Vergeet de jaren die niet waren
het beeld dat ik mij wenste
maar verloren tijd en leegte
vervlogen in ruimte van kosmos
vergaan in zoeken wat niet was
herinner de dagen die tellen
in vrede en liefde gegaan
waarin de tijd vulde het verlangen
naar samenzijn en verdergaan
één woord en duizend gezangen.
Vervuld van liefde voor leven
in dromen vrede en rust
gedachten die langszij zweven
wereld beschouwend bewust
vogels volgen in hun vlucht
tussen wolken als luchtkastelen
horen in stilte het kleinste gerucht
van wezen waarmee wij ruimte delen
in zonneschijn aan oeverzij
kijken naar rimpeling van golven
van schepen aan loef of lij
door slaap overmand of geluk bedolven.
Waar langs rustig stromende rivier
wuivend riet de oever weer bekleed
wolken weerspiegelen in blauw
morgennevel zacht het veld bedekt
zit ik mijmerend aan de kant
en wacht
vogels vliegen reeds naar zuiden heen
het graan is al geoogst het gras gemaaid
dieren grazen nog in de wei
nog zijn de bomen groen
maar ik zit mijmerend aan de kant
en wacht
straks verdort het groene gras
verliezen de bomen hun groene blad
verwelkt de roos en knakt het riet
worden de wolken somber grauw
en ik zit mijmerend aan de kant
en wacht.
Bergen zal ik niet meer beklimmen
dichte oerwouden niet doordringen
over oceanen vaar ik niet meer
zeeën kan ik niet meer beteugelen.
Over werelden kan ik niet vliegen
landen bezoeken gaat niet meer
stil kan ik nog zitten mijmeren
genietend van landschap en herfstweer.
In een kleine gedachte
zitten herinneringen
van vele jaren
in een moment
van denken
in het nu.
Slechts een korte gedachte
brengt hoop op vele dagen
in een toekomst
waarin meer vragen
dan zekerheid wordt geteld
maar toch leven zal blijven.
