Oneindig zo het universum strekt
ruimte tussen eindeloze einden
in reis die geen verwachting wekt
en tijden niet verblijden.
Een gang tussen sterrenstelsels
als in weergaloze ontreddering
waar geen limiet gesteld wordt
tussen vertrek en aankomst.
Daar zwevend als verloren wezen
een wereld zonder keus van baan
zo is daar een ster verrezen
en ook reeds eeuwen weer vergaan.
Zo blijft het universum leven
als zou het eeuwig bestaan
en tussen angst en hoop zweven
dat het eens als die ene ster zal vergaan.