Na lange nacht sluimer
ik toch in stilte en rust
wegzwevend naar verten
langs blanke stranden
en ruisende branding
waar slanke vogels
mij scheren over het hoofd
zonder mij af
op lijn van eb en vloed
wisselend op maat van golven
gedreven op kracht van wind
die opstak in de nacht
of juist dan ging liggen
toen het licht de zee bescheen.
Als ik niet denk dat eens de warmte om zal slaan
dat eens de dagen zullen korten
de stormwinden over het veld zullen gaan
regenbuien plenzend in de straten storten
als ik niet denk dat eens het verse riet
door hagelstenen zal kroken
en jonge loten die men in het voorjaar ziet
door windvlagen worden afgebroken
als ik niet denk dat eens het groene blad
in zachte kleuren ter aard zal warrelen
terwijl in kruinen doods en mat
geen vogels meer zullen nestelen.
Zal dan de tijd voorgoed stil blijven staan
geen herfst nog de bossen sieren
zullen we dan dag aan dag verder gaan
en een eeuwig voorjaar vieren?
Laat mij vliegen
over werelden die ik niet ken
in mijn dromen naar een land
vol warmte en vrienden
laat mij drijven over zee
naar kusten omzoomd met palmen
van landen waar velen stranden
die zoeken naar liefde en vree
laat mij het licht verbreiden
dat mij zo rijk geschonken wordt
dichtbij en in den verre
voordat de toekomst donker wordt.
Niet dagen maar jaren tellen
waar tijd en vergankelijkheid
in zieltogende strijd
om voorrang streven
aan aards begrip gewijd.
In gedachten, woorden
hoog verheven
in lijden of in pijn
is het toch in uren gegeven
ook gelukkig te kunnen zijn.
Wees er
voor wie
om je vraagt
wees er
voor wie
je nodig heeft
wees er
voor jezelf
wees er
voor je liefste
wees er
zonder woorden
Één is er
voor iedereen
ook voor jóú!
Gebeukt als eik in zware storm
ontdaan van dode hout
gehavend maar nog levend
ontwaken in nieuw seizoen
als na de nacht de zon verwarmt.
Gelouterd uit oude tijd
verjongd, verfrist en gesterkt
fier met geheven hoofd
toekomst tegemoet
in jaargetij dat nieuw leven begroet.
Met andere ogen
wil ik mezelf zien
niet meer die angst
te falen of verliezen
niet meer die twijfel
of ik mijn doel zal halen.
Met meer moed
wil ik streven
mezelf te kennen
met een zekerheid
die twijfel weert
niet om geld of goed.
Met andere ogen
wil ik anderen zien
door hen te geven
wat ikzelf ontbeer
zodat ik door hen misschien
ook zelfliefde leer.
Het is dikwijls niet meer dan een gedachte
die je daarna even opschrijft op een klad
soms lijkt het maar meestal is het niet wat
alvast niet iets wat je zomaar verwachtte.
Dikwijls staat ook op rijm en klinkt wel aardig
maar je vraagt jezelf werkelijk wel eens af
doe ik dit nou voor mijn lol of is ’t een straf
is dit werkelijk taal een dichter waardig.
Eigenlijk trek ik me daar ook niks van aan
ik schrijf namelijk zonder na te denken
zie later wat er allemaal komt te staan
alleen wil ik voor geen geld een mens krenken
waarover ik schrijf moet nou niet echt te dol
maar heus, schijven doe ik altijd voor mijn lol.
Vogels vliegend tegen grauwe lucht naar ’t zuiden
onder dekens wolken triest en droevig zwaar
zwoegend tegen weer en wind en stormgevaar
beelden reeds de herfst en koude duiden
groepen strijken nu en dan te neer op velden
eten ’t weinig voedsel of hett jonge wintergraan
en na verkwikkende nachtrust verder gaan
hier te lande blijven doen ze echter zelden
mijn gedachten vliegen met hen naar ‘t land
waar somb’re wolken luchten niet bedekken
waar mensen neder vleien aan zonnig strand
en vogels vrij door blauwe luchten trekken
ongebonden en verlost van strakke band
vrijheid van ware leven weer ontdekken.
Als vogel wil ik wind trotseren
die mijn vleugels vermoeit
op grote hoogte mij verweren
tegen zwaartekracht die vrijheid
belemmert en ruimte ontneemt
te ontwikkelen in groei en tijd
mijn vleugels strek ik in licht
om te zweven op thermiek
vlucht voor dwang en tegenwicht
zo wil ik vrij als vogel vliegen
naar morgengloed aan de horizon
’s avonds keren waar ik de dag begon
Vol verlangen kijk ik uit
naar jouw nieuwe komen
gekleed als stralende bruid
schoonheid om van te dromen.
Reeds klinkt vanuit hoge kruinen
jubelende zang uit vogelkelen
die jouw komst weer rond bazuinen
en ons gehoor aangenaam strelen.
Over de velden golft je haar
als zilver in de vroege ochtendstond
je sluier waaiert met zacht gebaar
jouw frisse adem in het rond.
Verlangend kijk ik uit
naar jouw stralende lach
jouw glans die ik zolang niet zag.
Ik mis je zo, mijn lentebruid!
Als parelen rijg ik aan
gouden snoer herinnering
van dagen met zonneschijn
en verre gezichten
van jeugdig elan en maneschijn
omgeven door rozengeur
mijn tranen rijg ik
aan spinnenwebben
’s morgens wiegend in de wind
verdampend door zonneschijn
en meegevoerd in atmosfeer
niemand die ze ooit nog vindt.
Niet zíj,
maar wíj
zijn degenen
die oplossingen
naar vrede
moeten aanbieden
en dragen daarmee
aan hén
verantwoording over.
Alsof wij onder grijze wolken
steeds meer één worden met hen
steunend, klagend tranen storten
overlopende van kou
gesloten tot één compacte massa.
Tot uiteindelijk wij
worden uiteengedreven
door vlagen wind
weer ruimte kunnen bieden
aan zon en warme lach.
Hoewel we dicht
bij elkaar wonen
zelfs vaak onder één dak
ben jij toch dikwijls
zo ver bij mij vandaan.
Verder dan mensen
aan de andere kant
van de wereld
kom eens wat
dichterbij.
