Ik voel me speelbal
van stromen in massa
slingerend van golf tot golf
kolken langs kliffen
vloeiend vanaf strand
tot verre horizon
hier stijgerend als vurig paard.
Dan weer blinkende vlakte
weerschijnend zon en kusten
dragend verre verbinding
tussen hemel en aarde.
Als een speelbal gedreven
in stromende massa’s
geen drijfveer kennend
die mijn onrust voedt.
Slechts de hoop bewarend
dat mijn doel de vrede is
waarvoor ik mijn levenlang
gebeden heb.
Een heel klein radertje
in grote wereldmachine
gestuwd met hoge druk
in zelfde richting als cylinder
de machine draait
en dat kleine radertje draait,
draait mee in zin of tegenzin.
Ik ben dat kleine radertje
in draaiende wereldmachine
gestuwd door de cylinder
geslingerd als in een orkaan.
Ik ben dat kleine radertje
draaiend in die wereldmachine
tussen alles vermorzelende
raderen van macht en wellust
rekening houdend met richting,
opgelegde richting en dwang
in gedwongen tempo en houdng.
De dwang van alles vermorzelende
raderen met macht en wellust
te weerstaan op eigen wegen
door keuze van eigen overtuiging
en welwillende gedienstigheid
aan draaing van wereldmachineriën.
Er staat een toren
nog half afgebouwd
door tweespalt hopeloos verloren
geen mens die er om rouwt.
Die toren moest ter hemel gaan,
de mens tot god verheven
zou door die toren eeuwig bestaan
bepalen zelf zijn duur van het leven.
Helaas, de bouwers verdrongen elkaar
eenheid was ver te vinden
nooit kwam die hoge toren klaar
en nooit werden mensen elkaars vrinden.
Nu staat daar die toren half afgebouwd
en kan geen volk met elkaar verbinden
omdat geen mens elkaar vertrouwt
zal men op aard ook nooit vrede vinden.
Hoeveel duizenden levens hebt u omgebracht
gemarteld, gepijnigd, gekweld en/of vermoord
mensen jong en oud vergast in één nacht
ver buiten de kampen werden hun angstkreten gehoord.
Hebt u nadien nog ooit aan die duizenden gedacht
gedacht aan hun angsten toen u ze opdreef als beesten.
’t Enige waar ú aan dacht was overheersing en macht
denkt niet meer aan uw satanische feesten.
De wereld heeft de gruwelen gezien
en zag de rook uit de hoge verbrandingsovens
maar naar die tijd wordt niet meer omgezien
deze tendens was ontwikkeld door de onmens.
En nu zal dus alles vrediger zijn en gaan
geen mens wil nog ooit een oorlog
“Nie wieder!!!” wij willen nu achter vrede staan
geen jaloezie en geen bedrog. Ach en och!!!
Waar ligt ’t verdriet dat ik, tenvoeten, jou nooit gun
jouw hartenpijn tot kwelling doet bezeren
en het leedvermaak aan kwaadwilligen misgun
hun laaghartig hoogmoed af zal moeten leren.
Hoe durft men jou kwetsen tot het aller uiterst
ja minachten alsof zij meerder zijn dan jij
en mijden jou om je charme en je luister
of ze laten jou ondanks je onschuld niet vrij.
Maar al te dikwijls zijn de mensen nonchalant
en weten niet hun hersenen te gebruiken
al zijn ze dan wel bij hun volle verstand
de inhoud is vaak niet meer dan van een kuiken.
Wat zou het, buiten hen is ook wel te leven
wat zij daarvan denken dat is mij om ’t even.
Belastinggelden zijn bestemd
om een samenleving
gezamenlijk
in stand te houden
en op te bouwen,
tot bloei van veiligheid en welzijn.
Niet
om meer ambtenaren
in te zetten
om de blunders
van economie
en politiek te bekostigen
Er zijn levenswegen
die gesierd worden
met bloemen, bomen,
en planten,
anderen lopen door dor zand
met cactussen en tussen distels door.
Sommige levenswegen
worden zo smal,
dat je er met geen voertuig meer door kunt.
Dan heb je nog een
zware voettocht voor de boeg.
Er zijn mensen
die vechten zich dood,
stellen steeds hogere wensen
toch hebben ze geld en brood.
Wie zijn die domme mensen
die denken boven ieder te staan
terwijl anderen hen verwensen
omdat ze bulken van eigen waan.
Er zijn rijken die zwemmen in het geld
maar steeds willen ze meer
niet goedschiks, dan maar met geweld
kan ’t niet in vrede, dan maar met ’t geweer.
Zo wordt de wereld met oorlog gevoed
macht en geld is belangrijker dan mensenlevens
als dieren weet men niet wat men doet
men dood en verrijkt zichzelf tevens.
