Op een dag nam ik het besluit
’s een versje te gaan schrijven
zo één die men dagelijks op straten fluit
en die nooit als aria zal blijven.
Zo’n liedje zuiver voor m’n eigen lol
waarvan men zegt; “Dat schreef die halve gare.”
eigenlijk is ’t veel te dol
en toch fluit iedereen ’t, dat is ’t rare.
Zelfs hoorde ik vanmorgen uit de bomen
de voor mij zo duidelijk herkenbare tonen
een deftige dirigent had de wijs van mij overgenomen
wat zou een prutser als ik nog meer kunnen belonen.
Vroeg begon deze dag
zoals overigens alle dagen
zonder byzondere beloften
gewoon bewolkte lucht
zo afentoe gewoon een zonnetje
en natuurlijk gewoon
zo nu en dan een gewone plensbui.
Door de straten
lopen gewoon gewone mensen
die zich gewoon haasten
om hun gewone
dagelijkse inkopen doen
en vervolgens zich gewoon haasten
naar hun gewone huizen
om hun gewone maaltijd te nuttigen.
En aan het eind van deze gewone dag
als de gewone avond valt
zit ik nog even gewoon te filosoferen.
“Hoe verbazend en wonderlijk
mooi zo’n heel gewone dag toch kan wezen.”
Ik houd van blijde mensen
niet van die zeuren om mij heen
wat hebben wij hier nog te wensen
wat klagen wij steen en been.
Er is zoveel plezier te beleven
waarom dan dat gejank iedere dag
alleen al ieder een steuntje geven
bezorgt voor velen een blijde lach.
Laat elk mens genieten van vogelzang
van spel der jonge dieren
ons aardse leven duurt niet zo lang
wat zouden wij over kwaaltjes klieren.
Kom, dansen wij samen de klompendans
zingen daarbij de “Driekusman”
hossen en springen in boerenbalans
niet te lang, anders wordt je er duizelig van.
Laat ons tezamen toch die wereld zoeken
die wereld eens geschapen als paradijs
met vrede, vreugd en vriendschap als in boeken
voor iedereen vrede, voor elk mens spijs.
Waarom kan de enkeling in weelde baden
terwijl een meerderheid in armoe kwijnt
er zijn rijken die zich in weelde laden
terijl met rijkdom menselijkhheid verdwijnt.
Is vrede niet duizend maal meer dan bezit
is niet zekerheid van liefde in ’t leven
de kern waar alle aardse rijkdom in zit
het grootste dat wij volkeren kunnen geven.
Laten wij zo’n wereld zoeken en vormen
een schone wereld vol waarden en normen.
De wereld is groen
loop door de bossen
volg de rivieren
zie het golvend gekrookte riet
geniet de ruime horizon
ver over het vlakke land.
Voel de warme zon
kijk om je heen
en ervaar de zomer.
Meet niet de dagen
in uren, minuten of seconden
maar in zegeningen
van levensjaren.
Van tijden met regen
of warmte van zonneschijn.
Het zijn tijden
die wij gratis kregen
om dankbaar voor te zijn.
De tijd zijn niet de dagen
die wij achter ons lieten,
maar de uren, minuten of seconden
die wij nog voor ons hebben.
Ik denk mijn eigen gedachten
en schrijf ze zoveel ik wil.
Ik hoor ze met eigen woorden
en ik vraag niet hoe jij ze vindt.
Ik schrijf mijn gedachten
en zwijg over mijn mening
mijn leven is van mijzelf.
Wie wil delen mag mij vragen
maar nooit vraag ik om kritiek
’t zijn mijn eigen gedachten
en ik schrijf ze zoveel ik wil
in mijn eigen woorden.
Vraag me niet wat ze betekenen
ze duren echt niet langer dan ik ben.
Woorden zijn gedachten
uit ’t land van duizend dromen
dromen die in duistere nachten
uit ’t niets lijken te komen.
Gedachten vormen het wezen
van het leven iedere dag
worden geschreven om te lezen
wat men in dromen zag.
Komen niet verder dan fantasiën,
verhalen uit “Duizend-en-één-nacht”
verhaald door Sherasade in causerieën
maar ze werd ter dood gebracht.
Vertel daarom je dromen niet
schrijf ze niet op om te lezen
zodat geen mens je fantasieën ziet
en jij hun oordeel niet hoeft te vrezen.
Maar droom, droom zacht je fantasieën
geniet van wat je in je dromen zag
hoor ze aan in zachte melodieën
herinner hen met stille lach.
Altijd wil ik met jou samen zijn
samen genieten tussen rozen
een vluchtige zoen en dan blozen
fladderend als vlinders in zonneschijn.
Luisteren naar warme vogelzang
van kleine vogel in hoge eik
samen met jou in de tuin maakt rijk
zonder jou duurt de tijd zolang.
Kom terug dat we tussen bloemen
de vlinders weer kunnen bekijken
en samen bijen horen zoemen.
Dan horen we vogels in de eiken
genieten samen van het leven
als vlinders tussen bloemen zweven.
Het speelt mij
door mijn hoofd
als de klank van
een ontstemde piano
het gekras van
een snaarloze viool.
Een zangeres
die nooit het hoogste
octaaf zal kunnen bereiken.
Een echo van een tenor
in een zaal
zonder akoestiek.
Ik wil het horen
als een instrument
bespeelt door
een kunstenaar.
Violen in een
harmonieorkest
waarvan ik wil genieten.
Alsof ik luister
naar het mooiste orkest.
