D’r wordt wat afgeluld


Op deze dichterssite met hoog geplaatst talent
van exoten, decadente schrijvers en poëten
die van geschiedenis en literaire driften weten
wat in ‘t verleden ondergeschikt was of prevalent.

Maakt ’t enig verschil hoe men ’t zal interpreteren?
Zeer veel hangt immers af van het prefereren
hoe men ‘t brengt, ingehouden of in hogere sferen
na studie van letteren waardoor men kan presteren

op de allerhoogste ladder der literaire kunsten
in zalen het hoost niveau te willen declameren
vallend van de sporten en publiek precaire gunsten

gelukkig zijn podiums niet dat men zich zal bezeren
toch zal men moeten oefenen met grenzeloos geduld
want eigenlijk wordt er genoeg afgeluld.

Eigenwijs genoeg om gewoon mens te zijn

Man sits at table with many books. Mature man has serious face and looks confident. Successful study, education, hard work, intellectual work, confidence, research concept. Guy reads in old library.

Wijsheid ligt dikwijls niet in het alles weten, maar veel meer in het aanvaarden van het goede ook al lijkt dat dikwijls dom.
Filosofen zijn mensen die de antwoorden uitleggen
die nog gegeven moeten worden op vragen die nog niet gesteld zijn.
Als we de wijsheid zoeken, bevinden we ons op een moeilijke weg. Pas als we ons voor de wijsheid openstellen, verliezen we onze eigen onwijsheden.
Van de vele schitterende bloemen die je worden aangeboden in een boeket, zit in minimaal 78% een roos met doornen
Wie de wijsheid van een ander wil bezitten, zal bij diens meester in de leer moeten gaan.
Als je van iemand anders niets wilt leren, ben je ook totaal ongeschikt om als leraar voor iemand anders te fungeren !
Zie je eigen wijsheid slechts enkel als wonder van genade aan jóú geschonken !
De grootste wijsheid die de gewone mens tot zijn grootste wijsheid bestempelt, is de bekentenis dat hij gewoon, als ieder ander, een méns is !!
Welke wijsheid je ook zoekt en/of vindt er is altijd wel een rede om er de onwijsheid in aan te wijzen.
Wijsheid die wíj voor wijsheid aanzien, is heel dikwijls de oorzaak van ruzies en twist
Ik ben niet wijs, noch onwijs. Ik ben een mens die nog veel móét en wíl leren !

Eigenwijs is óók wijs maar op andere toonaard

Egbert Jan van der Scheer
2015-11-28

Filosoferende vragen

ASCII

Ik vraag me af
waar de zee eindigt
of deining
ook daar ritme heeft
en of golven
ook daar
stranden beuken.

Ik vraag me af
waar leven eindig
of haasten
ook dan
zin nog heeft
angst en pijn
nog treitert
al wat leeft.

Ik kan niet geloven
dat leven sterven is
dat wat gedaan wordt
kwijnt
in eindeloos gemis
de mens op aarde
een schim
zonder waarde is.

Nergens eindigt de zee
waarin ‘t water keert
hervat zijn deining
tot aan de kim
waar licht
weer schijnt
gelijk daar ’t leven
nooit verdwijnt.

Als in Turners tijd


In kleur van gloed en vuur
net even boven kim verheven
schoonheid die in stilte ons verlaat
met spreidende glans
nog eenmaal de avond verlicht
spiegelende straling over water
aard en hemel versmeltend
tot één kleurenfestijn.

Dromerig kijk ik toe tussen de bomen
over ’t rimpelloos meer
hoor nog de laatste zachte tonen
van een gaande dag
die straalde van geluk als alle dagen
waarvan ik nu de laatste
schoonheid genieten mag.

Niet meer, en niet minder


Onder het motto “Dom geboren, nooit wat bijgeleerd”
Kan ik mij slechts dichter noemen
Reeds in de wieg heb ik al veel gedichten geblèrd
En op behoorlijk kabaal beroemen
Mijn vrienden zeiden; Nou die is ook niet bij z’n hoofd
En ‘k ben ook nooit verder gekomen
Niemand heeft ooit in mijn toekomst geloofd
Maar ik bleef steeds van grootse daden dromen

Kortom ik ben echt als dichter geboren
En schrijf verzen recht en krom
En na al die tijd moet ik nog steeds horen
Wat ben jij toch oer- en oliedom
Maar er zijn d’r die zeggen dat ik goed kan schrijven
En die geloof ik dan ook maar op hun woord
Je moet toch ergens de tijd mee verdrijven
En net als de projectleider ben ik plezant gestoord

Saamhorigheid is ook respect

Samen leven op een aard
vol van misverstanden en verschil
waar niemand een ander aanvaard
dat is niet iets naar Gods wil

Hij toont liefde en begrip voor allen
ook al doen wij dikwijls verkeerd
laat Hij ons in Zijn goedheid niet vallen
maar wijst ons zo wij hebben geleerd

als kinderen in Zijn Koninkrijk
vraagt Hij ons één gezin te vormen
en in saamhorigheid als blijk
te leven in respect naar Zijn normen.

Kerst(vrede)licht


Avonds zie ik op straat lichtjes stralen
in vrolijke kleur en vorm overal
als een groet of om warm te onthalen
die eens geboren werd in koude stal

mensen lopen in feeststemming op straat
kopen cadeaus om elkaar te verblijden
alsof in heel de wereld nu om vrede gaat
en niet meer wordt gedacht aan strijden

dan denk ik schijnen al die lichtjes nu
niet alleen achter al die warme ramen
maar branden ze ook in elk individu
stralen we dat ook van binnenuit samen?

Aan de voet van het kruis

In dank te staan waar ’t kruishout stond
Gedenkend Hem die voor ons stierf
Op Gods vervloekte aard en grond
Die hier een plek voor ons verwierf.

Vervloekt, het kruis door U gedragen,
De geest die om uw lijden lacht,
De mens die Uw gena niet vragen,
Of Uw liefde schroom’lijk veracht.

Ik hoor nog de woorden die U sprak
Hoe U de beulen hebt vergeven
Nog voor Uw oog aan ’t kruis brak
Uw sterven gaf ons ‘t eeuwig leven.

Nu vloeit niet meer ’t onschuldig bloed
U hebt voor ons schuld en zonde geboet.

Gewoon van natuur genieten

In ’t vroege heldere ochtendlicht
dat weer de nieuw dag begroet
over een zilver bedauwd veld
en nevelsluiers door zonlicht beschenen.

Zie ik wijds gezicht met kruinen van de bomen
en daarboven vogels die af-en-aan vliegen
en in de verte boerderijen
stil sta ik bij dit alles te dromen.

Stil genieten van al die schoonheid
en bewonderend de natuur
wensend dat het nooit zover zal komen
dat dit alles verdwijnt op de duur.

Dan dringt het besef door hoe kwetsbaar dit is
hoe snel schoonheid kan verdwijnen.