Een mens kan nooit bezitten
waardoor hijzelf bezeten wordt.
’t Zij geld, zilver en of goud
noch eer, roem en/of macht.
Het enige wat een mens kan
en mag bezitten is liefde.
En juist die liefde
is het wat
zichzelf weggeeft.
Maand: oktober 2016
Heerlijke groene winter
Houd u ook zo van een groene winter?
Een winter waarin groen overheerste?
Een echte winter voor Jan Splinter
waarin geen kou en sneeuw heerste?
Rond gevormd met witte rand
en roze bloemetjes in het midden
groen gekleurd door welriekende plant
om in stilte te aanbidden.
Een winter vol aromatische geur
om lyrisch van te worden.
Oh, wat houd ik van die groene kleur
rijk opgeschept op diepe borden!
Hulpvraag
Ik heb een heel dik boek gelezen
wat van voor tot achter over liefde gaat
waarin ieder mens zichzelf mag wezen
verantwoordelijk is voor eigen daad.
Soms zijn de teksten moeilijk te begrijpen
vraag je jezelf af of dit wel liefde is
maar laat je de betekenis werkelijk rijpen
lees je na schuld ook weer vergiffenis.
Dat boek vertelt ook van moeite en pijn
van vreugde en van verdriet
en waar je werkelijk moet zijn
als ’t even in je leven niet meer ziet.
Als ik dus de echte liefde zoek
als ik me moe voel en verslagen
lees ik weer de woorden uit dat boek
en weet ik Wie ik om hulp moet vragen.
Ergens ter wereld
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
loeien sirenes hun doodsgeschal,
vallen de bommen in huizenblokken,
en mensen sterven bij tal.
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
en ijzig is hun zang,
waar ze begrip en ziel schokken,
angst en verderf een leven lang.
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
en beieren dood en verdriet,
doen duizenden de adem stokken,
o Heer, toch onze geliefden niet?
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
vreugde en vrijheid over het land,
feest, over huizen in rijen en blokken,
vrijheid, in daad en verstand.
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
luiden, van liefde en trouw,
een paar mensen wier harten elkaar trokken,
die zeiden; “Ik houd van jou!”.
Ergens ter wereld, luiden de klokken,
het begin van een nieuw leven in,
alsof ze de wereld willen verlokken,
te zoeken naar de levenszin.
Ergens ter wereld, klinkt het klokgeluid,
als een kreet van overwinning,
een overwinning, door geen macht gestuit,
knielen de mensen in dank en bezinning.
Waar kun je beter wonen dan buiten?
Nooit heb ik gedacht dat ik op mijn rijpere jeugdige leeftijd nog eens zo ijverig zou worden in de tuin. Ik ben eerlijk gezegd altijd een tuinhater geweest. Niet dat ik tuinen als zodanig haatte, ik kon best genieten van mooie tuinen die keurig door anderen waren onderhouden. Maar ik had een druk leven op mijn agrarische bedrijf van vee- en paardenfokken, waar het dus juist in de lente een druktepiek was als ook in de tuin volop werk aan de orde kwam. M.a.w. als de drukte van het bedrijf afnam kwam je in de tuin om in het onkruid.
Met man en macht werd dan het kleine stukje, wat toen tuin heette, bewerkt en uiteindelijk bereikten we dan ook wel het doel wat ons eerst onbereikbaar scheen. Maar daarna begon weer de zomer met zijn drukke hooibouwwerkzaamheden.
Man, om eerlijk te wezen voelde ik me ’s avonds wel eens slap als een dweil. Temeer daar het dikwijls zo warm was dat je rood verbrandde omdat je bescherming tegen de zon was vergeten.
Als enige dorstlesser kwam een glas heerlijk koel water in aanmerking daar je snel had bekeken dat alle andere drankjes, m.n. bier, de kans op vergrote dorst enkel stimuleerden.
Nu hebben we wel een tuintje waar we ons meer dan kunnen amuseren. Niet ál te groot, 30 are maar, maar als man en vrouw dapper samenwerkend blijkt een keurig geheel vanaf lente tot herfst beslist niet onbereikbaar en is het geheel zo op het oog best aardig om te zien.
En wat mijn afkeer van tuinieren betreft, die is dan nog wel niet helemaal verdwenen, maar door een positief resultaat krijg ik er toch wel een beetje lol in. Vooral als ik ’s avonds op m’n heerlijk warm terras zit na te geniet, met een koel glas en dit keer geen water, en ik heb zo al mijn mooie bloemen bekeken, wit, geel, blauw en rood geniet ik volop van het leven.
