Mysterie van tijd

vervlogen tijd
Ik strek mijn handen uit
telkens tast ik in het duister
je bent hier, gaat mij voorbij
terwijl ik jou passeer
’t mysterie van ‘t wezenloze
verloop van komen, zijn en gaan

regelgeving van licht en donker
draaiing in een levensloop
spiegeling van wat geweest is
duisternis naar wat komt
brandpunt van het zijn
maar terwijl ik jou passeer
ga jij mij steeds weer voorbij.

Geef een reactie Je eerlijke mening wordt zeer op prijs gesteld

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.