Geloof is niet alleen het verstand,
of het hart,
of beiden,
maar de aanvaarding
van het onbegrijpelijke
en de overtuiging
van het gelijk
in het onmogelijke.
Maand: juli 2020
Liefdesstem
Er liep een Mens op aarde
en velen volgden Hem
Zijn woord had zoveel waarde
men luisterde naar Zijn stem
die Mens noodde ieder te komen
te volgen waar Hij gaat
in Zijn voetstap zonder schromen
bij Hem voelen velen zich gebaat
velen zijn tot Hem gekomen
met hun pijnen en verdriet
in liefde heeft Hij hen aangenomen
verstoten deed Hij hen niet.
Nog steeds loopt er een Mens op aarde
en nog velen volgen Hem
Zijn woord heeft zoveel waarde
kom luister naar Zijn liefdesstem.
En toch…. Kan ik het niet laten
Stilletjes aan zwerf ik toch weer naar sonnetten
wil mijn zinnen in poëtisch licht doen schijnen
lyrische klank niet uit mijn hart laten verdwijnen
mijn vreugde in ritmisch rijm op papier te zetten
in dansende woorden mensen horen zingen
als kinderen door straten en velden zo blij
zich overal wanend als dieren en vogels vrij
zonder zorgen om geld, goed of andere dingen.
Maar echt leven zit toch zo anders in elkaar
geen lyriek, poëzie of zelfs maar proza
daarin klinkt dikwijls geen zang, lied of gitaar
meer hoort men daar geweld vanuit arena
door ruzie en woorden als holle vaten
mijn liefde voor sonnet kan ik niet laten.
Zo ………
In iedere hartslag voel ik warmte
de hunkering naar geborgenheid
geen heimwee naar verleden
maar ook liefde en vrede in deze tijd.
Elke gedachte wil ik wijden
aan vriendschap en fatsoen
aan zorgend verder leven
geen loze kreten maar ook doen.
De woorden die ik wil spreken,
wel overdacht bewust gericht,
zullen harten noch zielen breken
maar voor u klinken als gedicht.
Vreemde parallellen
Zoek bergen
om dalen te ontdekken
wandel over droge plekken
om te rusten aan waterkant
wil hoogten niet beklimmen
niet in ravijnen te storten
zoek rust en stilte
om zang en muziek te horen
wil mijzelf blijven
om anderen te bekoren
genieten van leven
om in gebondenheid
tot zegen te wezen.
Tastbaar onzichtbare
Langs sporen van wind
lijnen van staal
trekt gelijk het web
van zwak evenwicht
banen van onwetendheid
in stralen van licht
tot aan de zekerheid
liefde die over
horizon schijnt.
Pijn
Wil mij op stille plek verschuilen
ver van de bewoonde wereld af
gewoon om stil uit te huilen
te ontkomen aan onbegrepen straf.
Ik deed mijn best niet ijdel te wezen
maar leven met gelijkgestemden saam
en al was mijn kennis toch bewezen
niemand gunde mij enige faam.
Ach, laat mij ergens alleen mijzelf zijn
en schuilen in een donkere hoek
verbijtend mijn innerlijk pijn
voordat ik weer nieuwe steun zoek.
Op ’t Nieuwjaar
Wat zou ik u anders kunnen wensen
Dan veel voorspoed en geluk
Want voor alle mensen
Kan een jaar dan niet meer stuk
Maar vooral wens ik u gezondheid
En ook liefde en vrede met elkaar
Want zonder dat heerst er slechts strijd
En brengen mensen de wereld in gevaar
Daarom, wees allen elkaars vrinden
En zorg voor vrede en rust dit jaar
Nachtelijk waarneming
De straten hullen langzaam zich in duister licht
en eenzaam, depri dwaal ik tussen sombere muren
de ruiten staren als bolle ogen zonder licht
en houden geheimen verborgen in nachtelijke uren.
Een fluisterend paartje zie ik ergens in donker staan
verscholen voor nieuwsgierige spiedende ogen
ik loop glimlachend door in licht van ster en maan
zo’n tafereel kan mijn stemming weer verhogen.
Na sombere buien
Al lijkt het leven
soms grijs en doods
niet ingekleurde dagen
gemis aan zonneschijn
vol sombere vragen
gevuld met verdriet
of last te dragen.
Toch breekt na
hevige regenvlagen
warmte van de zon
door zware wolken
zullen hartetranen drogen
heffen wij onze hoofden
lopend onder kleurige bogen.
Liever leren dan bèleren
Ik vestig niet mijn blik
op het ene punt
in één lijn aan het einde
‘k weet dat er vele straten zijn
waar zeer veel schoon
nog te genieten valt
maar is mijn hulp u ongewenst
vráág mij dan niet
uw straatje te betreden
kom liever op míjn pad
ik kan immer hulp gebruiken
met meerderen wordt ’t altijd wat.
Leven… nu
Laten wij de wereld weer vol kleuren verven
De beken en rivieren met leven vullen
En blazen de wolken van de hemelboog
Zodat de zon tranen op aarde droogt
Laten we dansen onder de regenboog
Als kinderen spetteren in plassen
Kuilen graven aan het strand
En kastelen bouwen hoog in de lucht
Als bejaarden wandelen over paden
Op een bank op een zonnige plek
Mijmeren, praten, lachen om vroeger
Kortom…, laten we de pijn vergeten.
Lenteraadselen?
Als bomen zouden vertellen langs het pad
wat ze hebben gezien in al die jaren
misschien goed dat ze zwijgen en dat
ze hun geheimen in stilte bewaren.
Wat heeft het gras langs het pad doen groeien
dan alleen regen of schaduw van die bomen
en kinderen, of mensen, die daarin stoeien?
Ach, laat het in stilte daarvan dromen.
Waarover zingen de vogels in groene kruinen
zodra dagen lengen en de zon warmer wordt
en mensen heerlijk in het gras liggen bruinen
niemand nog over kou of ongemak mort.
Ach, ik wil het allemaal niet zo precies weten
alles en ieder heeft zijn eigen keus
alleen van het goede genieten blijven weten
en gewoon gelukkig zijn is mijn leus.
Leeswijze
De pen weerspiegelt woorden
ontsproten uit mijn brein
die aan mijn hart behoorden
maar nooit gesproken zijn
geschreven zwart op wit
maar nooit gelezen
zo zal ’t ook met dit
schrijven echt wel wezen
ach, ik heb maling hoe u er over denkt
heb alles van mij afgeschreven
mijn pen in inkt gedrenkt
kan nimmer mijn gevoel weergeven
slechts tussen letters door
staat wat ik werkelijk voel
omdat ik hoop dat ik u niet stoor
met wat ik echt bedoel.
Laat mij maar
In een hoekje van mijn wereld
staat een dwerg en staart
naar de wolken, naar de bomen
en zwijgt stil.
In dat stille hoekje van mijn wereld
daar waar die dwerg staat
lijkt alles zoveel groter en massaler,
voelt die dwerg zich zo klein.
Toch ben ik het liefste
in die stille kleine hoek
zwijgend kijkend naar die reuzen
omdat ik geen voorrang zoek.