.
De kunst is om niet alléén
’t gelijk bij jezelf te zoeken,
maar ook de mogelijkheden
van het gelijk
van de ander te overwegen.
Is het u wel eens opgevallen
dat in geval bij meningsverschil,
óók de ander, sòms
gelijk kan hebben?
Het zal u zeer zeker
weleens opgevallen zijn;
bij een meningsverschil
heeft sóms – hééél enkel –
de tegenpartij
ook weleens gelijk.
Achter zweem van onhelderheid
in ruimte van onvolprezenheid
zoek ik in mijn onwetendheid
de volmaaktheid van objectief.
Lopend het pad van eenzaamheid
vind ik in mijn onbedachtzaamheid
het volmaakte van onvolmaaktheid
in een naaktheid als perspectief.
Ben ik dan de wolken
gedreven door de wind
of water, rusteloos,
golvend opgesloten
tussen oevers
een blad aan de boom
in de herfst afgestoten
angstig hert
belaagd door predator
of ben ik
het rotsblok
het voetstuk
van een held.
Filosofen zijn mensen
die de antwoorden uitleggen
die nog gegeven moeten worden
op vragen die nog niet gesteld zijn.
Ik vraag me af
waar de zee eindigt
of deining
ook daar ritme heeft
en of golven
ook daar
stranden beuken.
Ik vraag me af
waar leven eindig
of haasten
ook dan
zin nog heeft
angst en pijn
nog treitert
al wat leeft.
Ik kan niet geloven
dat leven sterven is
dat wat gedaan wordt
kwijnt
in eindeloos gemis
de mens op aarde
een schim
zonder waarde is.
Nergens eindigt de zee
waarin ‘t water keert
hervat zijn deining
tot aan de kim
waar licht
weer schijnt
gelijk daar ’t leven
nooit verdwijnt.
Loop over dat lange pad
dat leven heet
leer het ontwijken
van oneffenheden
langs de randen
en oevers van diep water
loop tot aan het licht
dat schijnt aan de horizon
en leer genieten
van het lange pad
dat leven heet.
Geef mij stilte in mijn gedachten
rust in mijn onrustig brein
laat mij liefde en vrede betrachten
waar gevoelens tegenstrijdig zijn.
Laat mij vergeven die mij raakten,
zo moeilijk is het levenslot
door zaken die mijn dagen maakten
of vrijheid door mijzelf beknot.
Ik wil de vrede zo graag ervaren
om zelf ook in liefde voor te gaan
de levensweg dan te bevaren
geef rust en stilte in mijn bestaan.
Ik geef m’n zinnen
het vermogen
te vluchten wereldwijd
met de winden
en de wolken
zich verspreidend
tussen volken
in vriendschap voorbereid.
Om Gods steun
wil ik bidden
dat mijn woord
van begrip en vrede
in de wind gezaaid
vruchtbare aarde vinden
en de zielen binden
tot schoven
als ze zijn gemaaid.
Leunend over een brug
starend naar het water
zie ik in oneindig blauw
de witte schapenwolken
hoog boven en toch onder
drijven in reflectie.
Zoals ergens ’t universum
spiegeling weerkaats
van iedere zon
en als op die brug
de ruimte vangt
in projectie.
Vertrekkend vanaf de bron
tussen uitgestrekte oevers
door dalen langs bergen
met oevers wuivend riet
van uitgestrekte velden
zwevende vogel
in strakke vlucht
door blauw met sierlijke kringen
in dalen en stijgen
noch rust noch duur
de horizon zo ver verwijderd
tijd snelt voort in ruime banen
lichaam verankerd in aarde
bloed vloeit in banen van emotie
en mijn ziel vraagt vrije vlucht.
Welke kant heb ik gekozen?
De linker of rechter,
maar welke was goed?
Geen beter of slechter,
geen angst of moed.
Wie zal mij oordelen?
Wie doet mij recht?
Ziet door mijn fouten
of ik goed doe of slecht?
Ik kan niet om uw oordeel heen,
maar wie beter is
werpe naar mij de eerste steen.
Ga stap voor stap over smalle balans
van mijn woorden en gedachten
langs stromen intuïtie en zekerheid
of door het duister van niet weten
in ritme van alledaagse omgang
zoek ik de paden in het leven
waar ik verzekerd ben van ’t zijn,
liefde krijg waarnaar ik verlang
dat ik niet over eigen woorden val
zeker wetend het eind zal halen
niet sneller gaand dan stap voor stap
over die smalle streep van de balans.
In woorden speelt hij de sterke held
ontziet geen mens met zijn scherpe spraak
maar is in gevoeligheid een ware staak
durft enkel op afstand met verbaal geweld
menig dichter denkt hij te manipuleren
met schijn en met verdraait advies
van vals geslijm is hij beslist niet vies
als hij van verre zich digitaal kan keren
wordt hem kritiek en tegenweer te massaal
zodat men hem van verraad gaat verdenken
gaat hij gegarandeerd snel aan de haal
om vanaf eigen site oude collega’s te krenken
in sonnet voelt hij zich dan wel superieur
daarin beledigt hij dichters te kust en te keur.