Dan ben ik nog vergeten mijn vijver te noemen waarin de vele vissen in de lente weer helemaal tot leven gaan komen. Dat is een aparte hobby van mij. Ik kan echt van de goudvissen, goudwindes en kooikarpers genieten die bij warm weer hoog boven water uitspringen om vliegjes en mugjes te verschalken. Of naar boven komen zwemmen in het glas, glazenstolp die ik in het water plaats. Bovendien begint tijdens een warme avond een kikkerkoortje te zingen als nachtegalen.
Als dan ook nog eens, maar dat is later in de tijd, de echte nachtegaal in de hoge eik achterin de tuin begint te fluiten denk ik, “Waar kun je beter wonen dan buiten?”
Scharrelkip
Jaren ben ik kippenhouder geweest en hoe meer gekakel, hoe meer kakelverse eieren. ’t Is altijd m’n lust geweest om als hobbydichter luidop met m’n kippetjes mee te kakelen. Tot op een gegeven moment mij toch het idee dat de beestjes in die kleine batterijtjes het niet naar de zin moesten hebben overviel.
Ik begon serieuze plannen te ontwikkelen om scharrelkippen te gaan houden. Maar ja daar had ik dus geen enkele ervaring in. Hoe krijg je nu in vredesnaam een kip aan het scharrelen. Hoe dat bij jonge hanen gaat is voor mij nog niet zo’n vraag. Ik heb in mijn jonge jaren ook heel wat af gescharreld, maar kippen….. nee.
Ik besloot dan ook de proef op de som te nemen met één kip. Ik hakte haar de kop af, want ja een kip zonder kop zal toch gedoemd zijn te scharrelen, met kop weet ze exact waar ze heen moet. Luid kakelend als kip zonder kop liep ze over m’n erf rond te scharrelen. Dat beloofde dus al heel wat.
Maar ja….., aan leggen kwam ze helaas niet toe. Het enigste wat ze deed was zoeken naar haar kop. En nérgens kon ze d’r kop vinden. Kippen zonder kop zijn namelijk zo kippig als je maar kunt denken. Tjá, d’r ogen zitten nu eenmaal in d’r kop en niet aan de andere kant hè? Die heeft ze wel voor wat anders nodig en dat lukt dus ook niet. Ze kon gewoon d’r ei niet kwijt want ze kon dus ook geen geschikt plekje opscharrelen.
Ze scharrelde dus ook maar zo wat in het blinde rond. En waar ze dán terecht komen houd je gewoon niet voor mogelijk. Op een gegeven moment zag ik haar het belastingkantoor in scharrelen en nog geen 2 tel later kwam ze weer naar buiten……! Totáál kaalgeplukt!!
En tja…., wat moet je nou nog met een kaalgeplukte kakelende kip zonder kop die d’r ei niet kwijt kan en een zorgvol leven tegemoet gaat ?
Vanmiddag hebben wij Pluimpje in gepaste aandacht haar laatste eer op smaakvolle wijze bewezen.
Benzine tanken
Aan de rand van het dorp stopte ik
bij de benzine pomp
waar ik normaal altijd brandstof tank.
Onder het tanken viel mijn oog al op een man
een eindje verderop langs de weg,
die verwoede pogingen deed
om automobilisten te verleiden hem een lift te geven.
De man scheen nogal haast te hebben,
of hij was erg ongeduldig.
In ieder geval liep hij steeds 10 á 20 meter heen
en 10 á 20 meter weer terug.
Nadat ik mijn tank had gevuld met benzine
en binnen had afgerekend,
draaide ik de weg op
en stopte voor de liftende persoon.
Uiteindelijk ging ik toch de kant uit
waar hij kennelijk ook heen wilde.
Vriendelijk wilde ik de deur aan zijn kant openen
met de bedoeling om hem te vragen
waar en hoever ik hem zou kunnen brengen.
Per slot van rekening ben ik altijd al
een heel vriendelijk mens geweest.
Helaas scheen de man er heel anders over te denken.
Met snelle spurt was hij aan mijn zijde van de auto
en met een ruk opende hij mijn portier.
Het volgende ogenblik keek ik
in de ronde opening van een kanon-op-zakformaat.
“Snél, uitstappen!”, bitste hij mij toe.
