Maand: oktober 2016
Stille klank
Ik hoorde de stilte die even sprak
meer vertelde dan duizend woorden
doch geen seconde de rust verbrak
al klonk hij in vele schone akkoorden.
Ik hoorde een stem die nooit gesproken heeft
om niet de stilte te verstoren
van ‘t zeker Woord dat in mij leeft
en dat zich wezend laat horen.
En zwijgend hoor ik ’t akkoord
van gena, liefde en ontferming
in gevoel van stille rust verwoord
en weet mij geborgen in Zijn bescherming.
Samenheid
‘k Wil zoeken naar de gelijkenis
die de Meester zelf heeft gegeven
tot Zijn eeuwige gedachtenis
in geest en daad als Hij te leven.
Ik zoek mijzelf in tal van dingen
vanaf de eerste dag van mijn bestaan
wil ook mijzelf met liefde omringen
om ook delend door ’t leven te gaan.
Mijn medemens als mijzelf behandelen
vergeven wie er al of niet om vraagt
samen de goede wegen bewandelen
ondersteunen wie moeilijkheden draagt.
Hoogmoed
Lieve Heer, zal ik U eens vertellen
ik ben het niet eens met Uw beleid
‘t doet ons op andere gedachten hellen
en brengt op aard alleen maar strijd.
Uw woorden brengen slechts consternatie
wij snappen er geen syllabe van
het wekt bij zeer veel mensen agitatie
ik vraag me af Heer, of dat niet beter kan.
U schiep toch de mens naar Uw beeld
U kwam ook in die gedaante Zelf hier
en hebt onze gevoelens ook gedeeld
U kent ons nu toch? Doe ons een plezier.
Wij zullen onze eigen boontjes doppen
en bepalen ons beleid nu zelf wel
dat U ons niet helpt is niet te verkroppen.
Maar toch Heer, vragen wij. Red ons uit de hel.
Uw schone dag
Dank Heer, dat U mij vanmorgen weer op deed staan
zodat ik van het zonlicht weer mag genieten
laat mij, Heer, zo nog vele dagen door mogen gaan
laat mij in dankbaarheid niet aan U voorbij schieten.
Ik begroet deze dag met vreugd Uw ochtendzon
de schoonheid van parelende dauw op de velden
beschenen door Uw licht dat koude nacht overwon
verwelkomt door vogelzang die Uw lof vermelden.
Hoe wonderlijk schoon ontvouwt Uw scheppingspracht
de wonderen geschapen door Uw handen
geheel de aard en heelal getuigt van Uw grote macht
laat ons dat verkondigen in alle landen.
Lopen op pad naar de toekomst
Nog loop ik dikwijls door die laan,
al is het nu slechts in gedachten,
waar wij kind’ren speelden en lachten
als oud’ren nu door ’t licht te gaan
aan ’t eind de kroon op ’t leven verwachten.
En door ’t zachte licht door de kruinen
beschenen door de magere herfstzon
weet ik te komen bij die schone tuinen
zo stralend als waar eens de aard begon
waar liederen klinken met harp en bazuinen.
Daar straalt een gouden zee aan zilveren stranden
dar heerst geluk en liefde en enkel vree
daar zal ons levensschip eens veilig stranden
Hijzelf voert ons met Zijn stroming mee.
Gelukzoekers
Al zoekt de mens wel overal het geluk
het blijft zo moeilijk waar hij dat kan vinden
al lijdend onder stress en alledaagse druk
geen samenleving kan zijn last ontbinden.
Slechts spaarzaam zijn de uren van genot
hetzij tezamen of met meerd’re vrinden
hij schikt zich geem’lijk in zijn droeve lot
behoudt de hoop niet aan eenzaamheid te binden.
De zon en blauwe lucht mogen vreugde zijn
en bloemen vol kleuren in een groene weide
ochtendgloren als een sprank’lend rode wijn
een stralend paarse gloed over verre heide.
Ik heb geluk en rust in ‘t hart gevonden
waar kwaad en oorlog mijn ziel niet raken konden.
Het meer van Tiberias
Door storm en wind gedreven, rusteloos getij
geen regelmaat slechts eindeloze branding
in stilte bid ik slechts, o Heer blijf mij nabij
zoals in belofte die ik van U ontving.
Luw de storm die telkens weer in mij raast en woedt
bestraf de wind zodat de golven van mijn ziel
door Uw gena en liefde enkel worden gevoed
en geef mij rust dat ik vannacht zwijgend voor U kniel.
Vergeef mij mijn protest dat als storm door mij raast
mijn onbegrip veroorzaakt zware branding
als verzet dat weerbarstig van de rotsen kaatst
onwetend van Uw liefde en vergeving.
Toch laat U iedere morgen de zon weer schijnen
en met Uw warmte doet U de storm verdwijnen.
Geen vrede
Waarom kan vrede de aarde niet omarmen
eist men het gelijk enkel met geweld,
komen om ‘t meer van enkele meer armen,
worden steeds meer noden niet geteld.
Voor macht en rijkdom moeten mensen lijden
een mensen leven schijnt niet meer in tel
alleen voor eigen roem en bezit nog strijden
zelfs eigen volk bezorgt men hiervoor een hel.
Waar men het hardst tegen strijd is de vrede
met gewetenloze leus en vals spel
om ’t eens te worden zwicht men voor geen rede,
hulp ontbreekt, men denkt zij redden zich wel.
Maar als wij zelf in ellende geraken
door oorlog of door dictatuur
denken wij anders over al deze zaken,
werkelijke vrede en vrijheid is zo duur.
Cyclus van de bloem
Mogen dan de bloemen kleurentooi verliezen
en niet meer zo uitbundig te velde staan
toch zal het vlakke water nog niet bevriezen
maar zullen ons vele tinten versteld doen staan.
Als straks de bla’ren dwarrelen van de bomen
de bodem dekken tegen kou met louter goud
terwijl wij nog van zomer lopen dromen
door kleurrijk lover onder ‘t reeds kalend hout.
Steeds minder hoort men de schone vogelzang
slechts zachte bries beroert nog stil ’t golvend riet
de natuur bereidt zich voor op de overgang
begint in ’t stervend hout een zacht en klagend lied.
De bloem verliest dan wel haar schone kleuren
maar straks in voorjaar zal ze weer volop geuren.