Door een woestijn zocht ik mijn pad
door schroeiend zand en doornen
vond geen weg die naar oase leidde
strompelde slechts naar fatamorgana,
bedrog en schijnverblijdend licht.
Dorstend naar een druppel water,
smekend om een droge kruimel brood
een klein moment van schaduw
slechts even verlossing van de nood
verkoeling in verblijdend vooruitzicht.
Hopend een zachte stem te horen
die wijst de goede levensweg
weer verlost van zand en doornen
en in de bomen blijde vogelkoren
op hoopvolle toekomst gericht.