Mijn tred is niet meer zoals weleer
mijn lichaam telt de jaren
en stilaan geniet ik meer van rust
soms kan ik moed niet meer vergaren
ben mij van mijn leeftijd bewust
en doen de botten mij zeer.
Ach ‘k zal nog wel jaren meegaan
helemaal versleten ben ik nog niet
ik blijf heus nog wel even bestaan
ben niet zo teer als een riet.
Iets langzameraan kom ik er ook
ik hoef me niet zo nodig te haasten
die tijd heb ik al lang gehad
ik kom er wel, desnoods als één de laatsten.
Men verwachtte in donkere winterse dagen
een helder schijnende ster in de nacht
zo één die in het veld eens de herders zagen
als teken waar ze jaren op hadden gewacht.
Men zocht de stal waar ’t kindeke heeft gelegen
en luisterden naar muziek en engelenlied
maar helaas de engelen hebben gezwegen
en ook de stal met het kindeke die vond men niet.
Velen hebben zich verbolgen afgekeerd,
waar bleef de belofte, waar bleef de vrede,
men had van het kindeke niet geleerd
dat Hij in de stal niet woonde, dat was de rede.
Toch vonden ook velen de stal en het kind,
niet liggend in kribbe of in doeken
zij weten waar men Hem nu vindt,
zij zijn diep in hun hart gaan zoeken
Er is een plek waar wij allen mogen komen
een heerlijke plaats waar wij allen welkom zijn
een plek van schoonheid, licht en louter zonneschijn
daar mogen wij rusten in schaduw van bomen
daar heerst eeuwig warmte van liefde en geluk
worden wij niet geweerd maar welkom geheten
zal het ons nooit ontbreken aan drinken en eten
zijn wij voorgoed gevrijwaard van zorg en druk
op die plek staan de aller schoonste bloemen
langs blinkend gouden paden waar wij lopen
verwonderd zullen wij ons gezegend noemen
straks als wij daar komen gaan de poorten open
van het ons eens beloofde hemels Paradijs
naar die plek waren wij ons levenlang op reis.
De levensweg is als deelname aan het verkeer.
Aan het eind van een “bomvolle” snelweg,
wordt je stuurmans¬kunst beoordeelt
naar het aantal deuken en krassen
die je hebt veroorzaakt.
Zowel aan je eigen voertuig,
als aan dat van anderen.
