Hoe verheugend dat van zelfder aart geschapen
hij zijn soortgenoten van verre straffen kan
daarvoor dient dan wel het aller scherpste wapen
nog scherper dan het zwaard ener edelman
volkomen anoniem te pesten smult hij van
hoe teleurgesteld zich iemand ergens voelt
niemand die hem verdenkt hij is zo’n gentleman
maar heeft met verholen grijns zijn zin bekoeld
wie zou hem kwalijk nemen hij heeft ’t zo bedoeld
hij kan er niets aan doen dat hij niet beter is
zijn daden zijn louter op domheid gestoeld
’t is zo vervelend hij voelt ’t niet als gemis.
Wie weet komt het ook ooit nog eens goed met hem,
schrijft ook hij een sonnet en leest ’t met luider stem.
