Langs horizon verweken lijnen
in koppen kleurloos licht
zwevend als donkere luchtschepen
langs bijna Pruisisch blauw
aftekenend tegen watergrauw
doorschenen met heldere flitsen.
Zelfs kruinen der bomen wachten
boven ’t blakend dorstend land
onder een hemel die schijnt te grommen
met knetterslagen die stilte verbreken
en op ‘t zwaar natuurgeweld
van winden die zelfs eiken krommen.
Wordt dan de rust verbroken
en storm schudt kruinen dooreen
komen koppen rollend nader
als torenhoge schuimende golven
elementen van water wind en vuur
wat een schoonheid in machtige natuur.
Weldadig doet daarna de stilte.
Over verzadigd vreedzaam land
zweven nog door blauwe koepel
witte luchtschepen statig rond
straalt bries met warme vlagen
waar in verten onweer nog gromt.