Verdwenen land


In golvend deinen van waterstromen
bedwongen door menig duin of dijk
vermoedt geen mens het verloren rijk
Atlantisch dat nooit terug zal komen

waar eens volkeren met rijke cultuur
in grote welvaart samen woonden
rust en vrede de mensen bekroonden
in wonderland onder hemel van azuur

maar nergens meer vind men dat land
dat trotse volk zo vredig en schoon
gewist door hevige storm of cycloon
ziet men het niet meer van duin of strand.

Verloren gaat zo eens iedere tijd
de groei van cultuur en volk ten spijt.

Tegenstrijdigheid


Laat mij staan
daar aan de kant
met eigen gedachten
en verstoor niet
de stilte die ik koester
mijn eigen verdriet

zie slechts mijn lach
en voel mijn warmte
mijn verlangen
niet echt alleen te zijn
hoor mijn droom
in het licht van mijn ogen
en glimlach naar mij

zie mijn vreugde
om jouw liefde
jouw wil goed te doen
sla ik een arm
om je schouder
streel je lieve zachte haar
maar laat me niet alleen

daar aan die kant.

Samen leven


Gedachten rusten op glaspilaren
woorden worden door lucht gesteund
lach is niet meer dan grimas
het hoofd niet meer dan een ballon
harten enkel klompen steen

is dit toekomst waarheen wij leven
lopend enkel langs elkaar
zonder blik of aandacht waardig keuren
geen respect of gevoelige snaar?

De hemel make dit niet waar!

Heel tevreden mens

Multi-ethnic group of smiling young people talking outdoors in the city

Dus hoef ik echt niet meer in mijn leven
dan vrijheid en zo nu en dan plezier
en aan anderen ook vreugde geven
om naar een volmaakte wereld te streven.

Met vrienden in vrolijke dans en zwier
op kameraadschap het volle glas geheven
zomaar voor de dans en het vertier
drinkend van helder witschuimend bier.

Regen en zon


Tegen een wand van troosteloos zwijgen
een gevoel van eindigheid
en gedachte van verlies en verloren
een berg vol tegenslagen
geknakt en gebroken besef.

Worden ramen en deuren geopend
klinkt weer eindeloos de vogelzang
kan een gebroken geest verlies verwerken
biedt het leven ruimte aan – in besef

dat we niet alleen voor onszelf bestaan.

Stem der advocatuur


Spreken als ene Brugman
en vangen als een haai
als je dat kan
ben je zo glad als een glissie
als leer zo taai.

Buidels geld verdiend
op legale manier
dankzij zwarte praktijken
die met steeds meer plezier
de zwarte toga’s bekijken.

Mijnheer/mevrouw Edelachtbare
mijn cliënt is heus niet zó slecht
maar ’t kwam door die halve gare
die de buit op tafel had gelegd
en het voor zichzélf wilde houden!

Stelt u zich dát toch eens voor!!!!

Schijnschoonheid


In de verten liggen blauwe bergen
weerspiegelend in groene zee
en achter vurige horizon waar strepen
vertellen van een hete komende dag
wuift koel nog wind door nevelig lommer

van ver klinkt het oeroud tegemoet
met mensenvreemde wereldtaal
als onrust in een land vol ellende en bezetting
en alle schoonheid gaat teniet
bij wetenschap van verdriet ziekte en kommer.

Crisismetaforen


Takken van mijn boom gerukt
liggen verspreid op het tuinpad.

In bossen vleien gouden bladeren
zich rottend op de bodem.

In water zakt de lelie
terug naar ’t stinkend drab.

Over groene velden
kwijnen laatste bloemen.

En op gouden stranden
liggen lege schelpen

van oesters die wij hebben gegeten
en wrakhout van onze zekerheid.

De verschillen


Waar dagelijkse druk doet toenemen
een stroom van geluid en kakofonie
in drang, drift of sloven der economie
zal frustratie door stress ons claimen

geen schoonheid in poëzie verwoord
klinkt nu nog vanuit afgeladen zalen
zangen van Muzen in velerlei talen
worden op pleinen, straten niet gehoord

en ’s nachts als de geluiden verstommen
mogelijk de rust ook wederkeert
slechts hier en daar werktuigen grommen

schijnt men de weldaad van stilte verleerd
zoekt men razend vertier in auto of disco
geen verschil met de dag. Jammer, het zij zo!

Positief afwachten


Zacht ruisen stromen tijd aan ons voorbij
stil zonder werkelijk aandacht vragen
verdwijnen zonder opzien uren, dagen
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij

op de laatste dag komen wij tot bezinning
dat zoveel wat mis is onherroepelijk was
menig wond die wij opliepen nooit genas
onze hartenpijn daar niet voorbij ging.

Nu breken in de toekomst betere tijden aan
veel deuren staan daarvoor voor ons open
van onze goede wensen het beste te hopen
om voor vrede schouder aan schouder te staan.

Zacht ruisen dan stromen vrede aan ons voorbij
en voor ons staan nieuwe tijden weer op rij.

Opsporing verzocht


Met iets of wat afwezige blik
stond hij op de hoek
net of hij niet wist
waar hij heen moest.

Ik tikte hem op zijn schouder
vroeg of ik misschien helpen kon
z’n ogen veranderden
in gloeiende kolen vuur.

“Niemand helpt mij
en ik heb niemand nodig”
bitste hij mij toe
en draaide zich om.

Met grote stappen
liep hij de straat uit
en ik vraag me af,
wie en waar is hij?