Categorie: filesofie

Trots staat hij op zijn sokkel
op het kruispunt van de straat
stoer staart hij naar
de massa aan zijn voeten.

Men ziet hem denken,
Waarvoor dit alles
onder ander licht
is nog alles zoals het altijd was.

En langzaam schuift de massa
onder langs zijn sokkel
door de straat steeds verder.

Onder het andere licht
zoals het altijd is geweest
en altijd wel zal blijven.

Schoonheid van landerijen
door stilte gedragen
door licht dat schaduw wekt
maar toch mysterie niet ontrekt
aan leven in allerlei vorm.

Is daaraan het individu
de maatschappelijke stijl ontrezen
van waar de mens zijn schreden zet
waarin geen regelmaat valt te lezen
los van evenwicht, los van crime of wet.

Slechts de schoonheid der stilte
of de schaduw door licht gewekt
draagt de vormen van het leven,
plaatst individuele schreden
door de mysterieuze lijnen.

Ik heb een vrolijk lied gefloten
toch minstens als een merel
niemand heeft zich daar aan gestoten
iedereen zei dat is een vrolijke kerel.

Nu zal ik ook bij somber weer
een vrolijk deuntje fluiten
want straks verheug ik mij zeer
als de zon schijnt door de ruiten.

Wat is een dichter zonder dromen
dromen die de dichter samenstelt
die uit gedachten en verzinsels komen
over vredige wereld zonder geweld.

Ach, de dichter is dromer of fantast
vertolkt zijn idealen in woorden
legt zijn denkbeelden in verzen vast
in ritme, danwel zonder akkoorden.

Nee de dichter is niets zonder dromen
hij droomt over vrede en rust
dat gelijkheid onder alle volkeren zal komen
ieder mens zijn eigen verantwoording bewust.

En stil zit de dichter aan de waterkant
dromerig starend over het wuivend riet
houdt steeds papier en pen bij de hand
zonder droom komt er zoveel verdriet.

Vaag door dichte nevels
ziet men nog silhouetten
uit lang of kort verleden tijd
die men in ’t heden wil zetten
aan duidelijkheid niet te wensen
wars van nevel of duister
maar volop in het licht
transparant voor ieder in het zicht.

Maar in hedendaags licht
blijkt vorm van silhouetten
vertekend door nevel en tijd.

Waar blijft de tijd
die ons de silhouetten schiep
vormloosheid van de fantasie
werkelijkheid in schemer gehuld
het raadsel van het leven dag na dag.

Vroeg begon deze dag
zoals overigens alle dagen
zonder byzondere beloften
gewoon bewolkte lucht
zo afentoe gewoon een zonnetje
en natuurlijk gewoon
zo nu en dan een gewone plensbui.

Door de straten
lopen gewoon gewone mensen
die zich gewoon haasten
om hun gewone
dagelijkse inkopen doen
en vervolgens zich gewoon haasten
naar hun gewone huizen
om hun gewone maaltijd te nuttigen.

En aan het eind van deze gewone dag
als de gewone avond valt
zit ik nog even gewoon te filosoferen.
“Hoe verbazend en wonderlijk
mooi zo’n heel gewone dag toch kan wezen.”

Ik denk mijn eigen gedachten
en schrijf ze zoveel ik wil.
Ik hoor ze met eigen woorden
en ik vraag niet hoe jij ze vindt.

Ik schrijf mijn gedachten
en zwijg over mijn mening
mijn leven is van mijzelf.

Wie wil delen mag mij vragen
maar nooit vraag ik om kritiek
’t zijn mijn eigen gedachten
en ik schrijf ze zoveel ik wil
in mijn eigen woorden.

Vraag me niet wat ze betekenen
ze duren echt niet langer dan ik ben.

Ik zat zomaar wat te denken
over ’t leven en het doel
want dagen blijven mij wenken
waar ik mij gemakkelijk of minder voel.

Toch wil ik nog ieder uur beleven
zoals vroeger in mijn jeugd
heel de schepping aandacht geven
in verwondering en vreugd.

Ach, er is zoveel veranderd
geen mens begrijpt daar iets van
tijd die als een beek meandert
tijd die niemand veranderen kan.

Toch zijn tijden in Zijn handen
Hij bepaalt hoe en wanneer
niet de machtigen uit grote landen
alleen wijzen die leven naar Zijn leer.

Eens zal Hij de grote leider wezen
waarvoor ieder mens zich buigt
dan heeft Hij de mammon naar de hel verwezen
en iedereen in Zijn koninkrijk juicht.

Eéns zal;
al het goud-
zilver- en
diamant- geflonker
voor ons zinloos worden.
Dat is als we beseffen
dat we enkel
door het júíste zoeken
de ware rijkdom
ten volle kunnen vinden
en benutten
in de wijsheid
die van ons verwacht werd
in de schepping

Als in de eeuwigheid
elke dag gelijk is
aan een eeuw,
en elke eeuw een dag,
schept dat
voor God de mogelijkheid
om in de laatste seconde
voor onze dood
nog jaren de tijd te hebben
onze zonden te vergeven.

Nog vanavond wacht ik op de maan
die zachte schijn aan ’t hemelgewelf
die dan weer tussen sterren zal staan
en beschijnt de roman tussen kabouter en elf.

Een sprookje dat door eeeuwen heen
over heel de wereld spreekt tot groot em klein
’t verhaal van ’t licht dat de liefde bescheen
steeds eindigend dat elk mens gelukkig zal zijn.

Maar maan of niet, liefde schijnt iedere nacht
en ieder mens bouwt zijn eigen hemelboog
waaraan hij telkens maan en sterren verwacht
niet realiserend dat hij zich zelf bedroog.

Vele vragen zijn gesteld
weinig antwoorden gegeven
op problemen, ongeteld,
zaken waarvoor wij leven.

Problemen zullen altijd blijven
’t is heus niet altijd zonneschijn
heel vaak zullen wolken drijven
als schaduwen van chagrijn.

Toch blijkt achter dat wolkendek
altijd weer ’t licht der zon
is aan levensvreugd geen gebrek
daar schijnt altijd de levensbron.

Waarom nog zoveel vragen
naar ’t antwoord op ’t waarom
steeds komen er nieuwe dagen
en steeds is ’t antwoord “Daarom”.

Ik ben en leef.
Jaren.
Opgebouwd
door dagen,
door uren
minuten
en seconden.

En ik wacht.

Ik wacht
op dagen,
uren, minuten
en seconden.
En het leven gaat door,
terwijl ik wacht.

En de wereld
draait door
in goede
en slechte tijden.
En ik wacht.

Ik wacht,
hoe lang nog?

Ik schrijf mijn gedichten.
Witte gedichten
op wit papier.
Met zwarte inkt.
Zo worden de woorden
gemengt tot grijs.
En worden mijn gedichten
en ik een eenheid.