“Ik denk, dus ik ben”
Er is geen groter onwaarheid
Wie zegt mij dat een plant niet denkt
En dat hij niet zou leven?
Is deze stelling niet in strijd
Met wat ons op aarde is gegeven
En leven zich in liefde drenkt
Maar waar gedachten
Tot afgod zijn verheven
Verheft de mens zichzelf boven ’t leven
Mij stelling is; “Ik ben, dus… ik denk”.
Hoeveel is ooit gezocht en nooit gevonden
Dan slechts een leeg en hol gevoel
Door zoektocht aan één plek gebonden
Bij onkunde over het gestelde doel
Wie heeft ooit de oorsprong ontrafeld
Van dat kleine stukje heelal
Al worden duizend theorieën daarover verteld
Toch is er geen mens die het ooit weten zal
Ergens in een hoekje van de kosmos
Onbeduidend en klein
Schijnbaar ontworsteld aan de chaos
Veel betekenend kan het niet zijn
Toch door velen beschouwd als grootste wonder
Niemand die gelijkenis ooit vond
Elke levenssoort is daar bijzonder
Ieder individu op eigen soort gegrond
