Dag: 10 juli 2016

Er is veel strijd te strijden,
waar iedereen vrede zoekt,
valt leed niet te vermijden,
daar ongenoegen zege boekt.

Strijd, die eeuwen al woedde,
gevoed door enkel machtsgewin.
Eigen voordeel en ego voedde,
de inhoud van de levenszin.

Die strijd wordt nooit gewonnen,
door vuist- of wapengeweld,
door wat dan ook verzonnen,
als geen waarde van leven telt.

Waar toch liefde is gegeven,
evenwicht in vlees en geest,
slechts voor geluk te leven,
hoeft strijd niet worden gevreesd.

Waar niemand minder is dan een ander,
of zich een meerdere voelt,
is respect en begrip voor elkander,
wordt de vrede door de Geest gevoed.

Een Man, Christus was Zijn naam,
bracht veel verwachting op aarde
dat eens hier alle mensen tezaam
elk ander zouden benaderen in waarde.

Toch stelde Hij iedereen teleur
Hij bracht geen aardse vrede
zelfs Zijn vrienden kwamen in teneur
daarom vervolgden ze Hem dat was de rede.

Aan ieder die in Hem geloofde
vertelde Hij treur niet, wees stil,
daar Hij zaligheid beloofde
aan elk die op aard voor vrede strijden wil.

Langzaam beklimmen schaduwen
smetteloos witte muur
in dalend licht door helder glas
laten geen sporen zien van tijd
verduisteren verleden in lijnen
tussen wit en grijs verlopend
naar vergeten donker.

Bovenaan blijft nóg licht
alsof geen schaduw verder kan
sporen van tijd blijven steken
boven donker en grijs verleden
tot steeds vervagende lijn
gewist wordt vanuit duisterend glas
licht verheft boven plafon

naar waar geen schaduw bestaat.

Het is zo moeilijk, zo zwaar.
Hoe is het te begrijpen?
En toch is het zo waar.

Eigenlijk vanzelf sprekend.
Als wijsheid ons doet rijpen,
door God alleen opgetekend.

Zo eenvoudig in ontzag.
Wat wel en niet mag.
In normen en gedrag.

Slechts twee dingen leert de Heer.
Hebt uw Vader boven alles lief,
dat Ik u vind in vrede als Ik wederkeer.

Houd ook van alle mensen.
Heus, ’t is niet naïef.
Zó handelt u naar Góds wensen.

Wie de bijbel goed bestuderen
kunnen van Salomo ook leren,
hoe met vaste hand
en een goed verstand,
een volk in wijsheid te regeren.

Hoe goed is ‘t leven,
als ons wordt gegeven,
ons dagelijks brood.

Goed te leven in weelde,
zo ’t idee ons streelde,
zonder hongersnood.

Belang van rijke jaren,
uit voorzorg te vergaren,
wat rest aan overvloed.

Niet te leven naar normen,
die ‘t waanbeeld vormen,
dat de weldaad voedt.

Dat wij in bange tijden,
niet zullen lijden,
onder druk of dwang.

Maar, in ootmoed danken,
voor de goede ranken,
in gebed en zang.

Dikwijls gedachteloos,
soms heel intens,
lees ik woorden
of de witregels
in je cryptische taal
tracht wijsheid te vinden
maar jij leert dat niet
jij wijst alleen
een richting.

Eens wordt alle geflonker
van goud zilver en diamanten
zinloos voor ons,

als we tot besef komen
dat we slechts door juist zoeken
ware rijkdom ten-volle kunnen vinden
en benutten in wijsheid

die van ons werd verwacht
in de schepping.

Als een blind dier
liep ik rond
naderde in volle snelheid
een peilloze afgrond,
maar werd gestopt
door een hoge sterke Rots
die ik in mijn blindheid
niet had gezien.

Geen liefde kan ooit stromen
uit harten die gesloten zijn
daaruit zal slechts enkel komen
verwarring, angst en pijn.

Harten waarin liefde niet kan wonen
klinkt geen loflied voor de Heer
hoort men nooit de zuivere tonen
steeds verkondigd door Zijn leer.

Harten die nog steeds gesloten blijven
voor Zijn liefde voor Zijn woord
zullen mensen tot wanhoop drijven
alleen zichzelf verrijkend ongestoord.

Harten die Zijn Geest willen ontvangen
openen daarvoor steeds wijd de poort
blijven dan altijd naar Hem verlangen
dorstend naar Zijn troostrijk woord.

Het enige opstakel op mijn levenspad
is de berg die ik zelf ooit heb opgeworpen
en die mij nu een oogdoorn is omdat
ik nooit eigen fouten heb verworpen.

Nu rijst pijnlijk hoog die steile rots
voor mij op als onneembare veste
gevormd door koppigheid en trots
steeds eerste te zijn en nooit de leste.

Zoals gewoonlijk komt berouw te laat
en zie je niet op tijd je fouten
je merkt ‘t  nu je voor die berg staat
de waarheid is dikwijls ongezouten.