Een kamer
hol en leeg
klokslag als donder
nergens meer
die haastige stap
slechts geluid
van stille leegte.
Herinneringen
zonder beweging
dof en grijs
uren die blijven staan
in ritme
van seconden
dagen zonder keer.
Datum aan de muur
op een prentkaart
staat aangegeven
waar wij elkaar vonden.
Kamer hol en leeg.
Klokslag,
als een donder.
Mijn beeld getekend
gebarsten en geschonden
door leed verscheurd
door pijn verdeeld
in smart en rauw gebonden
geen klacht verheelt
als ik zie wie ik was
in gebroken spiegelglas.
In woorden laat ik licht
schijnen tegen donker
door schaduwen van bomen
weerkaatsen over rimpels
waar wind van mijn adem
wateroppervlak beweegt
door duister waar
geliefden blindelings zoeken
warmte van lichaam
met tastende handen
naar hen die zover weg zijn
dat slechts herinnering leeft.
Zij streden voor leven
Tegen verdrukking en dood
Voor vrijheid en recht
Hebben zovelen gered
Uit angsten en nood
Zijn zelf voor het vuurpeloton gezet.
Zoek het hart in mijn woorden
kleed ze uit tot op het bot
hoor de klanken in akkoorden
van stemmingen die men vond
en verdwenen in het heden
in donkere ongeploegde grond
laat ze als ongerepte zaden
kiemen in een vrije lucht
tot ze vele vruchten dragen
naar een toekomst in het licht
waarin ze verleden niet schuwen
maar zich vormen tot gedicht.
