Dikwijls kan ik de gedachten
in mijn woorden niet kwijt
kan ik nog slechts wachten
op ieder zin die om voorrang strijdt
wachten op verlossende woorden
die mijn onrust op doen klaren
in talrijke klankvolle akkoorden
mijn brein voor rampspoed bewaren
dan spreek ik als volleerd redenaar
de bühne vol gloed betredend
iedere tegenspraak overredend
geloof ’t of niet maar ’t is waar
maar mijn woorden blijven gedachten
men zal nog op mijn doorbraak moeten wachten
Ik loop te hollen en hijgen
achter mijn ego aan
denk je dat ik hem kan krijgen
nooit wil hij stil blijven staan
verder draaft hij steeds maar door
arrogant en spuug verwaand
geeft aan mijn roepen geen gehoor
geen redenering is doorslaand
en welke kant ik ook draai of keer
mijn ego loopt steeds voorop
loopt mij voor de voet telkens weer
gaat voor mij staan als ik stop.
Mijn dagen zijn kolen in het vuur
en branden zienderogen op
slechts stof en as is wat er blijft
niets resteert nog van levensduur.
Slechts mineralen voor de rozen
mest voor een groentetuin
en wat er verder dan nog rest
wordt begraven onder puin.
Ach, groeiden mijner nagedachtenis
nog bomen in verschiet.
Maar nee, mij rest alleen
de nederige vergeet-mij-niet.
Ontmasker, toon je ware aard en leven
en leef niet in de sleur van elke dag
niet hypocriet of met gemaakte lach
je kunt toch beter openhartig streven.
Je bent toch weergaloos met eigen gezicht
en ieder weet dan wat hij aan je heeft
je wordt gelukkig als je vrijer leeft
en aandacht meer op medemensen richt.
Verberg geen zorgen achter schone schijn
en deel je vreugde zo je ’t zelf ook voelt
dan kun je tussen mensen jezelf zijn
dan leef je zo het leven is bedoeld
en hoef je voor verdriet je niet verbergen
de stille eenzaamheid kan zoveel vergen.
Volop tiert geweld
geen vredige tijden
noch liefde noch hart
voorkomt verschrikkelijk lijden
dagen van weldaad
lijken voor eeuwig geteld.
De dictator is koning
zijn leus is geld
wie zijn macht niet volgt
wordt weerloos geveld
en wie verzet
dood is zijn beloning.
Voor geld en macht
dood hij zijn volk
steunend op bewind
geen haar beter dan hij
al houdt hij zijn positie
hij wordt voor eeuwig veracht.
Ik loop de paden
die ik heb uitgezocht
recht toe, recht aan
niet in een bocht
ieder weet waarheen
ik moet gaan
zonder bij enige rede
te blijven staan
men kent mij gewis
heeft mij gezien
en kent mijn doel
zonder mij te horen!
Pieken en dalen
van weten
en onwetendheid
van roem
het eeuwige
of sterfelijkheid
maar blijvend
in het heden
iedere dag zijn
vol verwachting
wat zal komen
geloven in
macht van het klein.
Bij het ontwaken is het reeds ontstaan
verlangen om gewoon weg te dromen
nog voor ik de dekens van mij af kon slaan
of dat ik tot werkelijk besef kon komen
zware mist omgeeft mijn nog onfrisse brein
mijn halve ogen zien nog scheve dingen
langzaam vraag ik mij af of het waar kan zijn
dat zoveel ellende mij kan omringen
buiten zingt reeds een vroege vogelschaar
reeds lang aan de horizon is de zon verrezen
vandaag is ‘t eenentwintig maart voorwaar
dan kun je ook voorjaarsmoeheid vrezen.
Dus verlang ik naar de avond thans
en sleep mij door ellenlange dag
om te dromen heb ik nu geen kans
dat is iets wat pas vannacht weer mag.
Het lemmet dat mijn leven heet
snijdt door de boter van de tijd
in seconden waar ik niet van weet
en uren die ik achteloos slijt
verleden heet ’t afgesneden deel
herinnering lijmt slechts ’t heden
wijl ik mijn verwachting streel
om verder op mijn pad te treden
ik kijk noch op noch om
slechts voorwaarts is mijn blik
over de paden recht of krom
in snelheid die ik overweeg en wik.
’s Morgens gewekt door vogelzang
in het diep groene lover
verwarmd door stralen van de zon
in bundels tussen eikenstammen
o, geef mij daar de rust
hele dagen in gedachten
zacht na te dromen over de nachten
het duister duurt soms zo lang
als nachten door slaap niet breken
denken dwalend door donker gaat
zonlicht wacht de kim te beschijnen
geen vogel roept het maanlicht aan
en door de open gordijnen
zie ik de sterren schijnen.
Storm van woorden
gierend door mijn hoofd
wachtend op de luwte
in dalen heerlijke rust
geschreven op rotswanden
hiërogliefen van weten
uit vers vervlogen tijd.
Woorden die in stormen
golven tegen rotsen slaan
als zware branding
kusten overspoelen
brekend door duinenrij
pas op vlakke velden
beteugelend bekoelen.
Kom over de velden
over parelend groen
langs kristallen beken
en ruisende bomen
kom over de velden
waarover zachte bries
het koren doet wuiven
oevers met ruisend riet
rimpelt het watervlak
kom over de velden
geniet van pure lucht
witte wolken in blauw
zang van duizend vogels
kom over de velden
in stralend licht der zon
en wacht op de avond
in zachte licht der maan
lopen samen verder
over de horizon
en zien elkaar daar weer.
Een bal is geworpen
raakt of mist z’n doel
even geen aandacht
en je verknalt de boel.
Geraakt, bezeerd,
verontwaardig gereageerd,
maar geen respect
wat je eigen mening nekt.
Wit emotieloos is het papier
waarop ik mijn gedachten schrijf
kleurloos en neutraal
letters in woord en regel
toch zit in iedere witregel
de inhoud van mijn verhaal
woorden uiten mijn gevoelens niet
papier opent niet mijn brein
maar kennis van mijn werkelijk zijn
ziet men van buitenaf niet
voelt men noch gemoed noch pijn
interpreteer zelf inhoud van het verhaal.
Mijn gedachten dragen meer
en verder dan mijn woorden
mijn zoektocht naar grens
van hartstocht uit ‘t verleden
rand van waarheid of wens.
Torsend lasten van schulden
gedenkend kleinood van vreugd
bepalen dat ik niet zal overtreden
grenzen van fatsoen en deugd.
Mijd ik schaduw van ravijnen
of licht dat mij verblindt
in mijn dagelijkse wensen
dat mijn gedachten zullen zijn
liefde dat mij aan ’t leven bindt.