Men noemt hen “stillen in de lande”
die door vrede alleen gelukkig zijn
noch vorst noch dictator die hen bande
zij kennen van het “mijn en dein”.
Niemand hoort en niemand ziet
zwijgend loopt men door
ieder over eigen lijn
blindelings in eigen spoor.
Elk zoekt slechts eigen doel
gaat voor eigen roem en eer
en dikwijls zonder enig gevoel
legt men de fout bij anderen neer.
Maar iedere dag
houdt eigen rithme vast
geeft geen uur geen seconde prijs
en ieder loopt zwijgend
blindelings van horizon tot horizon
hopend eens te vinden het geluk
maar draagt slechts eigen kompas.
En ieder zwijgt,
niemand hoort, niemand ziet.
Misschien zou ik het begrijpen
Als ik dat werkelijk had gewild
Er is zoveel dat nog moet rijpen
Eer de chaos is gestild
Waar ligt de weg van willen en weten
Hoe ver de horizon daarheen
Is men dan de richting vergeten
Naar het doel dat vrede scheen
Nergens meer in vriendschap naast elkaar
Of helpt men zijn buren in hongersnood
Erger, over heel de wereld dreigt gevaar
En bedreigt men elkaar met de dood
Wie zijn toch die domme mensen
Die strijden om rijkdom en macht
Met steeds hogere eisen en wensen
Hoewel zij baden in weelde en pracht
Wie zijn toch die arme mensen
Die denken boven ieder te staan
Terwijl velen hen verwensen
En hen liever ver weg zien gaan
Wie zijn toch die rijken
Die bulken in het geld
Maar toch steeds meer op willen strijken
Niet goedschiks dan maar met geweld
Wie zijn al die “Stillen in den lande”
Die met vrede alleen gelukkig zijn
Noch vorst noch dictator die hen verbande
Maar die kennen van ’t mijn en dein.
Allen zijn ’t individuen
’t Zij goed of ’t zij kwaad
De één eenvoudig de ander mondain
Allen op één aard. Maar waarom zoveel haat?
Wij wachtten gelaten met dichte ogen
op toekomst die niet glanst
zonder dat wij actie overwogen
of tegen teleurstelling zijn verschanst.
Wij hopen steeds tegen beter weten
op rozengeur en maneschijn
zijn vanuit het verleden vergeten
dat ook nu de toekomst niet beter zal zijn.
Wij lopen met open ogen
naar een bodemloos ravijn
worden door woorden bedrogen
van hen die geen ware leiders zijn.
Als uit maan en sterren opgebouwd
in vlammend vurige gestalte
rijzend boven water zee en oceaan
met zinderend verlangen te omarmen
wat eens niets was en ook tot niets zal worden
maar geven nu kracht van licht
tot wanneer je sterren en maan
weer zult ontsteken door weerkaatsing in je gloed.
Denkend aan jou in duistere streken
waar toch jouw gloed in overvloed schijnt
maar kan warmte niet doordringen tot leven
is je vuur verloren tot mijn spijt
daar is geen energie die jij geeft ontvankelijk
maar rest leven in armoe en verdriet
vol ellende ziekte en sterven
misschien, dat ooit de wereld dat ziet.
De wereld is vol ellende
bij elke oplossing die jij aandraagt
komt toch een heel, heel klein stukje uitzicht
op blijdschap, vrede en liefde
Als alles anders is dan wij denken
wordt het dan geen tijd dat wíj ánders worden?
Het is een vreemde
hij brengt ons nood
hij is ontheemde
hij is geen mens,
hij is een pést!
Vervolg en roei hem uit.
Vervolg hem van oost tot west,
behandel hem als een schavuit!
Wij zijn het enig ras der sterken.
Beschaving is er slechts door onze werken.
“Wir sind, Dér Übermensch!”.
Verschoon de aarde van dat soort,
dat vuil, dat schorem,
vernietig hem, die niet tot ons behoort!
Stop hen in gevang en concentratiekamp.
Vergas hen, gebruik hun vel tot lamp.
“Bis weiterem glorie dem Übermensch!”.
Hij is de schuld van onze ellende.
Hij maakt de wereld tot een hel.
Wat goed is regelt “Der Führer”wel.
Miljoenen doden zijn gevallen,
in die zinloze oorlog vol geweld.
Miljoenen zullen nogmaals vallen,
als deze mentaliteit nog steeds telt.
En…., is op ’t eind der derde wereldoorlog,
de wereld reddeloos verwoest
dan rest de overlevende, niet nóg….,
“Wir haben es nicht gewusst!”.
Geplaatst naar aanleiding van actualiteit
