Tussen hoop en vrees gedreven
twijfelend over nu en later
sta ik stil op keerpunt van leven
kijk angstig naar omhoog
en vraag richting aan te geven.
Geef steun waar ik dreig te vallen
onzekerheid mijn paden kruist
moed door te gaan mij zal ontvallen
in mijn hart de angst slechts huist
tot armoe en bedelstaf te vervallen.
Niet alleen die materiële zaken
waar wij zoveel heil in zien
kunnen mij gelukkig maken
als ik mijn medemens niet dien
wijs mij op mijn sociale taken.
Hij zei ; “Ik bèn!
Altijd naast je,
boven je,
onder je.
Altijd ligt Mijn hand
op je schouder
tot zegen en steun.
Overal wil ik
je toevlucht wezen
liefde die jou omringt.
“Ik bèn!
Wil altijd wezen.
ABBA! VADER!!”
Lopend door lanen van kleuren
denk ik aan beschreven vellen papier
herinneringen aan levensgebeuren
niet zo kleurrijk als de bomen
maar wel ervaren door de tijd
in eender tempo verder dobberend
als ’t warrelende blad dat op ’t water viel
gelaten stromend tussen oevers
die bewegingen tomen in nauw verband
en verleden ontrekkend door kragen riet.
Geef het wachten niet op aan de poort
eens zal ontsluiten ieders hart
zul je bemerken dat menigeen je hoort
met een open oor voor je smart.
Geef het vragen niet op om erbarmen
maar blijf leven met zekere hoop
dat Hij je eens ontvangt in Zijn armen
Hij heeft je aangenomen met Zijn doop.
Blijf leven in de Geest die Hij je zond
Hij die je vanaf je prilste leven kende
sloot voor eeuwig met ons dit verbond
beloofde ons te redden uit ellende.
