Vluchtelingenstatus 1


Als gekrookt riet na zware storm
verward door heen geschud
ontluisterd in gebroken vorm
wankel en niet onderstut

slechts halmen zonder aren
geen uitzicht op voortbestaan
enkel nog wezenloos staren
zonder voorwaarts durven gaan.

Als gekrookt riet na zware storm
wankel en niet onderstut
hulp in geen enkele vorm
slechts in gebroken ogen

uitzicht op een sterfput.

Vergeefse hoop


Een zee vult zich met tranen
lijken stranden aan de kust
waar mensen zich eens veilig wanen
vindt men nu niet meer de rust

geen redding voor drenkelingen
geen troost voor man of vrouw
voor wie dood nog kan ontspringen
heerst enkel nog rouw

verslagenheid in vreemde oorden
verwijderd van familie en gezin
gevlucht voor haat en moorden
vinden ze hier warmte evenmin.

Bedrog ontkennen


Wat brengt de mens tot waan
daden die de mensheid schaden
niet voor elkaar verantwoord staan
zichzelf als onschuld beladen.

Ontkend wordt ieder feit
van onmenselijk handelen
met ieder recht in strijd
in onwaarheid wandelen.

Bezoedeld menselijke waardigheid
als dieren trachten recht te halen
door leugen en bedrog ontwijd
zo zal eens hun leven falen.

Person alert


Vertel geen gebeurtenissen
die ik niet wil weten
vergeet verschil tussen dag en nacht
in het licht kan ik niet waken
slapen doe ik niet des ’s nachts
mijn verdriet zal ik niet langer dragen
dan mijn passen normaal zijn
om meelijden wil ik niemand vragen
verdrink mijn pijn in donker rode wijn

mijn lichaam pijnig ik tot bloedens
mijn hart verwart de regelmaat in slag
en mijn ziel wil immer sterk wezen
maar mijn ledematen zijn te zwak
ach en wee hier valt te lezen
iedereen vindt mij een slappe zak
‘k wil wel van de fles afblijven
maar het vlees is veel te zwak.

Onoplosbare problemen


Woorden die ik mis
liggen opgeslagen in mijn hart
vertellen niet van pijn
schreien niet van verdriet
maar verschuilen zich stil
achter mijn gesloten lippen

tranen uit mijn ziel
branden in mijn lichaam
met vuur dat niet te blussen is
woekerend door mijn aderen
ontstoken door wind en haat
van afgunst in mijn werken

geen vonken uit mijn ogen
geven antwoord op de vraag
‘t raadsel dat ik niet op kan lossen
daarom wil weer stil beleven
dagen uit mijn jeugd
als kind in zwijgend aanvaarden.

De weg naar Buchenwald


Vanuit alle hoeken in Europa
werden ménsen opgejaagd als vee
wisten zelf niet wat zij misdeden
maar moesten met transporten mee
te werk gesteld voor een ideaal
een ideaal dat zij niet kenden
onder het motto “Arbeit macht Frei”
waren ze slachtvee voor die benden

een weg geplaveid met bloed
van weerlozen zonder kennis
van wat hen daar te wachten stond
een weg met slechts één richting
en slavendrijvers joegen hen voort
buiten het kamp werd hun kreten gehoord
weinig kwamen er levend gebroken terug
de rest is genadeloos vermoord.

Sombere tuin


Er staan maar weinig rozen in de tuin
des-te-meer staan er stenen pilaren
tussen bloemen heesters en struiken
fris natuurlijk groen van velerlei bladeren
en hier en daar een bolchrysant
op een marmeren steen of ruwe grind
her en der langs de lemen paden.

Er staat een eenvoudige ligusterhaag
gesnoeid en smeedijzeren poorten er tussen
vergrendeld met zware kettingen
alsof niemand binnen mag en niet naar buiten
onder zwaarst struweel staan oudste zuilen
daar bloeit geen bloem hier en daar een varen
alleen in een kleine hoek staat een bosje rozen.

Die éne traan


Ik zag hem lopen trots en verwaand
zijn arrogantie niet verbergend
zijn personeel tot spoed aangemaand
in een taalgebruik, dikwijls tergend
hard als ijzer onbuigzaam als staal
onverschillig zonder mentaliteit
zijn omgang volkomen asociaal
geen goeds te melden, alles ten spijt.

Ik zag hem zitten achterin de kerk
dacht, wat heeft díé hier nu te zoeken
hij denkt alleen aan geld en zijn werk
lijkt, als men hem kent, wel vloeken
dat hij daar zat daar ergerde ik mij aan
tot men over ‘t “Dochtertje van Jaïris” las
toen pinkte hij uit zijn ooghoek een traan
en wíst ik dat hij één van mijn naasten was.

Laat maar….


Laat maar zitten
alles is anders dan je denkt
overal wordt om gelachen
of gekletst niet serieus genomen.

Voel geen pijn
maar lach om alles
en iedereen die geen goed wil weten
wat je doet, gekletst wordt er toch.

Trek je niks aan
van al die afgunst
ga je eigen gang en wees goed
in heel je laten en doen.

Laat toch zitten
ook al is alles anders dan je denkt
je werkelijke rijkdom zit binnen
als je ieder mens warmte schenkt.

Wees maar stil
je wordt echt gehoord
in al je verdriet en ellende
ziet God wat je goed doen wil.

In één nacht (kristalnacht)


Mijn voeten zullen de aarde niet beroeren
daar waar het is omgeploegd in bloed
in stilte de akker wordt tot doodsgewaad
geen vogels hun zangen laten horen
nog slechts kreten van een vers verleden
pijn doet vrezen voor toekomst in rouw

mijn ogen willen niet de vreugd en liefde
aanschouwen van het feest der jeugd
waar levens eindigden na blijde lach
maar verbitterd huilt mijn hart om lijden
zo hard zo vreselijk gevoelloos aangebracht
hoe zal de wereld ooit die nacht vergeten?

Verleden toekomst


Somber, in marmer op een rij
lange rijen zwijgen zij
wat het leven bracht
kille armoe, vergane macht

namen in goud gegroefd
herinnering, weemoed, bedroefd
bedekt in donkere aard
door hersenschimmen bewaard.

Ik sta in het licht van heden
mijn voetstappen die hun rust betreden
hoor hun droeve klacht
wat het leven hen bracht

vergetelheid uit het verleden
heeft mijn onrustig brein betreden
brengt mij droefenis
zie hier, wat de toekomst is.

Herdenken


Soms doen woorden zo pijn
die je zelf hebt geschreven
alsof je hart zover
van je lijf verwijderd is
en woorden van liefde
waaraan je jezelf
over wilde geven
verdwijnen als dauw
op onvruchtbare grond.

Ver zijn gedachten
die werden geschreven
en nooit op papier zijn gezet
maar kerven de aderen
van lever en long
slopen de zenuwen
zweven door holtes
in geheugen en brein
herinnering doet slechts pijn.