Dag: 12 juli 2016

Alsof we stil staan
in een wereld vol beweging
tastend naar de zin
dromend van glorieuze toekomst
en vergeten verleden
in verwaarloosd heden.

Toen mijn weg was weggeslagen
ik niet meer wist waarheen te gaan
waren ’t slechts mijn woorden
die ik heb geschreven
als herinnering aan mijn bestaan

mijn houvast iemand te wezen
een mens van vlees en bloed
en als eens de jaren verstrijken
men mijn stem niet meer hoort
toch kan lezen, hij bedoelde het goed.

De droom heb ik weer overleeft
waarin ik stierf in het zweet
steeds als mijn gevoel zich overgeeft
mijn passie van geen overgave weet
en onrust mijn brein verstoord

dan valt het ontwaken mij zwaar
is de ochtendstond bijna een last
word ik in het weten gewaar
dat mij die realiteit steeds verrast
dat dit bij het leven hoort.

Verlaten duister zelfs
in licht niet gevonden
verloren hart.

Gezicht zonder herkenning
dat geen woorden vind
voor gelijkenis of zijn
van ’t pas geboren kind.

Hand grijpend in luchtledig
tastend naar steun of hulp
in blinde onzekerheid.

Voeten zoekend vaste bodem
gelijke tred op effen pad
voorwaarts naar ’t licht
waar geen duister wordt gevonden.

Letters die ik schrijf
met zwarte inkt
in vele kleuren
als bloemen groeiend
uit kleurloze aarde

zal eens ’t papier
waar de woorden staan
geuren als rozen
in stil vertrek
zelfs doden doen glimlachen.

In zelf wegcijferen zochten wij vrede
in wijsheden van onze ouderen
en vriendschap binnen samenleving
bescheiden opstelling en rechtvaardig delen.

Overleven telt in deze maatschappij
niet het modale maar ver daarboven
alleen de enkeling vaart wel daarbij,
de rest kan stikken, – niet te geloven.

Weemoed om wat ik achterliet
tijd in onschuld vergeten
naïef gedrag duldt het niet
ik had beter kunnen weten.

Verlangen naar verbetering
herstel van eigen schuld
deemoedige bevestiging
maar oorzaak niet geduld.

Tijd die is verstreken
biedt geen enkele soelaas
echt herstel verkeken
fouten geëxcuseerd, helaas.

Als water in stromen
tussen oevers van beken
door vlakke velden
glijden gedachten
van dag tot dag
regelmatig en ritmisch

klateren als bergstromen
over rotsen in waterval
onstuimig bruisend
door diepe dalen
tot waar rust keren zal
naar vredig stromen.

Wellicht zou het de mens betamelijk wezen
eerst zijn eigen werk te doorzien
zodat hij eigen fouten ook kan lezen

alvorens medemens op misstanden te wijzen
waar, naar waarschijnlijkheid,
hijzelf medeplichtig is

ik vraag u dan ook mijn misstappen
met milde glimlach aan te merken

evenals u uw pijnlijke blunders misschien
met de mantel der liefde bedekt wilt zien.

Mijn spiegel heb ik stuk gegooid
en ruim nu de scherven

heb mij met de schijn getooid
van porselein scherper
dan de spiegel ooit was

en om de stemming
niet te bederven
bewaar ik de splinters
in en stolp van glas.

De rust van ’t watervlak
toont mijn wezen
besloten door het riet
van liefde

mij beroert slechts
de streling van een bries
die spreekt
door ’t groene lover

en ruisend
antwoord van het graan.

Ik ga in kleding
als duizend-en-één mens
met snit van de burger
keurig opgestroopte mouwen
en los boordeknoopje

Jan Salie dus
en wel in eigen persoon
Jan Boezeroen
met spieren als kabeltouwen
een buik waar je geen
deuk in kan dauwen

zo’n type ala Jan-met-de-pet
geen minister of baron
maar ook geen onderdeurtje
gewoon een individu
met een eigen eigenwijze kop.

Achter het licht van het venster
zit ik verscholen in hoeken
van beschaduwde gedachten
uit het binnenst van mijn gevoel
waar woorden slechts geborgen
voorzichtig daglicht betreden

zoeken zon en warmte
als in omhelzing van mijn lief
schuwe naaktheid terzijde leggen
verwelkomen zonneschijn
en licht dat de horizon beschijnt
in ruimte opnieuw herboren.

Dorstend over stoffige wegen
door dor verbrand land
waar geen bomen schaduw bieden
tot de einder enkel zand

gebogen onder brandende zon
lijdend door innerlijke woestijn
op zoek naar verkoeling
plek waar schaduwen zullen zijn

ergens een oase of waterbron
plaats te rusten onder bomen
blussen innerlijk vuur
verzadigd tot jezelf te komen.

Is er dan geen leven
in die dode hoek
buiten ons gezichtsveld
aan andere zijde
van de horizon

is er geen beweging meer
in een ziel
die afgestompt
gebrainspoeld is
geplaatst in de dode hoek

waar is het gevoel
dat leeft
buiten de dode hoek
laat zien
wat is over de horizon.