Laat me denken aan tijden van weleer
niet beter ook niet slechter
gewoon andere tijden
toen wij nog beter voelden
de gulden een gulden was
even duur als nu de euro.
Ik denk aan die vroegere tijden
toen we nog minder gebruikten
‘t was niet betere ook niet slechter.
Ik kijk nu rond in deze tijd,
’t is niet slechter ook niet beter
de euro keldert net zo hard als de gulden
maar er wordt veel meer aangeboden
dat is meestal niet beter
maar dikwijls wel veel slechter.
Nog toon je je kleur
fladder je vrij
tussen mijn bloemen
snoep de nectar
uit de laatste roos
voor je gaat sterven
laat ons nog genieten
van je laatste
dwarrelende vlucht
en dank de zon
voor je genot
in afgelopen zomer.
Mogen onder wolkendek en grauwe hemel
zon maan en sterren niet meer zichtbaar zijn,
elke zang overstemd door aards gewemel,
boven alle grauwheid straalt Uw zonneschijn.
Alle verdriet en tranen wilt U steeds stelpen
en ons reiken Uw troost en sterke hand
met gena en ontferming wilt U ons helpen
en leiden naar Uw eeuwig Vaderland.
Mogen wij U dan eeuwig dankbaar zijn
voor Uw liefde in steun en goede gaven,
die ons altijd ziet al zijn wij nog zo klein,
met Uw verwarmende spijs en wijn wil laven.
Mijn verleden wil ik laten zwijgen
aan het heden heb ik genoeg
niet alle fouten en ellende rijgen
aan de frustraties die ik droeg
in het heden wil ik bouwen
aan een pad om door te gaan
fundament om op te vertrouwen
in het leven stevig te staan
in de toekomst niet verstarren
begripvol met ieder om kunnen gaan
niet principe met dwang verwarren
maar ook andere mening juist verstaan.
Ik wens niet te schrijven over ellende
over verdriet en verdoemenis
maar zie dagelijks bloemen bloeien
hoor vogelzang in bomen
geniet van al wat leven is
geen geesten zullen mij kwellen
er bestaat geen God die verdoemt
al laait het vuur in de hel
op aarde heerst ook liefde
en begrip, weet dat wel
ik voel de zonnewarmte
baad mijn zielsgeluk in maneschijn
bewonder de fonkeling der sterren
wil genietend op de schepping zijn
en wil niet somber kniezen
ook ik bewonder Dante’s komedie
hij was een dichter van groot formaat
al beschreef hij zware straffen
op ’t eind van zijn “Divina commedia”
beschreef hij hemelse tijd die komen gaat.
Welvaart is een nobel streven
als individu of als groep
rijkdom bereikt men niet door geven
over-de-balk smijten geeft ook troep
je moet ’t economisch bekijken
en beleggen in bonussen
wat vaststaat zal niemand over zeiken
kritiek kun je altijd nog sussen.
Valt men toch over financieelbeleid
en denkt men beter te weten
wees dan tot aftreden bereid
van gouden handdruk kan men jaren eten.
Ach, tijdens crisis zit men wel gebakken
al is men over de grens gegaan
dan niet met de stompe bijl gaan hakken
gewoon over de grens naar veiliger oord toe gaan.
Vele luchten heb ik gezien
evenals zo vele dagen
en steeds leek dezelfde zon
weer ander licht te geven
‘t blauw was even dikwijls
anders dan voordien
geen winter had dezelfde sneeuw
of ijslaag op het water
nooit was de lente even zacht
lammeren gelijk en vrolijk
bloemen en bloesem gelijk
in hoeveelheid en van kleur.
Bleef toch de wereld niet
zoals ze altijd was geweest
maar was ’t slecht mijn jeugd
die voorbij was gevlogen
als zucht van morgen- tot avondrood
en zal ik als eendagsvlieg sterven.
De bomen hangen wat zwaar
bladeren verschieten van kleur
bloemen lijken mistroostig
en de wegen glimmen.
