Mijn verleden wil ik laten zwijgen
aan het heden heb ik genoeg
niet alle fouten en ellende rijgen
aan de frustraties die ik droeg
in het heden wil ik bouwen
aan een pad om door te gaan
fundament om op te vertrouwen
in het leven stevig te staan
in de toekomst niet verstarren
begripvol met ieder om kunnen gaan
niet principe met dwang verwarren
maar ook andere mening juist verstaan.
Bij het lezen van de bijbel viel mij op
dat niet de helft van ‘t papier was beschreven.
Na elke regel en na iedere stop
was wel een regel wit gebleven.
Aan ieder in mijn buurt vroeg ik hoe dat kon
maar niemand had daarop een antwoord.
Iemand zei misschien wel door de zon
in ieder geval is dat niet zo ’t hoort.
Ook dominee heeft zich daarover gebogen
Die vroeg; “Nou, zit jij daar dan mee?”
Ik heb toen stiekem wat gelogen
want ik zei hem glashard; “Nee”.
Maar hij had me door, die rakker
En vroeg; “Wat denk jij dan dat ’t is?”
Daar stond ik dan als arme stakker
ieder antwoord was bij voorbaat mis.
Ik begon wat heen en weer te stotteren
over drukfouten en nog veel meer.
Ds. glimlachte; “Je moet nog veel leren.
Misschien is ‘t de bedoeling van onze Heer”.
Zo’n antwoord had ik echt niet verwacht
en keek hem dan ook schaapachtig aan
ik ben heus wel gelovig als hij al niet dacht,
maar van dit antwoord kan ik niet achterover slaan.
“Kijk, om alles zit een leegte als dat witte vlak,
want zou alles opgesloten in keurslijf zijn,
dan zit alles als “sardientjes in blik” zo strak,
dan deed ook elke verplichting of principe pijn.
Laten we blij zijn met die “Witregel”in ons leven
om die in te kunnen vullen naar Zijn wil
Hijzelf heeft ons die ruimte daartoe gegeven
ons niet af te zonderen, dat maakt ’t verschil”
Mijn woorden slechts
verdichtsels van fantasie
gebroken gedachten
leven in stille hoop
op lichtende toekomst
van zijn waar ik niet ben.
Mijn hartslag ritmische
verwachting als voetstap
door holle tunnel
met dreunende echo
en achter mij sluitende poort
slechts getrokken naar
voor mij schijnend licht.
Opgesloten tussen muren van tijd
gejaagd door verduisterde gangen
of ramen die geen uitzicht bieden
vlucht naar vrijheid in verlangen
aan ‘t eind alleen een gesloten poort
angsten spreken in holle ruimten
in schaduwnissen van een grot
verstoten verdreven uit de warmte
enkel nog eenzaamheid en kou
toch… uiteindelijk verlost door één
WOORD!!
Achteloos heb ik hem opgenomen,
gewogen in mijn hand,
na gedachteloos dromen
wierp ik hem weer terug in het zand.
Zonder omzien ben ik doorgelopen,
vergeten, zonder herinnering
liet ik hem achter, als waardeloos ding.
En nadat vele jaren verstreken,
ik op die zelfde plek kijken ging,
heb ik weer naar die steen gekeken,
mij verbazend, over de herinnering.
Stilte van de ochtend wordt zacht verstoord
door het zachte beieren van bronzen klokken
en iedere klokslag wordt als een roep gehoord
die mensen weer naar Gods huis wil lokken.
Kom mensen luister naar het oude woord
dat in Gods huis aan u zal worden verkondigt
een boodschap ook voor nu dat u aanspoort
steun voor wie gelooft troost voor wie zondigt.
Hoor naar de stem die u roept om te komen
het woord is telkens nieuw voor alle tijden
wacht niet en ga zonder dralen of schromen
zo u de weg niet weet, uw God zal u leiden.
Nog steeds staat hij daar
de ruïne van de toren hemelhoog
gebouwd door mensen om elkaar
niet te verliezen uit het oog
één volk over heel de aarde
samen groeien met één taal
eensgezindheid als enigste waarde
alleen de mens een macht als staal
helaas werd de taal verward
hun eenheid werd verbroken
ze vervielen in groepen apart
in woede tegen elkaar ontstoken.
Nu staat daar die ruïne hemelhoog
geen teken van aardse vrede
ook al reikt hij tot de hemelboog
de herinnering brengt schaamte mede
het ideaal dat hier ooit bestond
het is verguisd en vergeten
de eenheid ligt slechts in één verbond
en in vele talen mogen wij dat weten.
