Verlaten liggen je paden tussen bomen
die doods treuren om hun verloren blad
door het aureool van winterlicht omvat
schijnbaar niet meer tot leven zullen komen
hoorbaar beroerd een schrale wind de takken
als een zachte melodie van klagelijke muziek
brengt ondanks kou toch winterromantiek
terwijl jonge spruiten naar voorjaar snakken
aan het eind van het pad zie ik het edelhert
reeds heeft het zijn machtig gewei verloren
afgelopen herfst liet hij zijn roep hier horen
gaven vele vogels nog een fluitconcert
nu is elk geluid verstomd, ziet men geen leven
hoort men geen vogel meer in het dorre hout
denk ik, ja mijn bos en ik worden samen oud
maar toch zal hij mij wel dik overleven.