Ik zie de scherven van glas
in duizend stukken gevallen
geven niet beeld zo het was
wijzen in even veel getallen
ontkennen van eigen missen
vertrapt in waan vergeten
fouten verwarren met vergissen
niet te lijmen is na het breken
spiegeling wat zo mooi nog leek
ook stuk bij stuk bekeken
gezocht de oorzaak waar ’t bezweek
noch in oud noch in nieuw
kan men betere tijd beërven
ook al probeert men steeds opnieuw
men moet leven met de scherven.
De wegen lopen parallel
geen tijd zal het besparen
waar mensen zoeken
paden langs sluikse route.
Mensen roepen hun taboes
vanaf hoge torens
luisteren naar de echo
die vanaf beneden klinkt.
En vanuit verre oorden
wordt geen geluid gehoord
dat is veel te ver
voor begripvolle woorden.
Op pas geploegde akker
vechten de kraaien
om net gezaaid koren
opvliegend en krijsend
laten ze zich horen
als volleerde acrobaten
weten ze de vetste buit
voor elkaar weg te graaien
zo is de natuur en wij,
die ons daar ver boven achten,
gunnen elkaar niet het koren
misgunnen eten uit de mond
hen die om voedsel smachten
en vechten om de beste grond
zijn nog erger dan die kraaien
toen ik daar bij die akker stond.
In het geheim van je woorden
Voel ik vaak de pijn van je ziel
maar ik kan dat niet verzachten
om de afstand tussen jou en mij.
Niet heel ver van elkaar leven
dikwijls ook weer zij aan zij
steeds pogingen wagen te naderen
maar laat me op tijd toch weer vrij.
Waar is bereik dat vroeger was
en eindeloos het hart beroerde
liefde zonder aard of ras
slechts begrip en geluk voerde
het vertrouwen van een kind
in verstandige volwassen mensen
waar het geborgenheid vindt
zonder rijkdom te wensen
waar is het leven verkeerd gegaan
dat nu overal ’t ego heerst
iedereen voorop wil gaan
ieder z’n beurt maar ik ’t eerst.
Lang zullen glorie en roem droombeelden blijven
en zolang zal de dichter in zijn fantasieën
heldendaad van adel en vorsten beschrijven
die schonen overladen met galanterieën
jonkers die maagdekens met liederen paaiden
over hun glorieuze overwinningsdaden
terwijl ze de pluimen van hun hoed zwaaiden
en hun schone naar de waarheid lieten raden
doch het vrouwvolk was beslist niet te bedotten
al zongen zij voor hen de adem uit hun longen
de meiskens lachten zich krieken om die zotten
heel wat helden zijn van de toren gesprongen.
Ach ziet toch, het is uiteindelijk een kwelling
glorie en roem leidt slechts tot teleurstelling.
Als golven over zee
rollen woorden door mijn brein
brengen ideeën mee
van waarde of van schijn
in eeuwige cadans
metrum van elk getij
als weergaloze dans
ongebonden en vrij.
Als vogels door de lucht
gedragen op wind
in zwevende vlucht
de gedachte van een kind
over vlakten en bossen
door een wereld vol poëzie
nergens op te lossen
door steeds nieuwe energie.
Langs horizon verweken lijnen
in koppen kleurloos licht
zwevend als donkere luchtschepen
langs bijna Pruisisch blauw
aftekenend tegen watergrauw
doorschenen met heldere flitsen.
Zelfs kruinen der bomen wachten
boven ’t blakend dorstend land
onder een hemel die schijnt te grommen
met knetterslagen die stilte verbreken
en op ‘t zwaar natuurgeweld
van winden die zelfs eiken krommen.
Wordt dan de rust verbroken
en storm schudt kruinen dooreen
komen koppen rollend nader
als torenhoge schuimende golven
elementen van water wind en vuur
wat een schoonheid in machtige natuur.
Weldadig doet daarna de stilte.
Over verzadigd vreedzaam land
zweven nog door blauwe koepel
witte luchtschepen statig rond
straalt bries met warme vlagen
waar in verten onweer nog gromt.
Vanaf verleden naar de dag van heden
ach, het lijkt ons allemaal slechts zo kort
vandaag zullen we de toekomst betreden
waarvan niemand kan weten hoe het wordt
geen richting aangewezen op een bord
wat ons enige zekerheid zal geven
voor langere termijn of in het kort
in het ongewisse blijven wij zweven
wij blijven naar hogere status streven
zoeken het geluk steeds weer meer en meer
en wensen ons veel comfort in ‘t leven
omgeven door aureool van roem en eer
laat ons op die ene avond in het jaar
alleen het beste wensen voor elkaar.
Wie zal mijn laatste woorden lezen
luisteren naar mijn laatste gebed
voor ‘t laatst mijn hand vast houden
in liefde mijn lippen beroeren
zacht strelen over mijn wang.
Wie zal tot ’t laatst toe bij mij wezen
zitten aan mijn stervensbed
mij toespreken met vertrouwen
met woorden die ontroeren
mij begeleiden op mijn laatste gang.
Eerst langzaam kruipen schaduwen
tussen naden en door kieren
noch licht noch ruimte schuwen
figuren die de muren sieren
bewegen tot verstrengeling van één
met velen samen tot één duister
standvastig als een muur van steen
ontsierd van kleur en luister.
Vanuit holle duistere ogen staren
schaduwwezen naar lege straat
waar bomen glimmend tranen baren
en de enkele lantaarn die daar staat
schaduw werpt tegen hemel en beton
en schijnt in zwakke lichtstraal
contouren scherp als van demon
door dit nachtelijk duistere verhaal.
Waarom verleg je steeds je grenzen,
Lok je me steeds verder weg?
Is je onrust niet te begrenzen,
Is ’t niet genoeg wat ik je zeg?
Steeds tracht ik je te bereiken.
Nooit kom ik dichterbij.
Steeds zie ik je weer wijken,
en elke keer ontloop je mij.
Ik heb je in mijn brein gesloten.
Met mijn ogen volg ik jou.
Zo dikwijls heb ik mij gestoten.
Hoe lang nog, zoek ik jou?
Doelloos wachtend blijf ik hopen,
Op een kleine nadering.
En, intussen blijf ik lopen,
in een eindeloze ring.
Grens van onophoudelijke onrust,
wijzend naar geen enkel doel,
dat mijn onwetendheid sust,
waarop ik mijn leven stoel.