Dieren schuilen wat verder weg
vogels trekken naar ’t zuiden
mensen duiken dieper in hun jas
maar de wolken breken.
Flauw zonnelicht schijnt door ’t bos
geruisloos gaat de wind liggen
gekleurd blad valt naar de grond
de stilte wordt intens.
Geuren vullen weer het woud
het jaar is weer en maandje ouder
zoals ook de mens de jaren voelt
als zijn leeftijd door zijn leden woelt.
Alles is ijdelheid opgebouwd in jaren
wijsheid is niets dan gebakken lucht
als water dat verdampt tot nevel
gaan gedachten in de vorm van een zucht
door een bos vol wingerd en varen
waart door de kruinen een zacht gerucht.
Een kreun zélfs als gefluister
van in alle stilte geleden leed
de hoop naar licht, vanuit ’t duister
waar geen mens meer raad mee weet,
toch klinken door ’t lover klanken van snaren,
zoals in het paradijs de wind ook deed.
Over vlakke velden
of verre zeeën
tot aan de horizon
dwalen mijn gedachten
en voelen zich beperkt
door grenzen van gezicht.
Ach, kon ik daar ook zien
over de horizon,
de verre einder
nieuwe vlakke velden
nieuwe ruime zeeën
dan zie ik weer nieuwe kim.
Over de grenzen zijn
vlakke velden niet anders
deint de zee als overal
is einder ook oneindig
toch hoop ik daar te vinden
nieuw zien in ander licht.
Peinzend loop ik over lange weg
al dwalend blind en doof
tastend naar gelijke grond
struikelend over hindernissen
geen horizon wenkt mij lieflijk aan
slechts strompelend vervolg
ik het pad dat ik zelf niet verkoos
maar door geen mens mij aangedaan
vraag ik mij af wat is het doel
ligt mijn bestemming aan het eind…
Ontneem mij niet de plaats
waaraan ik ben gehecht
de plek waar mij geluk beschoren
het huis waar ik oprecht
van kinds af mocht behoren
ontzeg mij niet de liefde
waarmee ik hier ben omringd
door velen die mijn gebreken kennen
maar toch door hen bemind
wil ik daar in hun midden wonen.
Eens zullen bomen weer bloeien
in een weelderige pracht
tussen heldere waterstromen
in licht zo schoon en zacht.
Eens staan bloemen in wondere kleuren
zo men ze nu nergens meer ziet
vullen perken met hun heerlijke geuren
van schone roos tot nederige vergeet-mij-niet.
Eens zullen alle vogels weer zingen
in de hoge bomen en in de lucht
als dank voor alle schone dingen
die zij zien op aard en in hun vlucht.
Eens zullen alle dieren in vrede leven
steeds vredig grazend naast elkaar
door een glans van rust omgeven
vrij en vredelievend zonder gevaar.
Eens zullen de mensen het feest weer vieren
in liefde eerbied en respect voor elkaar
met vriendschap en geluk hun omgeving sieren
dan is eindelijk het nieuwe Paradijs weer waar.
Wijs licht een weg
in duistere schaduw
beschenen
door zonneschijn
een afgrond
langs de rand
van vlakke pad
waarlangs ik
argeloos verder ga
in wankele balans
over strakke koord
geen steun
vindt mijn voet
slechts in vertrouwen
ga ik voort.
Als een schim zag ik je reeds van verre komen
zag je schoonheid, hoorde je welluidend lach,
wonderbaarlijke schoonste uit al mijn dromen
je bent nog mooier dan ik jou voor het eerst zag.
O wat een geluk dat ik jou beminnen mag
wandelen door de velden, bos en over hei
samen genieten van stralende zomerdag,
paarse kleur, een heideroos, een zoemende bij.
Door groene veld tussen lammeren in de wei
langs de rivieren met hun oevers wuivend riet
voel ik mij slechts gelukkig met jou aan mijn zij
wordt ik geprikkeld tot vrolijke zang en lied.
Je bent en blijft voor mij toonbeeld van bevrijden,
Muzelief, blijf mij mijn levenlang geleiden.
