Hoge golven op woeste zee
opgezweept door razende stormen
met schuimende branding
langs kusten hoge rotsen
beukend op het weerloos land
bulderend door dichte wouden
zich vergrijpend aan vlakke velden
over akkers gebroken graan
wervelend met loeiende krachten
getekende onrust in menselijk bestaan.
Zacht mijmer ik zelf voor mij heen
zekerheid dat ik niet word gehoord
in wereld die geen aandacht vraagt
niet zoekt naar taal noch woord
‘k zou schrikken als ik antwoord kreeg
stel dat iemand zich aan mij stoort
laat mijn gedacht vliegen in de wind
stromen met een rivier naar zee
mijn woorden stijgen op thermiek
naar waar niemand hen meer vind
ik loop mijn passen af te meten
tot weer een nieuw leven begint.
Geef mij je gedachten
en reik me jouw hand
samen zweven door fantasie
gedreven in dromen
van werkelijk zijn
en samen aanvaarden
dat wij geen wegen lopen
waar borden ons wijzen
naar doel of zekerheid
maar slechts het eind bevrijdt
Doorbreek ijzeren banden om mijn hoofd
dooi koude dat mijn hart bevriest
haal de stenen uit mijn woorden
en breek het aureool dat ik zelf heb gebouwd
zodat het ijs in mijn oog gaat smelten
bindt mij dan met fluwelen handen
warmend met jou lieve zachte stem
zodat mijn woorden niet meer snijdend
vallen vanaf een hoogte die ik waan
en mijn ogen warme tranen schreien.
Liep over strand
waar schelpen lagen
van gisteren
wrakhout aanspoelde
van kusters
branding speelde
met dode potvissen
en meeuwen krijsten
stilstaand tegen wind.
Ik maalde de schelpen
verzamelde wrakhout
en bouwde een hut
tegen stank van potvissen
golven van branding
en luisterde
naar de meeuwen.
Zo stil nu ik je leven mis en
voel je hartslag niet naast me
geen ademhaling of een zucht
slechts een verleden.
Een tegenhang van tederheid
verloren licht van liefde
een schaduw die in het heden
vóór mij uit naar gisteren wijst.
Maar toch blijft diep de hoop
dat vanuit vergane tijden
jouw beeld van zich horen laat
zonder pijn te lijden.
Het droevig spiegelglas
weerkaatst troosteloosheid
van sombere gebouw
met scheef hangende pui
gevangen in eigen schaduw
uitzichtloos en grauw
en in het gebarsten glas
weerspiegelen natte straten
waar ik diep ga gedoken
in mijn regenkraag
zorgvuldig mijdend iedere plas
dat zijn dagen die ik kan haten.
Langzaam sluit de dag z’n ogen
bij ontwaken van de nacht
verstommen stil geluiden
schaduwen schuiven langs muren
in schaars licht van lantarens
of over tegels van trottoirs
nu ontwaakt de nacht in stilte
langzaam trekt zij een gordijn
blind gaat zij haar eigen wegen
bijgelicht door schijnsel der maan
tasten schuifelend enkele voeten
op een hoek blijf ik even staan.
In elk hart heerst
hunkering naar liefde
in iedere ziel
verlangen naar vrede
in ieder woord
vraag om aandacht
elk lichaam
vraagt om begrip
elke oogopslag
vraagt geluk
elke hand of arm
kan steunen
elke mens
kan een open deur zijn.
Soms voel ik mij als
die eenzame boom
ergens in ’t veld
gekoesterd door zon
geranseld door natuurgeweld.
Dan weer tussen bomen
in uitgestrekt woud
in gezelschap van vrienden
beschutting tegen kou
erkend door soortgenoten.
Maar toch wil ik terug
naar die plek in open veld
waar naast warmte
ook zorg mij sterkte
en tot heil mij werkte.
Gewoon een mens zijn
niet beter niet slechter
niet minder niet echter
gewoon een man
ofwel een vrouw
gewoon een mens
onder mensen zijn
een normaal mens,
die tegen elk kan zeggen;
“Ik houd van jou!”.
Geef mij de stemmen
van die hier waren
de lach van hen
die nu niet zijn.
Gedachten waar wij
naar konden raden
of lezen in spiegel
van hun ogenschijn.
Zachte bries die wij voelen
als nog strelende adem
die ons bemoedigend troost
verzachtend leed en pijn.
Geef mij hun beeld
alsof ze naast ons staan
zodat ik kan vertellen
hoe graag ik bij hen wil zijn.
Mijn verlangen is
de wereld te zien
te trekken
over velden
en door bossen
de rust te vinden
op het water
stilte in het dal
maar zoveel mogelijk
wil ik mijden
de drukte van de stad
omdat ik in het veld
ben geboren
en getogen
die ruimte altijd
heb liefgehad.
Zomaar wonderschoon
bloeide in mijn tuin
die mooie bloem
zo alleen een roos kan zijn
met zorg omringt
straalde hij dagen lang
daar op z’n eigen plek
maar storm en regen
knakten zijn steel
had ik hem op een vaas gezet
dan bleef hij langer heel.
Is niet de liefde
gelijk die roos
die niet de buitenkant
maar ’t hart
liever als vaas verkoos?
Leven kan zijn als
maanloze nachtelijke hemel
zwart en ondoorzichtig
aan iedere duistere
maanloze hemel
zijn kleine lichtpuntjes
kijk eens naar
al die duizenden
sterretjes die tezamen
één groot licht zijn.
