Maand: januari 2019

Verzamel de splinters spiegelglas
Als glinstering van het verleden
Weerkaatsing hoe het leven was
En is vergeten in het heden

De brokken van onze eigen schuld
Die scherp de aarde bedekken
Al zijn ze in mantel der liefde gehuld
Blijven in ‘t zonlicht aandacht trekken

Zo blijft het gedeelde spiegelbeeld
Een fractie slechts van het leven
En blijft de wereld steeds verdeeld
En elk mens alleen voor zichzelf streven.

Sta starend over golven
van een zee
waar ik einder niet kan zien
op een strand
onder branding bedolven

en met die vlakte
deinen mijn gedachten
naar andere zijde
waar ook land moet zijn
waar leven om leven vraagt

hoor over horizon
de roep om hulp
zie hopeloos
handen uitgestoken
maar de zee is zo diep, zo ver.

Niet alle woorden zullen blijven hangen
elke waarde ligt in eigen begrip
zij onbewust of in diep verlangen
met elkander zijn of door egotrip
verstoten tot aan verre horizon
en zoeken naar vernieuwd geluk
waar ook eens de dag begon.

Zullen wolken en zon wisselen
zal licht naast schaduw gaan
in duister sterren fonkelen
daags de zon en ’s nachts de maan
zoals leven en sterven is gegeven
waarin we liefde en warmte ontvangen
in voortdurend samen streven
naar ons hoogst en grootst verlangen

Als ware wirwar lopen straten
tussen gebouwen, huizen, kantoren
werelden van beton en steen
verstikkende opmars niet te stoppen.
zoekend naar ruimte en licht
loopt mijn ziel verdoold
tussen velen zwijgend en blind
die met geopend oog niet zien
noch horend iets horen
in hopeloze eenzaamheid
voelend zich in massa verloren.

Georganiseerd en geolied kartel
stal al mijn centen
met zoete woorden, dat wel,
maar ik zit nu op de krenten

’t is in belang van gemeenschap
(zeggen ze honing zoet )
met brede smile als is ’t een grap,
tja, ze weten hoe dat moet.

Nou ja, laat ze er gelukkig mee wezen
uiteindelijk heb ik zonder bezit
in dit onveilig land ook niks te vrezen

dus denk niet dat ik er mee zit
ik ben van mijn eigen beurs geen dief
en ze komen niet aan m’n zon en lief.

Wat ben je hard
wat heb je veel gebreken
je brein is verward
je hart kan niet spreken
luister naar goede wil
niet naar eigen beter weten
als je weg bent wordt ’t stil
men is je zo snel vergeten.

Alleen het goede blijft
waaraan een mens kan denken
maar wat haat verdrijft
kan niet verhinderen ’t krenken
en pijn dat men nodeloos lijdt
vult slechts gemoed met afschuw
niet van angst bevrijdt
en lijden in stille schaduw.