Letterdromen


Letterspoken dansen door de nacht
vormen in reien woorden
rijen van zinnen en akkoorden
in eenheid die als vers mij tegenlacht.

Door duistere schaduwen hossen zij
ongrijpbaar als diepste dromen
die vanuit verscholen hoeken komen
en benevelen mijn slaperig hersenbrij.

Heel de nacht weet ik wat ik ga schrijven
dan slaap ik zeer voorzichtig in
om de lieve spoken niet te verdrijven

ontwaak ’s morgens met tegenzin
omdat spoken overdag niet blijven
weet ik van ‘t verhaal noch eind noch begin.

Ergens in het verleden


Ergens in ’t verleden,
ligt de vergetelheid,
waaruit herinneringen treden,
van lang vervlogen tijd.

Ergens in ’t verleden,
Waar ons bestaan begon,
Tot aan ons dagelijks leven,
Beschenen door de levenszon.

Ergens in ’t verleden,
Moet ’t lot eens zijn beslist,
Waarvoor mensen streden,
Zonder dat men rede wist.

Ergens in ’t verleden,
Ontstond ’t goed en kwaad,
Tussen normen, waarden en zeden,
Waar ’t om het leven gaat.

Ergens in ’t verleden,
Koos men een ander pad,
Dan welke werd betreden,
Men voordien gekozen had.

Ergens in ’t verleden,
Is, misschien, iets verkeerd gegaan,
Iets, waaronder allen leden,
Waardoor wij ’t heden niet verstaan.

Ergens in de toekomst,
Ligt er een nieuwe leus,
Die aan de mensen toekomt,
Bij ’t kiezen van de goede keus.