De wereld, zo hard en koud,
als graniet of plavuizen
dood en kaal gebarsten steen
die ontoegankelijk vergruizen
onbuigzaam als rotsen
waaruit ze zijn gehouwen
gevoelloos, vormloos
tot één geweven pad
geen ruimte latend voor leven.
Toch dringt zich in de spleten,
het zachte groene mos
het teerst gevoel ons gegeven.