Aangezien de man er nu niet bepaald
als een uitgesproken grapjas uitzag,
leek mij het beste maar te doen
wat hij graag scheen te willen.
Eenmaal buiten de auto zei hij op dezelfde toon,
“Mond houden, omkeren en naar de overkant zonder omzien!”
Na goed mijn veiligheidsvoorzorgen te hebben genomen
stak ik de drukke verkeersweg over zonder achterom te kijken.
Aan de andere kant gekomen
hoorde ik plotseling de motor van mijn auto loeien en wegscheuren.
Gevolgd door gierende remmen
en een keiharde doffe, krakende dreun.
Waarschijnlijk had de man de acceleratie van mijn auto eens uit willen proberen
en was daarbij vergeten achterom te kijken of daar ook verkeer vandaan kwam.
Afijn…., de benzine had ik betaald.
Leer ons de vrede
Heer is het werkelijk waar?
Begrijpen wij niet Uw vrede?
De druk is ons soms zo zwaar
Heer vertel ons toch de rede
van onze zoektocht ver bij U vandaan.
Komt ‘t daardoor dat wij U niet verstaan?
Breng liefde in ons hart o Heer
en open, voor elkaar, onze ogen
dan steunen wij elkander weer
naar draagkracht en vermogen.
Verlos ons van de boze macht
die zoveel ellende hier op aarde bracht.
Herfsthistorie
Langzaam trekt de herfstige ochtendmist
als verlengstuk van lange nacht door m’n hoofd
en in traag tempo breekt het daglicht
als nevelige zonnestralen door
en verwarmt m’n trage ledematen
tot gedachten gaan dwarrelen als herfstblad
waarvan geschiedenis in vele kleuren
levenscyclus van de boom vertelt
zich daarna vleien als moe gestreden
herinneringen aan voorbije jaren.
Zoeken naar geluk
Het “zoeken naar geluk”
is op zichzelf geen doel,
en verzekert geen succes.
Het “jezelf openstellen
voor geluk” is-
en doet- dat wel.
Be to Your Friends
Be there in the Morning
be there everywhere
be to every Friend
be to everyone you Love
be to everyone
who needs your help
in other Words
be all over the World
and Love.
Hulpvaardigheid
Over heel de verre einder
hangt een waas van verwachting
een droom die toekomst heet
waar wij van afstand kijken
in hoop en zwaar verlangen
van nadering tot elkaar
geen afgunst of kijven
leven in menswaardig bestaan
en onze energie besteden
in ontwikkeling en hulp
aan hen die zwakker zijn
waar de einder nader komt
wie geen helpende hand wil bieden
heeft zelf een groot gebrek
waar hij de nood niet ledigt
ontbreekt ontwikkeling bij hém.
Afwachting
Nu waaien bladeren van de bomen
en spiegelend glad is ’t watervlak
aan d’ oever staan de wilgen stil te dromen
geregen dauwparelen aan iedere tak.
De horizon in nevelen gehuld
het veld beschenen in zachte herfstgloed
en onder bomen de aarde verguld
met ’t blad dat straks ’t jonge leven voedt.
Ik wacht nu op de serene witte tijd
de hoorbare stilte die de aarde vult
over wereld een zilveren deken vleit
tot lente weer ’t jonge leven onthult.
Gewoon herfst
Hoe breng ik dagen door van somberheid en kou
met regenbuien, hagel en met stormvlagen,
geen zon, de lucht eentonig bedekt en grauw
en gure wind waarin niemand zich wil wagen.
Het blad verwaait en langs de waterkant
vindt men nog slechts ’t gekrookt armtierig riet
en achter ‘t duin aan ’t vlakke strand daar stuift ’t zand
en ruwe zee met hoge golven tot ver verschiet.
Dit jaargetij van wind en storm en stervend blad
met mist en kale bomen en lege weiden
zo nu en dan een zon met nevelkrans omvat
en bossen die de stervensgeur verspreiden.
Toch tooit zich nu gans de aarde rijk in kleuren,
geniet ten volle ‘t schone herfstgebeuren.
Levensherfst
Als warrelend blad in de wind
loop ik dolend door ’t beneveld licht
van bronsgekleurde lanen
waartussen bomen Jakobsladders dalen
en voel me bijna een aartsvader
dromend van afdalende
en opstijgende engelen terwijl de wind
de hemelse orgelpijpen bespeelt
terwijl de toetsen en pedalen
bediend worden door almacht
die lente, zomer, herfst en winter
sinds de schepping bestuurt.