Vrij land


Schilderij; Hans Versfelt

Lopend over uitgestrekte velden
Gedachten waaiend in de wind
Denk ik aan wie mij vertelden
Waar ik het schone Holland vind
Koeien grazend in de weiden
Vogels zingend boven goudgeel graan
Zinsontgoochelend bevrijden
Zo nu en dan blijf ik even staan.

Een ver de nevelige bomen
Voor d’ horizon tussen dorp en hei
Een paard dat daar staat te dromen
Ergens in een hoek van de wei
De nachtegaal zingt tussen ’t groen
Uitbundig met zijn schoonste tonen
Heel Holland is gelijk een visioen
Het mooiste land om in te wonen.

Stilte


Op haar mooist met rozen in het haar
Een schitterend bruidsboeket zo stond ze daar
Vandaag de mooiste dag van haarleven
Zou ze hem haar hand en liefde geven

Hij, mannelijk stoer, doch jong verlegen
Stond daar in uniform compleet met degen
Licht blozend, van haar hield hij het meest
Vandaag was het hun huwelijksfeest

De volgende dag trok hij ten strijde
Wijl zij tijdens het afscheid schreide
Zoende hij haar en zei, “Ik kom terug”,
Zij bad; “O Heer, als ’t kan heel vlug”

Hij schreef; “Morgen zijn we aangekomen.
Dan genieten we van al onze dromen”
Het was zijn allerlaatste woord.
Nooit heeft iemand meer van hem gehoord.