Schoonheid, nooit beschreven,
frisheid vanaf morgendauw
liefde altijd gebleven
vertolkt in zorgzame trouw
kleuren, niet te vervangen,
vormen, kunstig, iel en teer
gemis van diepst verlangen
vind ik in schone klanken weer
leven, van zoveel afhankelijk,
dat alle rust ons biedt
teken kort en vergankelijk
waarin men nieuwe vreugde ziet.
Trek door bergen
langs beken en meren
over almen door bossen
geniet van de lucht
en wolken in het blauw
helder de zonneschijn
blinkend in ’t water
dat daverend valt
met schuimend geweld
van steile rots
in uitgestrekt woud
ruisen de bomen
ver van de drukte
van woelige wereld
geven rust voor levensbehoud.
Zachte streling van wind
langs huid en haren
zonnestraal op gelaat
een lach in het hart
liefdevol het brein
handen die strelen.
Blikken die zoeken
de vreugdevolle lach
beantwoordende liefde
een zang in de mond
een geluksdag voor ieder
in streling door wind en zon.
Nergens stilte nergens rust
jachten zonder tijd te nemen
voortgedreven door één doel
steeds meer en meer in ’t leven
hoger status rijker aanzien
en van niets ooit genoeg
ik heb mijn eigen stek gevonden
voor mij hoeft het niet meer zo
wil leven in velden en bossen
in natuur waar echte rijkdom is
genieten van de rust en stilte
ergens in de wildernis.
Zo dikwijls heb ik lof geuit
over bossen, velden, natuur
schone kleur van bloemen
en heerlijk vogelgefluit.
Ik kan de vreugd niet op
als ik wateren zie stromen
zon beschijnend de lenteknop
zijn licht door groene bomen.
Nog meer waar ik van geniet
toch houd ik mijn mond dicht
als mijn oog deze pracht ziet
alles is zélf reeds een gedicht.
De koele wind om mijn hoofd
vertelt mij van het vrije veld
van grassen kruiden en bloemen
vele dieren scharrelend in het rond
insecten die overal krioelen
een lucht door vogels zwaar bemand
en in plassen beekjes of meren
watertjes gewoon langs de kant
maar ook in bruisende rivieren
zie ik zilveren vissen langs mij schieten
en wandelend of rustig fietsend
kan ik iedere dag opnieuw genieten.
Zelfs niet een zucht
over vlakke velden
streling door graan of riet
siddering door kruinen
beweging van een blad
of rimpeling op vlak water.
Geen dier beweegt
of vogel zingt
de hemelkoepel is egaal
wegen en paden leeg en dor
en wat je ook zegt
alleen de stilte luistert.
Gelukkig is nu de lucht weer wat opgeklaard
kleine wolkjes blijven ’t blauw altijd wel sieren
over kleine schaduwen moet je niet mieren
zo af-en-toe een zonnestraal is toch meer waard
wind waait dan zo nu en dan wel door de bomen
verdrijft dikwijls dan weer de dreigende buien
dat donderwolken hun dreiging elders spuien
en blad en takken weer tot rust kunnen komen
dank aan het KNMI die deze opklaring voorspelde
dit op internet zorgvuldig uiteen heeft gezet
zodat uit mijn verblijde hart de vreugde welde
begint in zonneschijn voor mij opnieuw de pret
met allen die de zomervreugd willen delen
en wind die door de boomkruinen wil strelen.
Diep in gedachten dwalend
door het kleurig bos
geniet ik van herfsttinten
en geuren van aromatisch mos
hoor zacht regendruppels
vallen op het bladtapijt.
Onder prachtige wolkformatie
afgewisseld met azuren blauw
zie een schuwe wezel
vluchten over modderig pad
’t mag dan wel geen zomer wezen
maar te genieten is er nog zat.
Licht kromgebogen, een oude heer
staat hij in het ruime veld.
Vogels strijken op z’n takken neer
als kinderen aan wie opa een verhaal vertelt
over vele geslachten die hij beschutte
in de schaduw van zijn volle kruin.
Maar zijn houding wordt steeds minder.
’t Is alsof hij stil en eenzaam treurt
mijmerend slechts over goede herinnering.
Als de lente het groen weer kleurt
biedt zijn kruin niet meer de beschutting.
Is het helaas met mijn eik gebeurd.
Als lood hangt broeierigheid tussen de bomen
lome zang hoort men gedempt nader komen
van een jonge schone en door kleurige veer
omlijst in portret van ree en hert zo teer.
Een middag om gewoon ergens strand te rusten
dromend van lippen die vannacht nog kusten
als perziken geplukt in frisse ochtenddouw
of vlinders om zoete bloem, de nectar trouw.
Ik zou haast niet anders dan hier willen blijven
mij op de lome hartstocht laten drijven
naar lentebruid in haar smaragdgroen bruidsgewaad
Bedwelmd door lentegeur en amandelzaad
odeur van madelief, sering of prunusboom
lentemiddag in bos, broeierig en loom.
Rechts van mij de stroming van de rivier
waarover schepen varen zwaar beladen
koeien langs oevers in het water baden
ervaring als unicum voor mens en dier.
Links rijzen de hoge oude bomen
als prachtige beschuttende groene muur
samen een schouwspel van landschap en natuur
in omgeving om weer tot rust te komen.
Van daagse beslommeringen ontdaan
even niet denken aan de dag van morgen
langs veld en beemd je eigen weg te gaan
zonder zwaar gebukt te zijn onder zorgen
lopend over de dijk tussen bossen en water
komt zelfs de keus, wie van de twee, nog later.
Boven de laan buigen
populieren tot een galerij
hun dichte kruinen over
waar zonnestralen speels
hun dartele twinkel tonen
strepen ’t pad er onder
in zachte bries ruist blad
als fluisterende muziek
stilte in geluid versterkend
kabbelend loopt een beek
dicht langs de stammen
en helder water spiegelt.
Gewoon een goudsbloem
een tere kleine bloem
je denkt er niet bij na
hij is niet groot
draagt geen roem.
Klein, nederig en devoot
verscholen in het groen
niet ijdel als een roos
toch in eenvoud van kleur
zo liefelijk, zo broos.
Kabbelend helder water
wellend uit diepe bron
tussen groene oever
onder struikgewas
en overhangend bomen
doorflitst met
kleine stekelbaarsjes.
En over je oppervlak
scheert een juweel
groene smaragd
blauw glinsterend diamant
gevat in rookgranaat
in snelheid als een komeet
stekelbaars verschalkend.
