Bij heldere zonneschijn
kan soms het leven zijn
als nachtelijk duister,
zonder troostend woord of stille fluister
slechts eenzaamheid en overvallende angst
schaduwen die langs de muren glijden
angstbeelden die om voorrang strijden.
Toch schijnt ook in duistere macht
de maan dikwijls zo klaar en zacht
dat eenzaamheid angst en schaduw verdwijnen
en aan donker gewelf duizenden sterren schijnen
dan spreken duizenden woorden
troostend in schone akoorden
en klinken dankliederen als nooit tevoren.