Waarom die dagelijkse zorgen
dat zwoegen en dat sloven
dat opzien naar een nieuwe morgen
niet in Gods steun geloven.
Alleen bouwen op eigen krachten
geen rust noch duur
liefst werken, dagen en nachten,
tot het eind van ons levensuur.
Wij geloven niet in de zegeningen
van Hem ontvangen van dag tot dag
van rust en zingen
van vrolijk wezen en een lach.
Wij moeten zwoegen, zweten
alsof wij slechts Zijn slaven zijn op aarde
terwijl Hij zorgt voor ons eten
Hij houdt ons als Zijn rentmeesters in waarde.
Wij mogen zingen, dansen
voor alle zegeningen dankbaar zijn
iedere dag opnieuw met vreugd begroeten
het leven vieren met brood en wijn.