Vind nog slechts aan blanke kusten
vloedlijn van de levensloop
tijd onstuimig, tijd te rusten
tijd van onzekerheid en van hoop
resten aangespoeld na storm
door branding huizenhoog
vinden na tijden weer hun vorm
als na onweer de regenboog
en stil deint weer de levenszee
tot over de verre horizon
en iedereen deint daarop mee
hopelijk tot nieuwe levensbron.
Vanonder balken schuiven schaduwen
langs helder wit gepleisterde muur
verdiepend naar steeds helder schijnend licht
vervagend weer naar in duistere hoeken
terug naar schaduw van balken en gebint
om te keren in gedaante, vormen
van herkenbaarheid in helder licht beschenen
van zon die door open vensters
gemoed weer rusten laat in goed vertrouwen
als iedere schaduwvorm verder gaat
naar nieuwe ruimte steeds vervagend
nu in nevelige verte van verschiet
waar niet onze ogen kunnen volgen
en gedachten nog zo ver niet gaan
is voor ons onmogelijk stil te blijven staan
Welk licht zal mij omschijnen
geen duister doen ontwaren
dan slechts herinnering aan zijn,
als van onbevlekt leven
waar enkel goedheid heerst.
Welk licht zal mij verblinden
in hoogmoed en eigenwaan
als ik niet door duister
en schaduw
mijzelf nog zie staan.
Ergens ligt ’t verleden
waar wij hebben geleefd
gespeeld en gezongen
genoten van wat toen
het heden was
en nooit voorbij zou gaan
nu ligt ergens de toekomst
de verwachting
dat we zullen vergeten
wat we nu heden noemen
en slechts hoop
dat we weer zullen genieten
…..net als toen.
Vlak en spiegelend watervlak
dat glanzend als kristal
rimpelloos licht weerkaatst
als fragiel glaswerk
dat de wereld omkeert
alsof geen windzucht
het ooit kan breken
geen stroming die diepte verraadt
van wat eeuwen rust
onder emotieloze vlakte
die eens aangewakkerd door storm
barsten en scheuren
tot schreien deed ontstaan
de ziel kneedde tot andere vorm.
Veel winden doen water waaien
slopen kust na kust
in branding voor de duinen
breken daar de rust
verstoren gelijkmatige deining
overspoelen ’t blanke strand.
In werveling stuiven duinen
het helm golft over land
en in de diepe pannen
staan fier de kleine struiken
waar zelfs geen blad van kreukt
terwijl uit hoge bomen
de kruin zelfs breekt.
