Wat ik niet meer zo begrijp
(’t Zal m’n leeftijd wezen)
Dat een gedicht waarschijnlijk
niet meer mag rijmen.
Wat kan d’r nu op tegen zijn?
Als ’t toch loopt als een trein
En ’t ritmisch niet is verstoord
Is mijns inzien
het rijm geen hindernis.
En maakt ’t niets uit
Als de inzet maar juist is.
Geen morgen is zo heerlijk om te ontwaken
Dan bij ochtendgloed van zachte lentezon
Bij geluid dat duizend vogelkelen maken
Moment dat je weet dat nieuwe tijd begon
Een nieuwe dag en nieuw leven een nieuw begin
En stralende zon lacht ons lokkend te gemoet
Zo’n beloftevolle dag krijgt ieder uur weer zin
Een dag door warm stralend lentelicht begroet
En overal spruit het jonge leven uit de aarde
De eerste bloemen kleuren weer het dorre veld
En kleurrijke bloesem bekleed elke gaarde
De winter met sneeuw ijs en kou zijn weer geveld
En samen dromen wij van rozen en bloemen
En dagen in de zon te veel om op te noemen
