Als stil het donker
bezit neemt van de dag
aan de hemel
het stergeflonker
stralende maar
met brede lach
dan vouwen wij onze handen
in dankbaarheid
voor Hem die ons beschermde
over ons steeds ontfermde
door deze dag heeft geleid
ons bevrijdt uit kwade banden.
Zacht neemt het duister
bezit van het licht
terwijl ik over drukke dag
zit na te soezen
alsof mijn denken
met het licht vervaagt
mijn lichaam slechts
de rust nog vraagt
’t was goed vandaag
ik heb weer vrede
de drukte is geweest
en van gedane arbeid
heb ik meer dan voldoening
de resultaten zie ik met genot
de mooie tuin, gezonde lammeren
mijn drukke handen
wend ik nu in dank tot God.
Al zullen bomen vrucht’loos blijven
En geven akkers lege aren
Dan nog zal ik Uw goedheid schrijven
Uw woord en liefde steeds bewaren.
Verdampt het water in rivieren
Of vind geen mens nog schaduw meer
Zal dorheid, droogte hoogtij vieren
Dan bidden wij nog, bevrijd ons Heer.
Geef uitkomst uit de aardse zorgen
Die daag’lijks drukken ons terneer
En leidt ons in een nieuwe morgen
Ach, wijs ons ’t rechte pad toch weer.
Dan drenkt U d’ aarde weer met regen
Verzadigt onze ziel met zegen.
Als U morgen de zon weer doet rijzen
kleurrijk boven de verre horizon
zullen weer de vogels U alom prijzen
U eren als de grote levensbron
danken U voor rust van de nacht
dat U over de aarde wilde waken
hield als trouwe Herder de wacht
zodat geen kwaad ons kon genaken
laat ons als vogels in ochtendgloren
U danken en loven de ganse dag
dat in ons dankgebed laten horen
met eerbied en met diep ontzag.
Rijk mij de woorden aan om te dichten
geef mij een stem die tot U klinken mag
mijn liefde hoorbaar tot U te richten
als loflied gezongen iedere dag.
Laat mij danken voor goedheid die ik zag
in gaven van heel het aardse leven
waar ik bewonderend zie met ontzag
de schoonheid in Uw schepping gegeven.
Wil mijn lied horen tot U geheven
als van verlangend dankbaar prijzend kind
dat alleen door Uw liefde omgeven
slechts in Uw armen ware ruste vindt.
Dan zal ik eens in Uw hemelzalen
met lof, eer en zang mijn dank betalen.
Als daglicht in zachte schijn
de dageraad omvat
in laat seizoen en tijd
en stervensgeur van blad
wijst naar vergankelijkheid
rest nog alleen dank
voor warme geurige tijden
van zonneschijn en rozen
zonder gedachten te vermijden
dat wij voor ondank kozen.
Goddank mijn handen hebt U niet gebonden
en belemmert mijn gaan niet onder dwang
als onwillig kind hebt U mij steeds gevonden
een verloren schaap verdwaald en bang.
U hebt mij begeleid op al mijn wegen
gewezen op mijn plicht en medemens
en als parelsnoer hebt U geregen
mijn daden die waren naar Uw wens.
Zou ik als Uw kind U dan niet bezoeken
in het huis met heel Uw kinderschaar
kinderen die naar Uw wil zoeken
overal ter wereld bent U bereikbaar.
Heer, onze goede tijden zijn,
als we van het leven genieten.
Als we Uw aanwezigheid zien en voelen,
in de mensen en de dingen om ons heen.
Als we Uw almacht zien,
in de schoonheid van Uw schepping.
Als we ons gesteund voelen,
door Uw Heilige Geest,
in moeilijkheden en verdriet.
Als we in aanwezigheid
van gemeente en/of vrienden,
Uw woord en liefde ervaren.
O, Heer, deze goede tijden,
bepalen het geluk in ons leven,
en dwingen ons tot dankbaarheid.
