Nabeschouwen


Wellicht ligt het in het verlopen van de jaren
de verschillen in gebeurtenissen in de tijd
ook zeer waarschijnlijk zijn de beelden gaan verbleken
van een jeugd die het leven genoot
de wereld was rond, de zon op grote afstand.

De horizon was mijn beperking en
de zee onoverbrugbaar en veel te diep
ergens lagen hoge bergen
tussen dalen waarin beken en rivieren
gevoed door woeste watervallen.

Mijn roots lagen op het vlakke land
tussen traag stromende rivieren en sompige moerassen
een wereld gevormd door agrariers en handelslieden
een wereld die in het verloop der jaren
de gebeurtenissen door de tijd verbleken deed.

Slechts één reis

Pilgrimage in the Kempen. Creator: Isidore Verheyden. (Photo by Heritage Art/Heritage Images via Getty Images)

Ergens zal een wereld zijn
waar dromen waarheid worden
een wereld waar geen woestijn
nog wordt gevonden
maar enkel nog velden vol bloemen.

Die wereld is als het paradijs
eens door God geschapen
vrij van afgunst, vrij van oorlog
daar kent geen mens een wapen
daar zal alleen de Liefde heerser zijn.

Ooit zullen wij daar allen samen zijn
als broeders en zusters van elkaar
rusten aan stranden onder palmbomen
gevoed door brood en wijn
dan zullen wij daar allen gelukkig zijn.

Kom ga allen mee daarheen op reis
daar naar dat schone hemels oord
ontvang daar de lauwerkroon als prijs
aardse tijd is niet eindeloos.
Kom, sluit u aan, maak voort.

Geluk in een notendop


Ik heb de vlinders gezien
de bloemen geroken
vogels hoorde ik zingen
bijen verzamelden honing
jij danste daar tussen
over de paden in mijn tuin.

En ik dacht bij mijzelf;

“Wat is de wereld mooi,
wat is het leven een feest.”
Want ik rook de rozen geuren
zag de vlinders fladderen
de vogels zongen
en de bijen verzamelden honing.

En ik dacht; “Dit is geluk.”

Vlinder


Ik liep door mijn tuin
tussen bloemen en rozen
een merel zong in eikenkruin
een vlinder had een plek
op mijn schouder gekozen.

De nachtegaal sloot
bij de merel aan
een duet wie ’t mooist floot
even ben ik hierbij
stil blijven staan.

Die vlinder is nooit weggevlogen
hij vloog rechtstreeks in mijn hart
en is met wat lag in zijn vermogen
de liefde tussen ons gestart.

Stilte om te danken


Op stille avond
na zoele dag
genietend op mijn terras
van de laatste vogelklanken
het beieren van ver carillon
de nijver van vlinders
en bijen tussen bloemen.

En ooit heb ik gedacht
dat dit altijd blijven zou.

Maar ach,
de wereld is zo veranderlijk
de tijden schijnen te vliegen
en de mens heeft slechts
zo’n korte tijd.

In deze stilte
vouw ik mijn handen
en dank dat ik op aarde
toch nog leven mocht
tussen de geschonken gaven.

Fotoalbum


Dagen zijn niet meer
dan foto’s uit ’t verleden
een boek vol herinneringen
aan vervlogen tijd
gebeurtenissen aaneen geregen
goed of slecht of allbei.

Hoe ’t was?
Ach ik weet ’t niet meer
de tijd gaat dikwijls zo snel.

Nu blijf ik wachten
wachten op een open einde
maar de resterende dagen
wil ik blijven plakken in mijn album.

Wie weet, leest iemand ze ooit nog.

Je leven is een dans


Je leven is een dans
de muziek
een briesje
door het lover
de vogels zijn de muzikanten.

Ritme wordt aangedragen
door golven van de zee
en zacht ruist het graan
als zwaaien van je rôbe.
Je leven is een dans
met muziek door ’t lover.

Samenspel


Je vangt de laatste droppel regen
en voelt je aderen zwellen
ook de aarde drinkt
en deelt met jou de goed gevulde beker
uit dankbaarheid schenk jij je schaduw
tegen het laatste straaltje zon.

In je schaduw rusten mens en dier
en drinken die laatste druppel regen
die vloeit door je zwellende aderen
om niet te verdrogen
in het laatste straaltje zon.

Aards leven


Ik leefde in de groene velden
met aan de horizon het groene woud
in steden kwam ik niet of zelden
dat is ook beter als je niet van drukte houdt.

Ik heb gewandeld door vlakke streken
dagelijks genoten van vogelzang
stank van olie en chemie heb ik ontweken
ik hield van frisse lucht m’n leven lang.

Waarom verpesten mensen toch de aarde
dikwijls alleen uit pure eigen belang
alleen om gewin tot rijkdom en eigenwaarde
en niemand is voor het einde bang.

Heer, behoed toch Uw schepping
als rentmeesters hebben wij er niets van terecht gebracht
wij bestoken elkaar met bedreiging
toch had U van ons heel anders verrwacht.

Aanvaarding


Misschien wil niemand het lezen
mijn gedichten die ik met liefde schrijf
aangeboden aan het Opperwezen
gebeden en dank voor ziel en lijf.

Mijn dank dat ik vanmorgen mocht ontwaken
dat ik het licht van de zon weer zag
de schone schepping en alle volmaakte zaken
in het licht van weer een nieuwe dag.

Eens zullen mijn dagen voorbij zijn gegaan
dan zal er een nieuwe zon weer schijnen
in warmte en liefde van nieuw bestaan
dan zal alle pijn en verdriet voor eeuwig verdwijnen.

Vredesdroom


Als dromen eens verdwijnen
en hoop niet meer bestaat
lust tot het goede zal verkwijnen
dichten niet meer over vrede gaat
zal ook vriendschap vedwijnen
vindt geen mens bij geluk nog baat.

Laat toch het hart nog spreken
over verlangen naar geluk en vree
nooit een menselijk hart breken
daar verbrijzeld men dromen mee.

Droom die droom voor alle mensen
over heel de wereld verspreid
dat zij voor elkaar het beste wensen
droom voor elke plek en iedere tijd.

Silhouetten


Vaag door dichte nevels
ziet men nog silhouetten
uit lang of kort verleden tijd
die men in ’t heden wil zetten
aan duidelijkheid niet te wensen
wars van nevel of duister
maar volop in het licht
transparant voor ieder in het zicht.

Maar in hedendaags licht
blijkt vorm van silhouetten
vertekend door nevel en tijd.

Waar blijft de tijd
die ons de silhouetten schiep
vormloosheid van de fantasie
werkelijkheid in schemer gehuld
het raadsel van het leven dag na dag.

Tropisch


Tot mijn leed
zie ik wolken de zon bedekken
hij scheen te heet
en liet daardoor de wolk vertrekken.

Nu schijnt de zon
en ik verlang naar regen
maar geen wolk tot de horizon
ik wacht nog steeds op regen.

De aarde wordt gebakken
als vlees op een barbecue
voedsel geroosterd voor het pakken
ik hoef ’t niet, ik ben te moe.