Nu ligt de straat geplaveid met bloemen
En mensen kijken angstig om zich heen
Het leed te groot om op te noemen
Veroorzaakt door lieden met een hart van steen
Voor de doden laat men kaarsen branden
En angstig schuilt men bijeen
Het kwaad gaat door alle landen
Toch voelt men zich telkens weer alleen
Waarom willen mensen elkaar dwingen
Te leven naar hun principe of overtuiging
Verzinnen steeds de gruwelijkste dingen
Die geen mens ter aarde onderging
Nu kleurt de aarde rood van bloed
Waarbij wij eindeloos treuren
En wij weten maar al te goed
Dat we verdriet niet wissen met bloemengeuren.