Waardoor zijn wij gebonden
door wet of vermaning die Hij zond
regels die wij steeds weer schonden
alle schulden die Hij bij ons vond?
Nee ’t was door Zijn dood
in alle vrijwilligheid
de genade die Hij ons bood
wees ons op onze verantwoordelijkheid.
Het was een appel slechts die ons de zonde bracht
een heerlijke vrucht zo schoon van kleur en vorm
één vrucht slechts vervaagde onze waarde en norm
één moment had die appel ons in zijn macht
hij was zo mooi zijn glans wonderlijk schoon
zo hij daar hing straalde onschuld van hem af
wie verwacht bij ene hap een eeuwen lange straf
plukken van die vrucht was eigenlijk gewoon
waarom knaagt onrust welk men anders niet kent
bij oogsten van zo vele soorten zelfde fruit
hoe komt dat men dan niet op gelijke wroeging stuit
is men niet gerust dat men nu de wijsheid kent?
Hoe zou een appel ons ellende kunnen brengen?
Door hebzucht moeten wij nu tranen plengen.
Wat was de wijsheid die ik zocht
in letters cijfers of in boeken
maar schijnbaar nergens vinden mocht
al bleef ik overal ter wereld zoeken
maar waar ik naar zocht was enkel lucht
het was van nul en generlei waarde
slechts voor realiteit een vlucht
niets waarvan mijn gemoed bedaarde
Ach, aardse wijsheid zoekt zijn eigen recht
en ziet niet naar een ander om
daar geldt, goed is goed en slecht is slecht
juist daarom is die wijsheid zo dom.
In vele talen is reeds het Woord geschreven
in veel gedachten vertolkt en uitgesproken,
toch door menig verhult of in mist gebleven,
waar iedereen in oprechtheid tracht te leven
daar blijven lasten noch zorgen onbesproken
maar wil een ieder zijn naaste liefde geven.
Is het mogelijk dat de zee stil
en glad als een spiegel is,
boomkruinen niet meer
ruisen in de wind
het graan onbewegelijk
staat op de akkers
op heel de aarde
geen leven meer te vinden is.
Zou zelfs bij maanverduisterde nacht
geen ster de hemel meer tekenen
geen schaduw, schaduw ontnemen
aan spaarzaam donker licht
’s ochtendsvroeg schemer ontbreken
aan vage lijn der horizon
dan nog zal mijn ziel stil smeken
om die enkele glimp van Uw aangezicht.
Steeds meer verlangen schimmen
naar rust na eindloos dolen
door gangen van schaduw of licht
als in eeuwigheden gevangen.
En steeds keert hunkering
naar komende visioenen van donker
of licht langs beperkte wegen
en herhaald zich tijd uit verleden.
Banden geklonken rond ledematen
beklemmende angsten die nergens bestaan
maar ons blijven vervolgen onaflatend
gericht als speerpunten met ons gaan.
Oneindig ver jagen gedachten
over vlaktes, bossen, zeeën of meren
gedreven door onrustig gemoed
in steeds verder zoeken naar onszelf.
Eens vindend die rust en vrede
niet waar men altijd heeft gezocht
daar waar men angst en onheil vreesde
is men door Hem toch vrijgekocht.
Heer, de wereld lijdt,
en wij hebben niet geleden,
in onmacht en strijd,
Uw schepping vertreden.
Heer , de wereld klaagt
en wij hebben het niet gehoord
ieder die om hulp vraagt,
de redding in de kiem gesmoord.
Heer, de wereld schreit,
en wij, wij schreien mee,
het verdriet dat leidt,
naar een eindeloze zee.
Heer, de wereld vloekt,
en wij, wij horen het aan,
zien ieder die hulp zoekt,
maar hebben niets gedaan.
Heer, de wereld is zo moe
en wij die niets deden,
wij kijken slechts toe,
zonder emotie of gebeden.
Een stem klinkt op de aarde
vriendelijk en o zo zacht
vertelt van werkelijke waarde
van wérkelijke macht.
Die stem verkondigt oorlog
en vertelt van strijd
tegen list en bedrog
maar is aan vrede gewijd.
Ach, wilde ieder daar naar horen
echt luisteren naar die stem
liet elk zich bekoren
en werd een vriend van Hem.
Dan was er nooit meer oorlog
geen strijd werd meer gevoerd
was de aarde vrij van bedrog
werd de vijand door vrede gevloerd.
