Vraag me niet waar mensen zijn
die ooit waren in mijn leven
al heb ik hen nog zo goed gekend
ik kan geen zekerheid geven.
Ik wens hen die plaats toe
waar ik hen eens hoop te zien
om onze vriendschap te vieren
in eeuwig samenzijn misschien.
Niet zij die goed waren in mij ogen
maar ook de vele anderen
ook al heb ik ze niet zo gemogen.
Niet alleen mijn daden waren goed
ook de hunne waren zo bedoeld
alleen zit wantrouwen ons in ‘t bloed.
Ruimte in golven eindeloos
en roep van blanke vogels
vrijheid tot verre horizon
wind als onzichtbare streling
geen grens die bindt
aan herinneringen
vrij naar de kim
in hoopvol streven
volgt op afstand verleden mee
gedachten gelijk woorden
verborgen in vreugdvol gevoel
het oog gericht op toekomstig doel.
Het pad waarlangs ik ga is hol
de horizon nog verwijderd
passanten, zwijgzaam vriendelijk
in eigen gedachten verstrooid
ook ik heb mij gehuld in stilte.
Traag vordert dag na dag
de kim van licht
en ochtendgloren
verlaat ik duister van de nacht
en wordt als nieuw herboren.
Laat me weten
wat je gedachten zijn
ik wil voelen
jouw verlangen
in jouw stille zucht gevangen
en je verlossen van je pijn.
Kijk me aan
laat me zien in je hart
met je droeve ogen
wat je leven zo verward
en neem de hulp
die ik je aan wil reiken.
In de verte stond de stilte
hoorde alleen zijn gebaren
zijn niets zeggend gezicht
gesloten als een brug
rond slot met brede grachten.
Vogels zwegen op zijn bevel
en de aarde leek bevroren
de zon verzonk naar de horizon
en sloot de dag
naar rust in donkere nachten.
Als niet de dag is
wat is gehoopt
en uren zijn gekropen
verlang ik naar
volgende morgen
verschuil mij in slaap
en wacht
zonder zorgen.
Langs sporen van wind
lijnen van staal
trekt gelijk het web
van zwak evenwicht
banen van onwetendheid
in stralen van licht
tot aan de zekerheid
liefde die over
horizon schijnt.
Leg mijn oor te luister
in schoot van universum
in onontgonnen
onmetelijkheid
tussen ruimteloze ruimten
waar geen geluiden dragen
tussen ’t gruis
van planeten
het koude duister
van zwijgend heelal.
schilderij; Hans Versfelt
Als is het een sprookje uit verleden
die oude Lemsteraak
daar in de Vegt in ‘t Gooiland
gezien, geschilderd in het heden
door vaardige kunstenaars hand
alsof de tijd van toen herleeft
de rust, vrede en welvaart
waar eeuwen de mens naar streeft
herinnering op doek bewaard.
Langzaam komen gedachten tot woorden
schrijven handen de zin van het leven
geven zielen hun geaardheid weer
willen harten zich ontdoen van lasten
ogen vragen om begrip en liefde
langzaam stijgt de sfeer van eenheid
naar een doel waar het brein om vraagt
uit de woorden die het hart verlaten
gewogen in de gedachten tot een zin
uit ogen die begrip en liefde schenken.
Had niet nacht de dag gebaard
zon geen maan geadopteerd
sterren niet als kinderen gevoed
om samen duister te verdrijven,
dan was de wereld een tranendal
van stilte en koude huiver.
Maar zon heeft de dag gehuwd
om kinderen te verwekken
die ze zacht koestert boven aard
streelt met handen als een bries
teder zoent aan haar boezem
tranen droogt na haar afwezigheid.
Hoe ver ligt nog die horizon
waarheen ik nog moet reizen
ach, vraag mij niet waarom
want achter gindse verte
zal nog een nieuwe zon verrijzen
ik blijf niet afwachtend in de tijd
daar ik dan dagen zal derven
slechts levend in respijt
van daden uit verleden
die niet de kim naar toekomst wijzen.
Moeilijk te verklaren waarom mijn leven
is zo het nu eenmaal is
het zou je soms te denken geven
is er wellicht met hem iets mis
toch loop ik door op eigen paden
richting die ik helemaal zelf kies
misschien wel door zeeën waden
of door strategie
vanzelf kom ik ook in woestijn terecht
laat me door oase verleiden
maar ach, ’t zij goed of slecht
niemand hoeft mij te benijden
het was de keus van mijn eigen pad
waarover mijn leven gaat
hierop heb ik geluk en liefde gehad
dikwijls gekozen na zwaar beraad.
Ik las het in je ogen
zag het in je houding
hoorde het in je stem
je voelde je bedrogen
’t was een vernedering
en ‘t lag niet aan hem
je voelt je geboren
voor elk groot verdriet
steeds nederig en klein
maar eens zul je horen
misschien in ‘t verschiet
dat jij van grote waarde zult zijn.
Gedachten als ijle wind
over verten verspreid
in stilte gesproken.
Gevoel van verlatenheid
vergeten in verleden
geen toekomst of heden.
Ondanks.
Woorden geschreven op papier
gekerfd in hout
gebeiteld in steen.
