Even vragen wij ons af,
dikwijls maar heel even,
wie ons ook vandaag
weer ons voedsel heeft gegeven.
Even, dikwijls maar heel even,
staan wij een momentje stil
bij de bron van ons leven
die ons steeds weer voeden wil.
Dikwijls nog veel minder
buigen wij in dank ons hoofd
ondervinden geen hinder
van beloftes door ons beloofd.
Slechts even dringt tot ons door
dat voor onze spijs en leven
Zijn eigen leven aan het kruis verloor
Die ons dagelijks voedsel wil geven.
Loop eens door de
druk versierde straten
overal prijst men kerstcadeautjes aan
winkelpersoneel in alle staten
ziet men overspannen
achter kassa’s staan.
Thuis spat van tv de lijvige reclame
hoe men met Kerst
toch wel gezellig maakt
fijnste waren worden
door charmante dame
aangeprezen als iets
wat ’t lekkerst smaakt.
De reclames schreeuwen
vanuit de kranten
Kerst voor iedereen die het beste wil
kom in ons restaurant beste klanten
eet drie á vier gangen
met vlees van de grill.
Misschien klinkt het wat simplistisch,
maar wij blijven bij de
kerstboom thuis
en over ’t maal doen we
ook niet hectisch
we eten gezellig boerenkool
voor de buis.
