Een lange rij en iedereen dringt
wil vooraan bij de eersten horen
niemand voelt zich graag verloren
maar wil door vrienden zijn omringt
en in en zaal vol mensen
zit niemand op de achterste rij
alleen vooraan is ieder blij
zou zich geen betere plek wensen
toch blijf ik liever op mijn plekje staan
ver van het gewoel en het gedrang
voel ik mij tevreden in mijn rang
laat mij erbij zijn, hier achteraan
Door zuchten van mijn woorden
gedachten die sprakeloos zijn
de diepe stilte niet verbreken
ga ik zwijgzaam door dagen
gebogen onder last.
Toch een mens liefde geven
warmte aan niets wetend kind
die mijn gedachte nooit zal weten
maar mij een hand reikt
mijn woorden fluistert in de wind.
Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.