Wat is liefde nog dat wij kunnen geven
na alle lijden dat U ons vergaf
iedere dag getuigt Uw gena in dit leven
kwijtschelding van schuld en straf.
Tegenover al Uw grote liefdegaven
die U ons bewees keer op keer
kunnen wij onze zwakte niet staven
op volgzaamheid van Uw leer.
Wat mogen wij dankbaar wezen
dat U ons door Uw gena alleen
iedere dag weer gunst hebt bewezen
ons te aanvaarden door alles heen.
Terzijde stond ik in tranendal
vol ongeduld en onbegrip
ver weg van schuld en lijden
was niet in staat te strijden
tegen wat ik als onrecht zag
stil heeft Hij mij toen meegenomen
om niet in het gewoel te komen
vol verdrukking en verdriet
in het alledaagse leven
gevaren die geen mens haast ziet.
Aan het begin van deze morgen
kom ik weer tot U o Heer
nee ditmaal niet met allerlei vragen
maar danken voor het stralend weer
voor de zang der vogels in de bomen
voor bloeien van de bloemenpracht
voor rust die U ons weer wilde geven
in een verkwikkende slaap vannacht.
Heer, na al deze vele zorgen
zult U zelf toch wel vermoeid zijn
terwijl wij op deze morgen
nog zo dikwijls komen klagen over pijn
over onbenullig klein dagelijks leed
over zaken die wij beter wensen
terwijl U al zoveel voor ons deed.
Maar ja, wij blijven ook maar mensen.
Heer, aan het begin van deze morgen
die Uw aanwezigheid in alle glorie toont
kom ik om U te danken voor Uw zorgen
voor het feit dat U dag en nacht bij ons woont.
Niet met klachten over ’t één of ’t ander
of mijn ontevredenheid te uiten
maar zomaar een buurpraatje te maken
en door Uw zon kan dat heerlijk buiten.
In ’t zachte licht verglijdt de dageraad
vanaf ’t vroege uur tot avondklok
van schemering tot schemering.
Vanaf de zon rijst aan de oosterkim
aarde verwarmt met haar stralen
tot ze in ‘t westen onderging.
Zo verglijden ook onze levensdagen
langs de strakke lijnen van hoop
tot levensdag in herinnering.
Aan de avond van mijn leven wil ik danken
voor het zonlicht en de vele zegen
die ik iedere dag weer ontving.
De dag is weer opnieuw begonnen
met schemerlicht langs de horizon
licht heeft weer van duister gewonnen
zoals ook U het donkere graf overwon
en blij, samen met de vogelkoren,
wil ik U mijn danklied laten horen.
En vraag U Heer, wees ook deze dag
de Herder in Uw weidse schepping
vervul ons met verwondering en ontzag
voor U die tot in de dood ons voorging
ons loflied en onze dank zij U gewijd
voor liefde en gena in Uw grote goedheid.
De dag is begonnen met Uw warme schijn
licht dat getuigenis op heel de aarde
van Uw almacht en grote liefde wil zijn
dat U, ondanks zonden, ons steeds aanvaarde.
Als mensen Heer laat U ons steeds in waarde,
ziet ons lijden in Uw mededogen aan
stelt ons vooruitzicht op Uw schone gaarde
dat wij daar eens voor eeuwig voor U staan.
Geef ons het zeker weten in dit bestaan
dat U bent en ook voor altijd zult blijven
in eeuwigheid altijd met ons zijt begaan
eens voor eeuwig de twijfel wilt verdrijven.
Dank, dat U ook deze dag wilde geven
teken van licht waarin wij mogen leven.
Vader, dat zijn frustratie
niet langer de onze is
maar dat wij zijn rijk
ontkennen opdat
het geloof in Uw Macht
het feit van het zijne
tot zijn frustratie
ons behoud
niet zal tegenwerken
zodat enkel zijn frustratie
Uw Rijk en eeuwige vrede
bloei zal brengen.
